Tartarus of Squaw

Gökten küçük kızlar yağıyor!

2012-01-16T21:21:00.000+02:00

''Bazen Park Caddesi'nden geçerken durur ve hayretle çevremdeki büyülü güzelliklere bakarım.Kloksaklarını çalarak ilerleyen sarı taksiler,ellerinde evrak çantalarıyla yürüyen iş kadınları,yolun köşesindeki kimonolu yaşlı kadını görünce şaşırırlar.Yoroido'ya geri dönsem orası gözüme burdan daha az mı büyülü görünecekti? Genç kızlığımda,eğer Bay Toraka beni sarsak evimden çekip almasaydı,yaşamım boyunca canımı dişime takarak mücadele etmek zorunda kalmayacağıma inanırdım.Ama şimdi yaşadığımız dünyanın da okyanus dalgaları gibi kalıcı olmadığını biliyorum.Mücadelemiz ve zaferlerimiz
ne olursa olsun,onlar için ne denli acılar çekersek çekelim hepsi kısa süre sonra kağıdın üstündeki mürekkebe damlayan su gibi akıp gidecek''

Sayuri-san'ın yakın dostlarından biri olma özelliğini taşıyan Arthur Golden'in sayfalarından dökülen satırlardır yukarıda tanıklığını yaptığım sözcükler.Sayuri'san'ın dudaklarından dökülen kelimeler topluluğuyla hayatını bize özet geçişi.Romanı ilk okuyuşum dokuz on yıl öncesine denk gelen bir dönemdeydi,Uzak Doğu kültürüne olan ilgim hala tazeydi o zamanlar.Bugünkü gibi yine sevdiğim bir kültürün araçlarından biriydi ama bugünkü gözlerle bir ikinci okuyuşumu noktalamış bulunmaktayım.Elbet ilk okuyuşun verdiği etkileri yaşatmıyor,her zaman için o ilk yaşanılanlar ayrı konumdadır tıpkı 'Memories of a Geisha' isimli romanı okuduğum dönemdeki aldığım tat gibi.Balıkçı kasabası olan ve diğer dünyalarla bağını koparmış bir yer yüzü gibi gözüken ufacık bir köyde doğmuşSayuri,babası da diğer köy halkı gibi balıkçılıkla geçimini sağlayan bir aile reisi.Bir tane de ablası var Sayuri'nin,zamanla ikisinin de aynı yolu yürümek zorunda kaldığı ablası.Hasta bir de anneciği var,aslında her şeyin onun hastalığıyla başladığı bir annecik...

Sayuri küçücük bir kız çocuğuyken annesinin ölümünden sonra kendisini evlatlık alacak iyi bir erkeğin hayalini kurmaya başlar,hatta bu hayaldeki kahraman onun için beyaz atlı bir prensten farksızdır.Tek fark aradığı şey bir prense duyulabilecek aşktan daha fazlasını bu boyuta taşıyabilecek olan baba şefkatine denk olan bir histir.Prens olarak hayal ettiği,hatta o gözlerle gördüğü kişidir Toraka.Annesinin hastalığı kendini sık göstermeye başladığı dönemde Bay Toraka da varlığını sıkça ortaya çıkarmakta,Sayuri ve ailesiyle özel bir şekilde ilgilenmektedir.Özellikle de Sayuri ve ablasına ayrı bir özen gösterme derdine düşmüştür.Sayuri de bu nedenle o hayalin kahramını olarak Toraka'nın adının doğru seçim olduğuna kendini inandırmış,çocukca düşünceler içersinde boğulmaya başlamıştır bile.Tam bu anda her şey kendini gösterme derdindedir artık. Toraka kızları evinden -babanın izniyle- koparır,onları daha önce görmedikleri bir adama verir ve Sayuri ile ablası hiç tanımadıkları bu adamla,hiç girmedikleri yollara giderek o minicik köylerinin sınırlarından koparılmış olur.

Sayuri ve ablası bulundukları durumu anlama çabası verirken çok geçmeden kendilerinin geyşa olması için Okiya'lardan (Geyşa Evleri) birine satıldıklarını anlarlar ve ikisi de birbirlerini bir daha görmemek üzere kendi yollarına yönelir.Haliyle bir çocuğun vermesi gereken en doğal tepkileri verir Sayuri.Daha ilk okul çağlarındaki bir kız çocuğudur,lakin geyşa eğitimi için de en uygun yaştır bu.Çoğu ülkede bilinenin aksine Geyşa (Sanat/gösteri anlamına gelen ''Gey'' ile İnsan anlamına gelen ''Şa'' nın birleşimidir) birçok sanatı yapabilen bir sanat ustasıdır,adının birleşimini layığıyla taşımak zorunda kalan kişidir aslında. Sayuri isim yapmış Okiya'lardan birine verilmiştir ve bu onun yeni hayatına yapacağı başlangıcın ilk yılıdır.Önce evin isim yapan geyşası tarafından dışlanır Sayuri,sonra bu geyşanın yani Hatsumomo'nun oyunlarına gelerek yaptığı ufak ama kötü getirileri olan hatalardan birini yapar.Ablasını bulmak ve geyşalık yolundan çıkmak için bir gece Okiya'dan kaçmaya kalkar ve yan Okiya'lardan birinin çatısından düşerek kendini ele verir. Okiya'nın avlusunda olan geyşanın tepesine doğru düşer ve geyşanın deyimiyle gökten yer yüzüne yağmıştır artık, geyşalık eğitiminden alınır sonra.Artık kaderinin öyle olacağına inandığı bir esnada Mameha tarafından 'kardeşlik' mertebesine istenir.Oysa başka bir Okiya'ya bağlı olan geyşanın bunu yapması anlamsızdır. Mameha, Hatsumomo'dan daha ünlü olan ve tüm geyşaların amacı olan Danna'yı elde etmiştir bile ve bir geyşa eğitimi alan kızın geyşalığa adım atabilmenin ilk basamığı olan Çırak Geyşa'lık için daha usta olan bir Geyşa'nın 'kardeşliği'ne gelmesi gerekmektedir.Mameha zorlansa da Sayuri'nin,Okiya'sının sahibesi olan Anne'yi ikna etmesi pek de zor olmaz çünkü Mameha tüm Okiya sahiplerinin büyük saygı duyduğu bir Geyşa'dır ama ondan da önemlisi Sayuri üzerine Anne ile büyük bir bahse girmiştir.Eğer dediği süreçte Sayuri isim yaparsa (tabii Mameha eğitimiyle) bu işten Mameha kazançlı çıkacaktır,tam tersi durumda da kazançlı olacak kişi bellidir;Anne.Aslında bu başarının en kazançlısı Sayuri olacaktır çünkü Okiya hizmetkarı olmaya mahkum olmak için itildiği konumdan sıyrılıp tüm geyşaların can atacağı kişinin adıyla anılacak ve geleceğini en iyi mertebeye taşıyacaktır.Her geyşa eğitimi alan kızın amacı isim yapmış bir Geyşa olmak (bunun yanında 20 yaşına gelmeden de bir Danna bulabilmek,yani zengin bir erkeğin metresi olabilmek) olsa da Sayuri'nin tek amacı vardır aslında,o yıllar önce Yoroido'ya geldiği dönemde bir köprü üzerinde ağlarken onu avutan Başkan'ın izini bulmak,ondan da öte Başkan'a sığınmayı dilemektir.

Her şey düzene girmiştir artık,Sayuri eğitimine yeniden başlamıştır ve Mameha'nın sözünden çıkmamaktadır. Zamanla da Mameha onu çıraklığa yükseltmeden önce gittiği çeşitli Çay Evleri'ne giderken Sayuri'yi de yanında götürür ve onun adının Gion'da yayılmasını sağlamaya başlar.Tabii bu etkinlikler hızlanırken Hatsumomo da boş durmaz,o da kendi evlerindeki Balkabağı'nı kardeşliğine getirerek onu tanıtmaya başlamıştır çünkü Okiya'nın Anne'si bir evlada sahip değilse en iyi iş yapan Geyşa'ya yatırım yapmak amacıyla onu evlatlık edinir ve tüm Okiya haklarını o geyşaya verir.Hatsumumo ve Mameha'nın savaşı da böylece başlamıştır artık,onların yanında Sayuri ve Balkabağı'nın da...Tam bu esnada Sayuri hala amacından vazgeçmemeye kararlıyken Başkan'la bir spor münabakasında onlara eşlik etmek amacıyla seçilmiş -tabii Mameha sayesinde- geyşa grubunda yer alır.Beklediği ana kavuşmak için yürüdüğü yol doğru yöne çevrilmiştir.Başkan'ın görünüşüyle her şey düzelecek diye hayaller kuran Sayuri yanılmadığını geç olmadan anlayacaktır çünkü o artık tanınmaya başlayan bir Çırak Geyşa olma yolundadır.Tanınan bir geyşa namına leke süreceği düşünülen şeylerden sakınacağı için Sayuri de her şeyi oluruna bırakmak zorundadır artık.

Her şeyin kelimelerle anlatılmaya çalışıldığı,her duygunun kelimeler ardına saklanıp da okuyucusuna yaşatılmaya çalışan bir kanıt Memories of a Geisha.Aslında ondan daha fazlasına sahip,savaş yıllarının zorluklarını bile okuyucusunun ayağına getirmekten çekinmemiş bir yaşam öyküsü.Sayuri'nin kendini anlatmaktan çekinmediği,hayatının en güzel kısımlarını yansıtmaktan geri kalmadığı ama hepsinden öte bunlara özenle değindiği sırada kendi ülkesinin de yaşadıklarını ortaya dökmekten çekinmeyen bir kadın o. Yazdıklarıyla,ortaya döktüğü kelimelerle,bazen göz yaşlarıyla onu anlamaya çalıştığım bir yapıttı çoğu kez,şu an yaşamıyor oluşunu bile bile en çok tanımak istediklerimden aslında.Şahsını tanıyan yazara özendiğim, özenirken de Sayuri'nin yaşadıklarının altında nasıl göçtüğünü,göçtüğü bu esnada kaderi nasıl alt üst edebildiğini anlatırken ortaya döktüğü her şeyi ezberlediğim satırlar topluluğuydu bu kitap.Bir ansiklopedi,ya da hayır daha çok bir belgesel tadındaydı.Bir 'belgesel' niteliğindeydi aslında,kendisine 'belgesel' diyorum. Diyorum çünkü okuduğum her satırın altında onun yaşadığı yerleri görme arzusuyla savaşırken buldum kendimi,o zamandan neler kaldı bilemiyorum ama savaşın etkilerini nasıl kapattıklarını,savaşın getirisi olarak kapatılan Çay Evleri'nin ve Okiya'ların yıkılmaya yüz tutmaya başladığı bir anda Gion'un yeniden nasıl güç gösterisine kalkıştığını öğrenmek daha doğrusu görmek istedim.Sayuri-san'ı görmeyi diledim hatta,çok sonraları ayrıldığı bir yer olsa da onun için hala aynı Gion olduğuna inandığım satırları okurken Sayuri-san'ın yaşadıklarının gerçekliğiyle bir kez daha tutuldum bu anlatıma.Okumak yerine kendisinden dinlemek için neler vermezdim;dinlemek,dinlerken de onu ve onun yolunda gitmiş olan kişilerin gerçeğini görmek,görüp de anlamak isterdim.

Bakmayın siz,kitaba dair bir şeyler dökmek istedim ama hala eksik bir şeylerin olduğuna eminim. Birini dinleyerek tadına varılabilecek bir kitap değil 'Memories of a Geisha',aksine okunulması gereken, okudukça da her satırın altındaki anlamların önemine varılması gereken.Ama hepsinden öte Japonya'nın Tarihi'ne ve Japonya adının altına ne kadar gizlenmiş olan öğe ya da kültür varsa hepsini okuyucunun ayağına getiren,getiriken de okuyucusunu ülkesine taşıyan. Kendinize geldiğinizde ise güzel bir düş gördüğünüzün kanıtı olan,tüm bunları düşünmek adına bu isme odaklanmayın mümkünse çünkü 'Memories of Geisha' bundan daha fazlasını hak eden bir isim.

Sayfayı kapatmadan,kitabı okumuş olan ya da okuma planına alan,hatta okumayı planlamayan varsa bile, hepsinden ricam bu güzelliği 'erotik' kategorisine koymamaları çünkü içeriğinde geçenler o kadar hüzünlü ki bu etikete dair hiçbir şey bulamazsınız. Aradığınız şey buysa zaten,mümkün mertebe bu isimden uzak durun lütfen!

Oyun oynayalım, Taş Kafa.

2012-01-02T23:04:00.001+02:00

''Ölmek tuhaf bir şey değil.Ölmek çok doğal.Neticede hepimiz öleceğiz.Hayatı dolu dolu yaşamak lazım, sevmek sevilmek ve mutlu olmak lazım göçüp gitmeden önce.Kalan vaktini bu şekilde harcaman yazık değil mi? Sen bir taş kafasın.Benden kaçtığını biliyorum.Beni yaralamak, incitmek istemiyorsun..Sen gittikten sonra nasıl üstesinden geleceğimi merak ediyorsun.Ama bilmediğin bir şey var.Geride kalanlar bir şekilde hayatlarını sürdürüyorlar.Ölen,öldüğüyle kalıyor.Geride kalanlar bir şekilde yaşamaya devam ediyorlar.Hem ben bir taş kafayım. Çabucak unuturum.Pek zeki sayılmam. Muhtemelen her şeyi bir ay içinde unutmuş olurum.Bir ay boyunca kalbim kırık dökük dolaşırım.Ama bir ay sonra, arkadaşlarımla çıkmaya ve eğlenmeye başlarım. Komik bir şeyler gördüğümde kahkahalar atarım.Sonra kendimi toparlarım. Yani benim için üzülmene gerek yok. Sen gittikten sonra pişmanlık duymak istemiyorum.Bu kadar ulaşılması zor biri olmamalıydım.Sana daha iyi davranmalıydım. Seni daha çok sevmeliydim...''

Kore Drama'ları konusunda beceriksiz olan bir izleyiciyim ben.Hem de öyle böyle değil,diğer aile fertlerinin (annem,babam ve ablamın) olan sevgisine karşın benim bu tarafta pek bezim yok,olmadı da...Sevdiği kadın uğruna başına kurşun yemeyi göze alabilen Cha Moo-hyuk,sevdiği adamı aşık olduğu kadınla birleştirmek için debelenmek adına çöp çatan perisine bürünen Song Eun-chae,yanıbaşındaki kadını sevdiğini farkedememiş Choi Yune,onun aşkını ölümü göze alabileceğini ispatlayana kadar kabul etmeyen Kang Min-joo,hepsinin yolunun kesiştiği Avustralya sınırlarında biten sonla Seul Dünyası'nda start alan başlangıcıyla aşkı için özür dileyenlerin dünyası.Bana o kadar yabancıydı ki hepsi,izledikçe bu yabancılıktan çok uzakta kaldı.Öyle bir uzak kalış değildi bu,aksine benliğimin her kısmına yerleştirdiklerimden oldu.Nasıl çıkaracağımı da bilemiyorum henüz.

''Sen hiç de acınacak bir durumda değilsin. İçinde kocaman bir sevgi barındırıyorsun. Sana ihanet eden kadın için kurşun yemeyi göze alacak kadar kocaman bir sevgi.Sen bir zavallı olamazsın...'

Moo-hyuk sevdiği kadının,onu para için terk etmesi uğruna her şeyi göze alabilecek kadar cesur ama aşkın ne anlama geldiğini oldukça geç anlayabilecek kadar da talihsiz birisi.Talihsizliklerin bir diğer kurbanı olan Song Eun-chae de bu esnada Moo-hyuk 'un hayatına giriverir.Stilisti ve kordinatörü olarak iş için -aynı zamanda çocukluğundan beri aşkı için yanıp tutuştuğu- Yune'ye eşlik etmek amacıyla gittiği dilini lisanını bilmediği Avustralya sokaklarında soluğu aldığı bir sırada çalınan bavuluyla pasaportu da gider. Öylesine çaresiz kalıvermişken Moo-hyuk çıkar karşsısına,aslında onun da bavulu çalan sokak serserilerinden bir farkı yoktur.Yine de Kore asıllı olan Moo-hyuk, Avustralya'lı bir ailenin evlatlık alıp onu sokaklara terk etmesi sonucu Avustralya sokaklarını adı gibi bilmektedir ve cankurtaran rolünü üstlenmek zorundadır. Song Eun-chae'yi sokakta görür ve yanına alır,içkiler içilir,karınlar doyurulur,sarhoş olunur ve soluklar bir striptiz kulübünde alınır.Sonra buraya bırakılan eller tarafından aynı gün içersinde birkaç saatlik farkla tekrar kaçırılır Song Eun-chae. Sonra da ülkesine döner ve Moo-hyuk,o kurşunu yediği olaya döner.Karısı mafya mensubu bir adamla evlilik yapacak, Moo-hyuk düğüne davetli olarak bizzat katılacak ve çıkan çatışmada başına yediği kurşunla hayatına devam edecektir.Yapılan operasyonla çıkartılamayan kurşunun getirisi olarak belli bir süre sonra da ölümünü bekleyecektir.Her şeye Avustralya'da son vermesi gerektiğini planlarken sevgilisinin kocası onu öldürtme planları yapmaktadır ve eski sevgilisi ama hala sevdiği kadın ona son bir iyilik yapar. Yaşamı boyunca yeteceği parayı sağlar ve onu kendi topraklarına gönderip de orda beklenen sonun gelmesi için devam etmesini diler.Moo-hyuk'ın da yapabileceği en iyi şey bu olduğundan ülkesine dönmeyi kabul etmesi kaçınılmaz başlangıçtır.Döner ve bebekken kendisini evlatlık veren ailesini aramak yapacağı ilk iş olur.Önce ikiz kardeşini bulur ve yapacağı bu ilk iş arasında beklenmedik bir şekilde karşısına Eun-chae çıkar ve her şey kendi ekseni etrafında şekillenmeye başlamıştır artık.

''Tanrım… Gerçekten varsan, sana bu sözü veriyorum. Kalan günlerimde Eun-chae’nin yanımda olmasına izin verirsen… Kalan günlerimi bu kadınla geçirme fırsatını verirsen bana…Daha çok üzerime yüklenmezsen…Her şeye bir son vereceğim.Kinimi, öfkemi bir kenara atacağım ve…Huzur içinde öleceğim..''

Konusu sıradan bir Yeşilçam klasiğini aratmayacak düzeyde,işlenişi yalınlık adına ne kadar şey varsa barındırabilen bir kapasiteye sahip.Oyunculukların, sınırları zorlamayacağı türdeki roller bütünü,konunun derinlik taşımayacağını düşünmemi sağlayan bir içerik, repliklerin insanı sarmalamayacağına inanılan kelimeler topluluğu ama hepsinden üstün her yeri saran birbirinden hoş melodiler.Yanıltmayan tek şeyin melodiler olduğunu düşündüğüm bir anda beni gafil aflayan bir dizi olup çıkıverdi I'm Sorry I Love You.Öyle bir avladı ki bitirdiğim andan beri üzerimden atıp çıkaramıyorum, çıkarmak da istemiyorum artık.Sevdiği kadın için bir şey yapamamanın acısıyla kendine lanet eden bir erkeğin aşkı güzel bir şekilde yaşayışı,ona nazaran sevdiği adamın dönüşü olmayacağını bilerek ona her adımda daha da bağlanan bir kadının acizliğiyle ne kadar ağladığımı hatırlamıyorum bile ve onlardan kalma melodileri dinledikçe de o noktaya geldiğimi kabullenesim yok hiç.Oysa ben Kore Draması sevmezdim hiç,sevmez izlemezdim.

Ekran başına oturana kadar içimde beslediğim tedirginliği anlatamam.Acemiliğimi yüzüme vuracak bir tedirginlikti belki ama sıkılacağıma adım gibi emindim.İlk 12 bölüm yer yer sıkıldığımı itiraf etmem gerek hatta, peki ya sonrası?Sonrasını ne siz sorun ne de ben söyleyeyim.Ne zaman beni etkilemeye başladı ne zaman o müzikleri içime çekmeye başladım hatırlayamıyorum hiç.Hatırlasam da dile getiremiyorum sanırım. Sıradanlaşan repliklerin farkedilebilir bir açıyla değişim göstermesi,normalde sık sık izlediğim durağan oyunculukların bu yapım sayesinde farklı gözlerle görmemi sağladığı o sihir,hepsi ama hepsi diziye dair ne varsa dile getirmek istediklerimden.Moo-hyuk 'un ortaya koyduğu o bakışlar bir erkeğin tıpkı sevdiği kadına sergilediği bakışların aynısı,ona karşı verilen sıcaklığın getirisi.Onu her şeyden,kendinden bile korumak isteyen bir erkeğin hayatı.Bir aşkın içinde 'özrün' boyutunun ne olduğunu kolayca sergileyebilecek bir yüz o.Özrün olması gerektiği ama bir insanı sevmek adına yapılan o çok özel olan özrün saçmalığını düşündüğüm, izledikten sonra ise bu diziye biçilmiş kaftan olduğuna inandığım bir kelimenin simgesiydi o yüz.Birinden,onu sevdiğin için özür dileyebilmenin anlamına ulaştırabilen bir diziydi I'm Sorry But I Love You.Hatta o anlamın ne demek olduğunu güzelce beynime kazıyan...So Ji Sub dizi esnasında ya gerçekten Im Su Jung'a aşık olan taraftaydı ya da bu sevginin aurasında yolunu kaybetti.O arkada yaşananlar arasında neler oldu bilemiyorum ama diziyi bir daha yapılandırmaya kalksam bu güzel şeye verilecek ismin yine o olduğuna olan inancım sonsuz. Bir ismin tüm diziyi özetleyebilecek sihre nasıl sahip olabileceğini düşünüp dururken bulabildiğim tek isim yine 'Misa'ydı!

So Ji Sub'u ilk kez izledim ama birçok kez izliyormuşçasına beynime kazıdım.Sokak serseliğini bu kadar güzel yansıtmasına mı şaşırayım yoksa aşık bir insanı böylesine duyguyla doldurabilmesine mi tutulayım?! Onun yanında Im Su Jung'ı da ilk izleyişimdi,aşık bir kadının verebileceği her şeyi bünyeme işliyordu. Kendimden bir şeyler bulabileceğime inandıran,geçmişteki benle bugünkü benin gel gitlerini su yüzeyine çıkaran ve korktuğum, dahası kaçmaya çalıştığım ne kadar ben varsa hepsini benimle buluşturan kişiydi Song Eun-chae. En iyi çiftti benim gönlümde,bugüne kadar çift olarak kıskanmadığım,kıskanmayı bırakıp hiç umursamadığım nice çiftlerin arasından sıyrıldı onlar.Deli gibi özendim onlara,özenme yanında özlediğim çiftlerden biri oldu, oysa ben bu yeni yılda hiçbir şey dilemeyecektim.Özellikle de aşk,aşktan ziyade aşık bir erkek dilemeyecektim,yorulmuştum çünkü...

''Hayattayken bile öylesine yalnızdı ki onu bu halde bırakamazdım.Hayatımda bir kerecik olsun kendimi düşünüp kendim için yaşayacağım…''

Bu Sene Benim Yılım Mı Yoksa Kenshin'in Mi?

2011-12-28T23:00:00.003+02:00

Evet geliyor,geliyor ama bu kez farklı geliyor!Yeni bir animesi geliyor,bunu biliyorduk. Live Aciton'ı da geliyor,ee zaten bunu da biliyorduk ama bu kez gelen haberi başka.Bu kez manga haberiyle uçuyorum,yeni bir Kenshin mangası da geliyormuş. Üstelik mangası da 2012'de, seviyorum seni Watsuki Usta.

2012 adı geçtikçe her an yeni bir Kenshin haberi gelecek gözüyle bakmaya başlıyorum artık.Daha bu yıl ortasında yeni bir anime geleceği haberiyle yüreğimi kıpır kıpır yapmayı başardılar.Onda birazcık hayal kırıklığı yaşadık,kabul ediyorum.Serinin efsane haline gelmiş dövüşlerinden biri olan Shishio vs. Kenshin kapışmasını bu kez Misao gözüyle izleyeceğimiz için biraz hüsrana uğradım açıkçası.Bu Misao sevmediğimden değildi ya da Shishio.Sık sık dile getirdiğim gibi Kenshin tüm karakterleriyle sevdiğim,her şeyiyle bir bütün olarak gördüğüm nadir yapımlardan birisi benim için.

Animesine olan sevincimizi doya doya yaşayamadan bu kez de Warner Bros'un el atacağı Live Action haberiyle ağlayacak konuma geldik neredeyse.Bu ağlayış üzüntüden daha çok sevinçten olacaktı,biz Kenshin severlerin ümdiini kestiği bir anda her an gelen Kenshin haberleri yüreğimizi pır pır ettirmeyi başarıyordu yine.Dünden beri de heyecanıma heyecan katan bir başka habere ağlayacağım.Kenshin'in 2012'de gelecek olan yeni manga yapımına seviniyorum dünden beri.İçeriği hakkında henüz bilgi verilmemiş,bizi neyin beklediğini bilemiyoruz. Watsuki Sensei'nin bizi güzel bir süprizle karşılayacağı inandığımız şey,daha doğrusu benim inancım o yönde. Kendisi nadir sevdiğim parmaklardan birisi,onun elinden çıkma o efsanevi dünyayı bir kez daha yaşama düşüncesi içimde bir şeyleri harekete geçiriyor.

Şu trailer'ı izleyene kadar pek umut beslemiyordum aslında,itiraf etmeliyim.Nedense Live Action konusunda çok tedirginim.Hele de sevdiğim,taptığım bir yapım söz konusuysa bu endişem tavan yapıyor.Hem de o adı düşündüğüm her an kendini yüzeye çıkarıyor.Haberleri ilk okuduğum dönemde Warner Bros parmağı olacak düşüncesi beni biraz rahatlatıyordu,bunun yanında Watsuki Sensei'nin oyuncuları kendinin seçme şartı bu rahatlamamı ikiye katlıyordu ve şu videodaki makyaj,oyunculuk ve dekor düzeninin gördükten sonra içime su serpildi sanki.Çok da büyük bir şey söylemek istemiyorum ya da ön yargı denilen ve benim oldum olası nefret ettiğim bu duyguyu yaşamak istemiyorum.Sadece bekleyip görmek istiyorum,görüp o efsaneyi bir kez daha yaşamak istiyorum.Trailer'a bakınca direk seriyle alakalı bir film olacağını düşünüyorum,belki de manga düzenine göre gitmeyi seçmiştir yapımcılar.Benim asıl beklediğim Tsuiokuhen Ova'sı aslında,keşke ona ait bir Live Action izleyebilsek.Ama dediğim gibi belki de yapımcılar manga düzeninden gitmeyi planlamıştır (ne kadar da Polyannacılık yapıyorum :P),öyle düşündülerse direk mangadaki Kenshin'i getirmeleri çok normal çünkü bu Ova'nın hikayesi mangada çok sonra karşımıza geliyordu.

Live Action sevincine daha yeni alışmaya başlamışken bu kez da yeni bir manga haberiyle sarsıldım.2012'de gelecek yeni bir Kenshin mangası,benim nezdimde 2012'yi daha da güzel kılıyor.Genelde yeni yıl olayından nefret ederim,eskileri brir kenara atıyormuş onlara çöp muamelesi yapıyormuş gibi hissederim.Ama bu kez farklı,bu kez gelen yeni yılı seviyorum sanki.Beklediğim bir şey olmadığı içindir belki de bu yeni yılı kovma isteğim ama ben ne kadar uğraşsam da kovulan o değil,eskisi oluyor.Bu kez bu kovulma olayını sessiz sedasız izleyecek gibiyim,nedeni belli elbette.Kenshin geliyorsa eğer 2012 bir an önce gelmeli!Gelsin ki 2012 hangimizin yılı olacak görelim bakalım. :D

Ma Cherie La Poupee (Onii-sama e...)

2011-12-20T23:12:00.001+02:00

Yalnızlığı gideren oyuncak bir bebek mi olmak can acıtır,yoksa o bebeğe sahip olan biri olmak mı? Nanako'nun sık sık kulağına çalınan bir cümledir bu ''Benim sevimli bebeğim (oyuncağım)'',Rei tarafından çalınır üstelik. Cümlenin ardında ne kadar şey saklıysa, anlamı da bir o kadar güzeldir.Yalnızlığın maskesidir bir nevi.

Kızlar dünyasında kendi yolunu çizme çabası vermişlerin hikayesi gibidir Onii sama e... ama göründüğünden daha derindir özünde.Babasının annesine yaşattıkları yüzünden bir kıza duyulan sevginin,erkeğe duyulandan daha güvenilir olduğunu düşünen Mariko,öz abisi olmadığı halde ona duyduğu yakınlığın hakkını vermek adına devamlı mektuplaşan Nanako,Sorority'nin getirdiği etkilerle gittikçe çirkefleşen bu dünyada dostluklarına leke sürdürmeden o çok özel bağı sürdüren Nanako-Mariko ve Tomoko dünyası,kız kardeşine karşı duyduğu duygular yüzünden hem kendince hem de kız kardeşi tarafından kapalı bir hayata mahkum olmuş Saint Just,öte tarafta da sahip oldukları yüzünden kendi dünyasını karanlıklaştıran Kauro no Kimi ama sizi en fazla telaşa sokacak hatta sinirlendirecek olan karakteri Miya ile 'Oni sama e...' dünyası. Bunların hepsini birleştirin,asillerin daha doğrusu isim yapmış insanların kız çocuklarının toplaştığı bir lise hayal edin,bu lisenin içinde bile sınıf ayrımını gözler önüne seren simgeler topluluğunu düşleyin,tüm bunlara eşlik eden o ılık tınıları resmedin bir de,sonra da tüm seriyi özetleyebilecek objelerle donatılmış bir açılış ve bir de kapanış klibi getirin gözünüzün önüne.Tüm bunları yapabildiyseniz,yaptıysanız siz de ben gibi 'Oni sama e... ' dünyasında kendinizi bir süreliğine tutsak etmişsiniz demektir.

Nanako'nun ikinci babasının adı sayesinde girdiği okula alışma evresine tanıklık ederek başlarsınız bu Ikeda Dünyası'na.Rose of Versailles sonrası Ikeda'ya ait bir şeyler daha tanımlamak adına kabul edersiniz bu girişi. Rose of Versailles başkadır ama,hatta tektir o.Onun yanına kimse,hiçbir şey yaklaşamaz.Aynı ellerin eseri olsa da RoV Dünyası daha başkadır,Oni sama e... başkadır.Ikeda izlerini görürsünüz elbet,onun güllere yüklediği anlamların her birini Rei'de görebilirsiniz ya da Kimi no Kauro'da.Kimde gördüğünüzün önemi yoktur çünkü Ikeda o melankolik dünyasına sizi bir kez daha tutsak etmiştir.

Sorority Member üyeleri başvuruyla seçilmez.Seçilen aday listesi bile kulüp kurucusu tarafından belirlenir, listeden ise sadece birkaç kişi bu gruba girmeye hak kazanır.Yeni seçim töreninden sonra Sorority dünyası ayaklarımızın altına gelir.Seçilen kızların yaşamında bir anda değişiklik başlar.Kulübe seçilen kızlar, kulübün kurucusu Miya'nın düzenlediği şık partilerde boy gösterme hakkı kazanır,onunla ve diğer üstleriyle düzenli şekilde çay partileri yaparlar,yine Miya'nın ailesine ait yazlık evlerinde yaz gecesi partilerine katılırlar, bazen de ailesine ait yat partilerinde şıklıklarıyla yarışırlar.Böylesi ışıltılı bir dünyanın tek anahtıdır Sorority, kulübün bir parçasıysanız eğer o anahtar elinizdedir artık. Sonrasında sırlar ortaya çıkmaya başlar,kulübün gerçek yüzü ve güzel maskesinin ardındaki çirkin yüzler kendini göstermeye başlar.Tüm bunların içinde de karakter dünyasına tanık eder bizi Ikeda.Yaptığı en güzel şeydir bu,karakterlerin o derin dünyasına girmek. Nanako geçmişinde geçici öğretmeni olan Henmi'yi kendisine abi seçer ve tüm yaşadıklarını ona anlatır mektuplarında.Birisinin özet geçmesi yerine bu yolu seçmiş Ikeda,iyi ki de bu yolu seçmiş.Mektubun bana verdiği o nostalji hissi seriden daha çok tat almamı sağlıyordu.O tadı aldıkça da seriye daha çok bağlandım sanki.Nanako ise zaman içersinde bu abi seçiminde ne kadar isabetli olduğunu anlar.Abi'ye duyulan ne kadar güzellik varsa,hepsini yaşar.Aynı şekilde abi de bir kız kardeşe duyulabilecek tüm şefkat ve sevgiyi besler içinde.Zamanla ortak bağları çıkar su yüzüne,öyle güzel süprizlerle donatır ki sizi Nanako ve Henmi asla bitmesin istersiniz.Burda durun işte,bu tadı uzun bir sürece yayın çünkü zaman geçtikçe o melankoliliği sakladığınız ruh çıkma çabası vermeye başlamıştır.Zaman zaman hüzünlere boğar sizi,zaman zaman da ağlama noktasına getirir.

Tüm olaylar birbirini çeker,daha önce birbirini görmemiş hatta adlarını bile duymamış insanların bağları görünür. Bağlar göründükçe de nefretler ve sevgiler doğar.Doğmaz aslında,zaten var olan bir şeyin doğmayacağı gibi bu hisler de uzun süreçteki dinlenmecesinden kalkmıştır.Sevgilerin getirisi sizi keyiflendirirken nefretlerin,aynı zamanda hüzünlerin getirisi melankoliye götürür tamamen.İçinizde kimi zaman bir Rei olma isteği duyarsınız,aslında o olma isteği değil de onun yanında olan bir Nanako ya da onunla bir şeyleri yaşayıp paylaşan Kauro no Kimi.Liseli kızların kurduğu dostluğu edinmek istersiniz sonra,başlarda Sorority'nin güzelliği sizi de kendine çeker oysa.Zamanla bu çekiciliğin iticiliğe doğru döndüğünü hissedersiniz. Hatta bir kukla olmak istersiniz,sevdiğiniz kişinin ellerinde olup da onun karanlığında çıkış yolu olmak adınadır bu istek.Zamanla siz de bir Kauro ni Kimi olup bu ayrımcılığı yıkmak istersiniz,tıpkı tarihte Fransız Halkı'nın yaptığı gibi Sorority Krallığı'nı yıkmak adına isyancı rolüne girersiniz.Kimileri size karşı çıksa da halkın sadeliğinde olanlar gibi tüm öğrencilerin destek çıktığı da olur.Tek istemeyen tarafsa Saray Ailesi ve onun yandaşları olan Asiller'dir.İki yapım içersinde ele alınan dünya birbirine ne kadar da çok benziyor değil mi?

Ikeda simgelerin kadınıdır benim için,en çok sevdiği şeydir simgeleştirmek.Bazen bir gülün hakettiği en güzel anlamları yükler karakterlerine,bazen de en gözde karakterine bir güvercin ruhu yüklemeyi.Bunu nasıl yapptığının bir önemi yoktur aslında ya da neden yaptığının.Yaptığı bu hileyi öyle derinleştirir ki simgeleştilmeyen bir derinliği kabullenmezsiniz bile.'Anime Dünyam'ın Sİmgeler Kadını' derim kendisine, benim için O demek 'simge' demektir,simge demekse 'Ikeda'.Serinin Yuri/Shoujo Ai etiketine aldanmayın sakın,Shouji Ai adına görebildiğiniz tek şey iki aşık kızın birbirine sarılma sahnesi sadece bu etikete hizmet eden.Yuri ise bekleyenler bu seri size göre değil,keza beklemeyenler bu etiketinden dolayı kaçıyorsanız işte bu hayatınızın en büyük hatalarından biri olacaktır.Ben gibi Yuri size de ağır geliyor diye düşünüyorsanız,bu seriye bir fırsat verin çünkü noktaladıktan sonra ne büyük bir hata yaptığınızın farkına varacaksınız.Üstelik özenebileceğiniz o kadar güzel bir karşı cins aşkı var ki aynı zamanda lanet de ettirir izleyenine.Serinin tüm özeti açılışında saklı aslında,kullanılan her obje bir simgeyi oluşturmakta,simgeleri geçin de sözlerini okuyun çünkü serinin tüm özeti orda saklı.

Bu da benden,bu seriyi doya doya laflayabildiğim ve beni bu seri için çok iyi anlayan,aynı zamanda en iyi dostlarımdan biri olup da Rose of Versaillesin'in yollarımızı kesiştirdiği Tuğçe'me gelsin;

Ölüm Yürüyüşü'ne Hoş Geldiniz!

2011-11-28T16:00:00.004+02:00

Cehennem zebanilerinin eli silahlı olanıyla tanışmış mıydınız hiç?Ben tanıştım,karşıma bu kez çıkan eli tırpanlı bir Cehennem Bekçisi değildi,bu kez çıkanı eli silahlı bir şeytandı.Cehennem Bekçisi diyebilirsiniz kendisine ya da Eli Silahlı Azrail.Azrail şıkkını da ekliyorum aslında,ekliyorum çünkü sizi cehenneme kendi elleriyle teslim eden bir Şeytan O.Bir nevi diri diri öldürüyor. :D

Şeytanın ta kendisi mi yoksa şeytan ruhu taşıyanlardan biri mi bilemiyorum,belki de şeytan tüyüne sahip.Size cehennemin kapılarını açan biri gibi gözükebilir Hiruma ama aslında madalyonun öteki yüzüdür onu betimleyen. Kimsenin aklında yokken bile,her şeyini ortaya dökebileceği şey uğruna yapmayacağı şey yok.Amaçları için de bu Şeytan rolüne bürünmüş,bu rolü benimsemiş.Bazılarımız onu haksız bulsa da benim bu yapımda en çok haklı bulduklarımdandı.Dilediği herkesi Chirtsmas Bowl'a taşımak istiyordu çünkü...Kurita'nın ümidini kestiği bir anda Sena çıkageldi sonra,Hiruma ise hiç kaybetmemiş gibiydi bu umudu.Aslında herkesten daha çok istediği şeyin peşindeydi,son senesi olduğu için de takıma oyuncu toplamak zorundaydı.İşte bu anda Sena çıktı sahne ışıkları altına,muhteşem hızdaki koşuşuyla yıllar yılı gelen bir lakabı almak için debelenmese de Hiruma tarafından verildi ona.Sena artık bir Eyeshield 21'di.Yaşı kaç olursa olsun,kaçıncı sınıfa giderse gitsin etrafındaki serserilerin oyuncağı olmak için yaratılmışlardan biridir Sena.Karşı koymaya bile yeltenmeyecek pısırıklıkta olduğu için de onu hep Mamori nee-chan'ı korumuştur,kazara ikisi de takımın bir bireyi olarak okul yaşamlarını sürdürmeye başlarlar.Zamanla birkaç kişinin daha katılımıyla onlar artık birer takım haline gelmiştir. Namına yakışır şekilde eleman toplayan Hiruma ise bu seçimlerin hiçbirinde yanılmadığını zaman içinde göreceklerden biri olur.Hatta bunu Yukimatsu için yaptığı insanlık sahnesinde bile anlayabilirsiniz,o sahneyi aklınıza kazıyın işte.Sonra geriye dönüp de hatırladığınızda Hiruma'nın o zekası için bir iz yakalamışsınız demektir bu!

Takım kurulur,beceriksiz daha doğrusu Amerikan Futbolu'nun A veya F'sinden anlamayan bir sürü insanın toplaştığı bir takım olup çıkar Devil Bats.Monta gelir sonra.Tek hayali 'Atıcılar Kralı' namına ulaşmaktır çünkü en büyük idolü Beyzbol oyuncusu Honjo-san için bu yola baş koymuştur.Çeşitli sorunlardan sonra kendini beyzbol sahası yerine Amerikan Futbolu sahasında buluverir.Oyun kuralları ve takım formaları değişse de o yine atıcılık için yoluna devam edecektir,tek fark tutacağı top daha büyüktür bu kez, Karşılaşacağı rakipleri de... Zamanla takıma çabuk ayak uyduran kişilerden biri olur Monta.Sonra Huh-Huh Brothers girer devreye (bayılıyorum bunlara ♥ ),onlarınkisi ise ayrı bir hikayedir.Sena'ya zamanında eziyet eden ama zamanla aynı amaç ve düşmanlar için dostluk çemberinde birer ortak olmuşlardır artık.'Ariii-yaa-nayyy'ımız vardır bir de,Aptallar Kralı'dır aslında ama söz konusu futbolsa ondan zekisi yoktur.Benim gözümde bir balet ustalığında gözükse de onun futbol aşkı da gün gibi aşikardır.Yine de onun gibi bacak açabilen bir balet olduğuna inanmaz bu bünye. :D Her şey yavaş yavaş şekillenmeye başlanmıştır.Koç'un gelişi,Musahsi-san'ın mükemmel dönüşü, Suzuna'nın tüm sevimliliğiyle amigo kızların lideri oluşu,zaman zaman Cerberos'un bile önemli rollerde yar alışı ile muhteşem maçları izleyeceğimiz anların başlangıcı doğmuştur artık.Maçlardan önce ise ''Ölüm Yürüyüşü''ne hazır olmanız gerekmektedir.Bu yürüyüş belki de en güzel sahnelerin habercisidir bize.Takım kurulduktan sonra maçlar başlar.Maçlar başladıktan sonra rakipler kendini göstermeye başlar,rakipler kendini gösterdikçe azim daha da artar.Ümitler başlar sonra,arada tükenir de....

145 bölüm önce gözünüze çok gözükür,izledikçe ve sona bir adım daha yaklaştıkça aslında yetmeyeceğini anlamaya başlamışsınızdır ve yavaş yavaş tüketmeyi düşünürsünüz.Aslında en büyük dilemma sizi kapıvermiştir çünkü bir yanınız heyecandan sonunu öğrenmek isterken diğer yanınız hiç bitmesini istemediği için aheste aheste izlemek ister.Her spor serisinde olduğu gibi önce hazırlık aşaması karşılar sizi,karakterlerle tanıştırır yavaş yavaş.Her oyuncu tamamlandıkça maçlar için sabırsızlanırsınız.Ardından o meçhul sona geldikçe muhteşem bir final için hayaller kurarsınız ama size yapacağım en büyük iyilik bu olacaktır işte!Güzel biten finalin ardından devamının gelmemiş oluşuyla hayal kırıklığına bulaşacak oluşunuz.Sizi bilmem ama benim için spor serisi dendiğinde E21 gibi işlenişler olmalı!

E21 diyorum çünkü içersinde bir 'spor serisi' arayacağımız zaman,aramaya yazdığımızda karşımıza çıkabilecek her kelimede bu isim çıkacaktır eminim.Çıkmasa bile bu isim o yeri hakediyor diyenlerdenim. Dostluk mu izlemek istiyorsunuz ya da bir azim yolculuğu mu?Olmadı komedi benim aradığımız şey diyenlerden misiniz?O halde bırakın her şeyi bir kenara,E21 tadına bakmaya başlayın.Rakiplerle savaşırlerken sahne değişiyorsa sakın korkmayın,o an geçmişe yapacağınız bir yolcuğa hazırlanmanız yapabileceğiniz en iyi şey olacaktır. Ekrana gelen ufaklıklar bilin ki o rakiplerden birine ait geçmişin kahramanıdır ya da neden bu yola başladığını anlatmak istiyordur size.Ha bir de unutmadan aradığım şey zeka oyunları diyorsanız bir spor serisinde zeka oyunu nasıl olur diye düşüne durun.Hiruma bunu çoktan kanıtlamıştır zaten.Onu böyle yaftalamaktan vazgeçtiyseniz eğer E21 adı altında yapacağınız en büyük hata bu olacaktır.Bundan vazgeçmek istiyorsanız bile Ojo's Knighst ile olan rövanş maçını izlemeden bu hataya düşmeyin derim.

'Be Survivor' dinleyin sonra (şimdiye kadar spor serilerinde dinlediğim en gaz şarkı olduğunu iddia edebilirim :D),serinin ritmini ele veren melodilerden biridir Survivor.Sözlerinin anlamına değinmeme gerek yok zaten. Serinin sözlere dair olan güzelliğini deşip de zedelemeye niyetim yok ama görselliğini değişmeyi görev bilirim sanki.Görsellik adına bir spor serisinde ne kadar kullanılacak materyal varsa çekinmemiş yapımcısı.Maçların görselliği yanında takımların taşıdığı isme yaraşır replikleri ile takındıkları tavırlar yanında okul ve kıyafet dizaynları bile bu isimlere hizmet etmekte.Hatta öyle bir kıyak geçmiş ki yapımcıları,maçlarda rakiplerin birbirini durdurduğu sahnelerde,sahip oldukları bu isimleri simgeleştirmeyi es geçmemiş.Sizi bilemem ama benim bir animede aradığım en önemli artılardan biridir görsellik.Bu artısı tüm eksileri dövmeye yetiyor, yetiyor da artıyordu bile.O maçların birinde olsa durdurulmak istemeyeceğim tek şey bir şövalye mızrağı olurdu herhalde.Yine de kendilerini ortaya koydukları her maçta taraftar olmak,onlarla birlikte aynı azimle koşmayı dilemek ama tüm bunların yanında onlardan biriymiş gibi olmak spor serilerinin en güzel yanı olsa gerek.Eğer böyle hissediyorsam,işte ben bu seride aradığım şeyi bulabilmişim demektir.

Ah bir de Sena ile Suzuna'yı (rollerblade aşkına tutuldum ben bu karaktere ♥ ) baş göz edebilseydik,olmadı Maroi nee-chan'ımızla Hiruma'yı.Bu noktada Hiruma gülüşü fırlattığımı hayal edin çünkü ben bu seriyi de dişiliğime yaraşır şekilde sonlandırmış oldum,hadi hayırlısı! :P

Öyleyse bu da benden tüm E21'cilere gelsin;YA-HA!!!!

Okuduğum En İyi Kitap

2011-11-28T15:29:00.000+02:00

Olmak istediğim kadınlardı onlar.Anneannem vardı önce,hayatında kalem defter kullanmamış.Okuyan nicelerinden daha modern daha dürüst ama hepsinden önemlisi daha onurlu bir kadın.Genç yaşta,kadın adının hiç sayıldığı bir ülkede ve zamanda tek başına adını kullanabilmiş üstelik,hem de hiç kimseye muhtaç kalmadan.Alın terini akıtabileceği ne kadar iş (tarlada çalışmak,kilim dokumak gibi...) varsa onlarda göstermiş varlığını,hiç şikayetlenmeden üstelik.Ona kalan tek kızını okutmak ve o zamanlardaki geçimlerini sağlamak adına. Sonra da bizi büyüttü anneanneciğim, babamın annesinden daha yakın oldu kendine.Bizimle birlikte yaşadı yıllarca,hatta biz gelmeden önce başladı üçünün yolculuğu.Nankör ve insafsız bir kocanın verdiği yaşam sonrası anne ve babamın ona sunduğu,karşılığında onun da hiç nankörlük etmediği bir yaşamdı geçirdikleri. Çalışan bir annenin çocuğu olarak 'bakıcı' adı ve yüzü görmedim ben hiç.Anneanneciğimin o anne şefketinden gelen yüreğiyle ama aynı zamanda annenin göstereceği sertliklerle büyüdüm ben,yeri geldi çok eğlendik yeri geldi bize kızdı ama bizi sevmekten asla vazgeçmedi anneanneciğim,bir annenin özenini verdi bize hep,elleri öpülesice kahramanımdı benim.İlk heroeinemdi.8 yaşımdaydım bize veda ettiinde,Allah baba ona ölümlerin en güzelini vermişti.

Uzun yıllar boyunca yoldaşı olan biricik kızının kollarında veda ederek gitmişti. Onun,kimseyi kırmak istemeyen o güzel yüreğinin ödülüydü bu...Ağrısız,acısız ve huzurlu bir uyuyuş.Allah baba herkese böylesini nasip etsin. Ne zaman bir tartışmaya girsem anneannemin o öğretisini yerine getirmeye çalışırım.Tıpkı bir miras gibi nesilden nesile aktarılan öğretisi;kavgada bile bir gönül,hatır olacağı.Aynı şeyi yapana,yapmaya çalışan ikinci bir kadın var hayatımda;annem.Örnek alınası,tapınılası,dünyaya bir kez daha gelinse yine onun çocuğu olunmayı istenilesi...Ben nasıl onun öğretilerini sevip benimsediysem o da anneciğininkileri benimsedi.Hatta tamamlanmamışları bana aşılıyor yeri geldiğinde.Ben de bu sayede onlara ulaşabilir,onlar gibi olurum düşüncesiyle kabulleniyorum hiç itirazsız.

Anneannemden sonra annem var hayatımda olmak istediğim kadın.Anne dediğime bakmayın siz çoğu kez Hülyoşum'dur o benim.Bir arkadaş gibidir bana,dosttan daha ötedir hatta.Dost yeri geldiğinde seni silip gidebilir.Arkasını döner,hem de hiç geri gelmemecesine ama Hülyoşum öyle değildir.Gerçi hoş hiç tartışmayız biz,ne o beni kırar ne de ben onu kırarım.Dost diye boşuna demiyorum ya,dostlarımla da bugüne kadar hiç kırmadık birbirimizi.Dost adına ne varsa yakışan hepsini yaşarız.Yeri gelir dedikodu yaparız,yeri gelir yakışıklı oylaması yaparız,yeri gelir benim hayatımdakileri çekiştiririz ama en önemlisi yeri geldiğinde 'anne kız' oluruz. Onun gibi olmak,olabilmek hayallerimden birisi elbet,ya onun gibi olabilmek ya da anneanneciğim gibi olmak.İkiside ayrı ayrı yolların birleşmiş sonucu aslında.Biri dolambaçlı bir yol,diğeri kısacık kestirme adına bana sunulmuş ve daha yakınımda olup hemen başlangıcına adım atabileceğim bir yol.Bir şekilde geçip gideceğim yollardan biri,benim için ikisi de aynı önemde,aynı değerde çünkü o yolu benle götürecek kişiler
hayatımın en güzel kahramanları.

Bir gün yerine bir ömür hediye edebileceğim kişiler aslında,erkek egemenliğinde isim yapabilmiş kişiler.Bizi hayatına getirdiği anda neler için fedakarlık yaptı nelerden vazgeçmek zorunda kaldı hiç fikrim yok aslında. Nerden bilebilirim ki?Anne değilim henüz,tüm annenin kızına dediği gibi onu anlayabilmek için anne olmam gerek.Olur muyum olmaz mıyım bilmiyorum ama olursam,olmak istediğim bu iki kadını ezberleme niyetindeyim.Ezberim ne kadar güçlü ne kadar hırslı olsa da unutacağım bir şey kalacak biliyorum.Onların öğretilerini ne kadar çok benimsesem de her defasında bir eksiklik olacak,bunu da biliyorum.Onlara dair aklıma kazınan ne varsa hiç unutmamak niyetim,anneanneim en çok insancıllığını severim anneminse her yaşa inebilen o değişken ruhunu.Tüm zamanların kadını o,tüm insanların kadını,aynı zamanda tüm çocukların isteyebileceği bir sığınak.Çalışmak zorunda olan bir anneydi, bu nedenle öz olmasa da birçok çocuğu var onun.Elleriyle büyüttüğü,daha doğrusu elleriyle yetiştirip hayata adadığı.Bir çocuğun kendine yapıştırıp da kendine göre şekillendirebileceği şeyleri öğreten kişiydi o ama hepsinden önemlisi anneydi ve hala da annelerin en güzeli.

Onun bize olan ilgisini sevdim en çok.Çalıştığı yıllarda bize uzak kalışından öç alırcasına bize gösterdiği özen ve ilgiyi.Ne zaman nazlansam çeken kişi o oldu,ne zaman kızsam alttan alan da.Yeri geldi o bana kızdı ama ben hiçbir zaman karşıya geçmedim,durdum yerimde ve onu dinledim.Dinledim çünkü biliyordum ki onun söylediği her söz altından daha değerli,her kitaptan daha öğretici.Okuduğum en iyi kitaplardan biri,yazar demiş ya ''hayatımda okuduğum en iyi kitap annem'' diye.Benim de ilk kitabım anneanneciğimdi, sonrasında annemle devam ettim ikinci cildine.Yeri geldi mola verdim yeri geldi yorgunluktan uyuya kaldım,yeri geldiğinde başka öğretilerde dolanmak adına kapağını kapadım ama o hep yerinde beni bekledi.Beklemeye devam etti ve ben geri geldiğimde hiç eskimemiş gibi öğretilerini sundu bana,hala da sunmaya devam ediyor.Yolun yarısına gelmedim henüz,gelmeme de az bir zaman kaldı.Belki fazla bir zaman ama yılların yaptığı nankörlüğü düşündükçe benim için az bir süre ve bu noktada o yolun yarısından sonra da okuyabileceğim tek romanın o olmasını diledim hep.Diliyorum ama dileğim ne zamana kadar kabul görür bilemiyorum,bilmekte istemiyorum çünkü ben her gün,onu ilk kez okuyormuşçasına başlangıç sayfasını açıp da güne onla başlamak istiyorum.O benim okumak istediğim kitap,o benim ait olmak istediğim tek anne,o benim devam edebileceğim tek dostum ama hepsinden önemlisi o benim olmak istediğim ikinci,şu an içinse tek kadınım.

Aslı'nın Masasındaki Çiçek...

2011-11-15T16:55:00.002+02:00

İlkokul döneminin tüm çocuksuluğunu taşıdığım zamanlardı.Bunu anlamak için saçlarımdaki örgünün tek bir boğumuna bile bakılması yeterliydi.Herkesin nefret ettiği o haftanın başlangıç günüydü yaşadığım.Açılış töreni adına İstiklal Marşı'nı okumak için sınıf sıramın arkasına geçmiştim.Birkaç kişinin fısıldaşması dikkatimi çekse de pek umursamadım,şu an bile bana yalanmış gibi geliyor.Dikkat kesilmedim çünkü 2. sınıfa yeni nakil olduğum ve birkaç kişi hariç hiç kimseye ısınamadığım insanlar arasındaydım.Tören biti,merdivenleri çıtık, sınıfımızın açık olan kapısına doğru yöneldik.Herkes sırasına yerleşti,nedense donuk bir günün başlangıcını yaşadığımız bir sabahla başlıyorduk.Bu garipliğin nedeni basitti aslında ama bunu çok sonraları anlayacaktık/anlayacaktım.Sıranın sahiplerinden biri aramızda olmasına rağmen karşımda sınırsız sessizliğie boğulmuş terk edilmişçesine duran bir sıraydı...

Birkaç dakika süren zaman aralığı sonunda bu boşluğun doldurulacağını öğrenmem pek uzun sürmedi.Bunu düşünmeye başladığım andı,işte o geliş anı!O ikinci çalan zil ile sesi ile zamanın getirisi başlamıştı.Sınıf kapısı açıldı,önce kapıyı açan kolu gördüm ve bu tanıdık bir uzanıştı ama her zamankinden daha farklıydı.Her zamanki yaşanan o devam sahnesi gelmedi bu kez,birisi senaryoyu değiştirmişti.Kolun sahibinden önce iki yabancı vardı yazı tahtası önüne yönelen.Biri orta yaş,diğeri ondan daha genç olan iki erkek dikildi karşımızda. İkisi de ''ben değil de o konuşsun'' diye beklercesine susup kaldı.Elinde çiçek olanı daha fazla bunu sürdüremeyeceğini düşünmüş olacak ki bir adım önce çıktı,ardından cümlelerini tamamladı.O sıranın sahibini temsil edercesine güzellikteki çiçekleri gidip masa üzerine bıraktı ve şu an hiçbir kelimesini hatırlayamadığım cümlelerini tamamladı,sonra da arkasını dönüp çıktı,gitti.Cümleleri hatırlamam,hatırlayamam ama o sesin titrekliğini tazecikmişcesine hatırlar, bilirim.Hayatımda ilk kez dördüğüm bu iki insanı son görüşüm olan bir andı ya da hala bir yerlerde görmekteyim ama tanıdık gelmiyor.O kadar geçen yılın ardından tanımak da zor olmalı!

Birkaç dakika öncesine kadar boş olan sırayı çiçekler sahiplenmişti artık,Aslı yoktu çünkü...Bir daha da o sahipliğini yapamayacaktı,tüm gün boyunca çiçekler bize gülümsedi ama biz aynı karşılığı veremedik.Yeni sahipler hangi çiçek soyundandı acaba?Aslı'nın yüzünü hatırlayamıyorum,çiçeklerin yüzünü de...Aslı'nın masasındaki çiçeklerin yüzünü...

Hani filmlerde ya da animelerde sıkça izlediğimiz nakil öğrenci hayatı vardır,onu yaşadım ben.İlkokul birinci sınıf sonrası İzmir'de yeni bir hayata başladım.Hiç istemediğim bir okulda hiç istemediğim bir öğretmenle.Bu isteksizliğin etkileri hala üzerimdedir,o dönemki getirisi ise arkadaş edinememe,daha doğrusu istememe etkisiydi.Kimse o değerli konuma gelmesin istedim.Halbuki hayatın güzelliklerinden biriymiş,şimdilerde farkına vardığım bir şey bu.Yeni ve kocaman bir şehrin kıyısında arkadaşsızlığı seçtim,sonra sevgili anneanneciğim vefat etti.Annemdem daha çok zaman geçirdiğim ikinci annem.Nedense hemen ardından arkadaş edindiğim dönem geldi. Bilirsiniz,arkadaş edinme olayı deneme tahtası gibidir,hele de o dönem.Kim arkadaşım olabilir diye düşünürken bir hafta sonu kurs bitiminde kendimi Aslılar'ın evinde buldum,sınıfımdaki diğer birkaç kişiyle birlikte.Tusan da ordaydı,erkek olarak imgelediğim ilk kişiydi sanırım.O zamanlar arkadaşça bir his diye düşündüğüm bu şey yaşadığım ilk platonik aşkımmış da haberim yokmuş.Sınıf arkadaşlarına katıldığım ilk oynumdu o günkü oynadığım saklambaç oyunu.

Gün bitivermişti,o günkü hayatıma dair nadir hatırladıklarımdan,Aslı ise hatırlayamadıklarımdan.Sarı saçlarını hatırlarım bir tek,bir de o etrafa heyecan katan aurasını.Aslı'yla o ev oynumuzdan sonra yakınlaşacağımıza daha da uzaklaşmıştık sanki.Nedenini bilemedim hiçbir zaman,üzerinde de durmadım pek.Son günlerde Aslı'yı düşünür oldum,bir de o çiçekleri.Düşündükçe de bir şeyleri çözdüm.Benim,olmak istediklerimden biriydi Aslı. Olmak istediğim değil de yanımda olmasını istediklerimden.O yaşına rağmen hayata oyunla karşılık veren,o günlerin sakinliğine rağmen heyecanı üzerine kıyafet gibi yakıştıran.Minikliğine rağmen arkadaş edinmenin anlamını bilen ve giderken kimseye haber vermeden hüzünlerle yüklü sürprizi arkadaşlarına sunan.O kadar kalabalığın içinde yapayalnız bir yürüyüşe başlayıp sonsuz bekleyişin oynunu sunan.Gidişinden çok sonra da bu oynuna çiçeklerin güzelliğini de alet eden.Çiçekler hala aklımda,sınıf hep gözlerimin önünde,İzmir'deki ilk oyun günüm hafızamda hep.Tusan ise zaman zaman o elmacık yanaklarının güzelliyle harmanladığı gülümseyişiyle karşımda,hem de o önlüklü haliyle.Şimdilerde belki de o önlüğün yerini takım elbise almıştır,kim bilir.

Ölümün,kimsenin geri dönmesine izin vermeyen bir hapis olduğunu biliyorum artık ama o minicik vücut için bu hapsin büyük bir haksızlık olduğunu da biliyorum.Ailesi ile birlikte izlemek için gittiği ralli yarışlarından birinde, direksiyon hakimiyetini kaybeden sürücünün ezip geçtiği biriydi Aslı.O günlere dair Aslı'yla ilgili hatırladığım en belirgin şey,sarı saçlarından sonra ilk kez oynadığımız saklambaçtı,sonrası da olmadı zaten. Hatırlamak değildir aslında bu yaşadığım,daha çok düşünmedir.Masasındaki çiçekler var bir de durup durup hatırladığım,hatırlayıp da hiç unutamadığım.

Üçüncü kattan düşmek de yüzüncü kattan düşmek kadar hasar bırakırdı. Düşeceksem, çok yükseklerden düşmeliyim.

2011-11-03T20:25:00.002+02:00

Piedra Irmağı'nın Kıyısında Oturdum Ağladım isimli kitapta okumuş olduğum yukarıdaki cümleyi beynime kazıyan bir film oldu sanki Dakota Skye.Yukarıdan ölüme düşerken yüzünü ölümün gerçeği olan aşağıya dönmek yerine yukarıya dönerek o uçuşun tadını çıkarmak hayatın anlamlarından biri olsa gerek.O konumda bulunmadığımdan bunun ne kadar önem teşkil ettiğini bilemem ama düşündüğümde bende Dakota gibi tercihimi ölüm bilincinin yanında yüzümü yukarı dönüp de o uçuşun tadını çıkarmaktan yana kullanırdım.

Filmin en sıradan sahnesinin bir repliğini oluşturuyor gibi görünse de aslında tüm filmi özetleyen kelimelerin birleşimi diyebiliriz.Ana karakterin karşısındaki kişinin aklını okuduğunu düşünürsek bahsettiğim bu sahnenin filmdeki en doğal,daha doğrusu en sıradan sahnelerinden birisi olduğunu kabul ediyorum.Aslında konusuna göre işlenişi öyle sıradan ki beni nasıl kendine bağladı hayretler içersinde kaldım.Olağan seyirliklerimde çok sıradan giden işlenişleri pek sevmem aslında ama işin içindeki taban 'aşk' olunca ister istemez kapılıveriyor insan.Bu aşka da eşlik eden şey 'derinlik'se değmesin kimse keyfime.

Karşısındakine özelliğini söyleyemiyor asla,söyleyemiyor ama bu özelliği ister istemez hayatının her anında var.İster sevgilisi olsun ister arkadaşı, hatta hiç tanımadığı bir insan olsun.Söylediği cümlelerin ardındaki söylenmek isteneni kendiliğinden anlayabilme yeteneğine sahip Dakota.Yeteneği, hayatını mahvetse de kurtulamadığı bir gerçeği var aslında,istediği şey güveneceği yalansız bir dünyaya hapsolmuş aşık olunası bir erkek.'En azılı düşmanım' diyor buna.Öyle diyor çünkü onun yeteneğini elage edebilen kişi onun için tek rakip olabilecek kişidir.Erkek arkadaşı yalanlarla dolu,en yakın arkadaşları ona yalan söylemekten çekinmiyor,öğretmenleri bile konu işlerken anlatmak istediğini direk söyleyemiyor.Etrafı,yalanı hayat tarzı haline getirmişlerle çevrili.İşte tam bunları düşündüğü anda hayatına biri giriveriyor.Ne söylense neyin sohbeti dönse hiçbir yalan kırıntısına ihtiyaç duymayan birisi,hem de kendiyle ilgili olmasa da...

Başlarda bu durumdan şüphe etse de zamanla onu yenme arzusu duyar gibi kendi çapında yalan testine tutuyor.Testten hangisi galip geliyor bilmem ama filmin ana temasının unutulmayıp her saniyeye serpiştirilmesi bu filmi özel kılan şey.

Film çok mu ahım şahım diye düşünenler varsa aranızda bir an önce bu düşünceyi kafanızdan çıkartıp atın çünkü böyle bir konunun asla bu kadar sakin işleneceğini ve mekan/zaman ayrıntısına çok fazla girilmeden kendini böyle zevkle izlettirebileceğini düşünmezdim hiç.İlk sahnelerdeki rutinliğin birçok izleyiciyi,filmin kendisinden uzaklaştırdığına inanıyorum.O kanyon manzaralarıyla dolu sahneleri en başa yerleştirilseydi eğer birçok izlerin bu filme farklı gözlerle yanaşacağından eminim.Belki kendimi kandırmaktan başka bir işe yaramıyordu bu düşüncem ama ben kendimi o kanyon sahnelerini izlerken çok huzurlu hissettim.Neden bilmiyorum ama o uçurumlarla kaplı manzaranın güzelliği yadsınamaz gerçeklikteydi.Aklımdan bir an için o yükseklikten düşmeyi geçirdim,düşüp o özgürce uçuşun tadına varmayı.

Filmden yana objektif olmak istiyorum aslında,basitliğe dair ne varsa içinde tek tek sizi gelip bulan bir yapım ama bir yandan da seçimler konusunda sizi meraklanmaya itmeyi başarıyor.Hayatın, yine yaptığımız seçimlerden ileri geldiğini yüzümüze vuran bir seyirlik aslında.Tüm film boyunca da vurması gerekli diye düşündüm.İyi mi yapıyor kötü mü bilmiyorum,biliyorum ama bilmemezlikten geliyorum.Bir nevi tercihi size bırakıyorum diyebiliriz.

Konu 'aşk' olunca biz kızları çekmesi çok kolay oluyor aslında,biliyorum. :D Bu filmde aşktan bizi daha çok çeken şeyin ardında 'dürüst erkek' saklıydı aslında.Karşımızdakinin yalan söyleyip söylemediğini anlamak umurumuzda olmasa da hepimizin aradığı şey bu olsa gerek.Peki bu dürüstlüğü başarabilenler arasında kızların oranı ne?İşte bunu bilemiyorum çünkü film her şeyi bir dişinin gözüyle anlatmaktaydı.Vasat havada sunulmuş gerçek bir dürtüyü izleyenlerine taşıyan ve bunu taşırken de kendine alet ettiği kızların dünyasını izlerken eminim ki hepimiz kendimizden bir şeyler bulmuşuzdur.Aldatılmış olalım ya da olmayalım bu sadece bedenen olan bir şey değildir,erkeklerin dünyasında bu bedenen olarak görülen bir şey olsa da aslında en can alıcı,hatta en basit bir cümleye dökülmüş o maskenin ardındaki yalancık var ya,işte o bile biz dişileri derinden yaralayabilir.Hatta bu bazen bedensel yalancılıktan daha da çok üzüntü verebilir,işte Dakota Skye adında da bu bilinmeyeni ortaya döken şeyde,o aynanın kimliği gizliydi.

Sizi bilmem ama ben bazen yalınlığa hapsedilmiş anlatımları fazlasıyla sevebiliyorum, sanırım bu noktada beni şaşırtmayı başaranlardan biri de Dakota oldu.

Dövme ve Öpücük İçin Hala Küçük Olmak!

2011-10-20T15:36:00.002+03:00

Hayatı boyunca duyduğu en anlamlı sözlerdi Butterfly'ın belki de,Chinatsu-san'ın da sıkça kullandığı... Butterfly'ı her yere düşüşünde tutan da oydu...Onun sevimli mi sevimli kimonolu halini en iyi tamamlayan şey kimonolu Chinatsu-san'dı sanırım.Keşke bir gün bu manganın da animesini izleyebilsek.Çok mu şey istiyorum bilmiyorum ama dediğim gibi benim Leon sevgimi anlayan herkesin neden böylesi bir hikayeye tutuklu kaldığımı anlaması hiç de zor değildir.Sanırım ilgiye ve korunmaya muhtaç olup da onları kollayıp benimseyen bir bağı olan tüm yapımları seviyorum.''Finali ise..'' diyerek finalden bahsedesim var ama nedense ona dair bir kırıntı dahi verip de o güzelliği yaşamanızı engellemek istemiyorum.

Mangaya hayat veren isim olsa da aslında ana karakterin simgesel adıdır Butterfly.Haliyle bir Çay Evi'nde çalışacağı için simgesel bir adı da kullanması en doğru şey olsa gerek.En başından beri de hayatını bir 'kelebek' ile özdeşleşmesi ihtimaline karşı hep diken üstünde durdum.Nitekim yanılgıdan başka bir şey olmadı,iyi ki de olmadı.Daha fazlasına girersem istemeden spoiler sızdıracağım anlaşılan.

Küçücük yaşta ailesinin maddi sorunları nedeniyle bir Çay Evi'nde Geyşa'lığa adım atması için gönderilen Butterfly'ın hikayesini sunuyor bu manga.Mangaka yaşları dizayn ederken de kendine hangi modülü seçti bilemiyorum ama bu konuda oldukça başarılı olduğuna dikkat kesilelim lütfen deyip bu parantezi kapatasım var.Miicik yaşının getirisi olduğunu düşünsem de aslında Butterfly o kadar narin ki insan onu bir biblo gibi alıp evinin köşesinde saklamak istiyordur eminim.Chinatsu-san'ın da dileği bu olsa gerek diye düşünmeden edemedim.Ailesnin yaptığı bu şey için pişmanlık duydu mu duymadı mı Butterfly bilmiyorum çünkü mangaka buna değinmemeyi tercih etmiş ama bana kalan yoruma göre hayatındaki pişmanlığından ziyade onu mutlu eden bir yola giriş oldu diye düşündüm hep.

Butterfly,çalışacağı evin en küçüğü olduğu için ve yaşı da hala Geyşa olmaya

yakışmadığı için evin ayak işlerini yapan bir kişi olarak karşımızda.Evdeki diğer bayanların da kardeşi olarak gördüğü bir maskot aslında ve Butterfly'ın en büyük zevki gün içersinde her boş saatinde yan komşuları olan Chinatsu-san'ın evinde oynamak.Bu oyun ona en güzel vakitleri sunuyor aslında,Butterfly da böyle düşündüğü için o evden asla kopmak istememekte.Chinatsu-san'a karşı duygusal da olsa değişik bir hayranlık beslemekte.Bir gün yine bu oyun saati sırasında Chinatsu-san'a gelen müşterisi Butterfly'ı görür ve onu bağlı olduğu Çay Evi'nden ücret karşılığı satın almak ister.İsteğine de kavuşur ama Butterfly o evden,hayır aslında Chinatsu-san'dan ayrılmayı istememektedir.Chiantsu-san'ın gözleri ise bu müşterisi sayesinde açılır ve o da Butterfly'ın gitmesine asla izin vermez.Bunun sonucunda da Butterfly'ı kendine alır ve o artık sadece Chinatsu-san'a aittir.Chinatsu-san,Butterfly'ın her şey için daha çok küçük olduğunu düşünen olgun bir erkektir.Olgunluğunun getirisi olarak da Butterfly'ı sadece ev işlerinde yardımcı olarak almıştır.

29 yaşında mesleğini sürdüren hayran olunası bir erkektir ama üstlendiği mesleği olan dövmecilik o yıllarda illegal bir meslektir.Tüm illegalliğine rağmen Butterfly'ın,Chinatsu-san'ın bir gün kendisine gerçek bir dövme sunması ise başından beri en büyük hayalidir ama Chinatsu-san onu oyalarak avutucu havada yaptığı resimlerle Butterfyl'ın gönlünü almaktadır.Butterfly henüz 15 yaşında olduğundan Chinatsu-san ona bunu yapmak istemez ve Butterfly ne zaman bunu dile getirse dediği tek cümleyi beyninize kazır; ''Öpücük ve dövme için henüz çok küçüksün!''

Manga başlarda sadece 'Shoujo' bir hikaye gözüyle sizi yanıltabilir çünkü Butterfly'ın, Chinatsu-san evine yerleşiminden sonra asıl gelişim başlıyor diye belirtmek boynumun borcu.İleride ortaya çıkan Chinatsu-san'ın otoriter abisi ile her şeyin başlangıcına adım atabilirsiniz ve sonrasında gelen savaş dünyası,bu savaş dünyasında yaşamak zorunda kalan yalnız bir kadın,beklediği kişiden 3-5 yıl ayrı kalmak ve her an onun ölüm haberini alacağı korkusu ile birlikte getirdiği hüzünlü görüntüler.O an içinizde beslediğiniz şey onu avutmak olacaktır eminim,bu nedenle başlardaki giriş tanıtımı sizi yanıltmasın sakın, o kısımları da güzel diye düşünsem de asıl olayın sonrası olduğunu unutamıyorum sanırım.

Çizimlerinin sevimliliği ile arkadan gelen konusu size güzel bir keyif veriyor ve devam ederken bir şeyleri daha da uzun okuma dileğiniz bu mangaya başladığınız anda sizi ele geçirecek düşüncelerden sadece birkaçı olacaktır.Bu tip hikayeleri hepimiz seviyoruz biliyorum.Henüz izlemediğim ama ileride izleyeceğim bir yapım olan Usagi Drop takipçiliğini gördükten sonra bu mangayı es geçmek istemedim.İkisini karşılaştırma yapmıyorum, yanlış anlaşılmasın sakın.Sadece büyük bir erkeğin küçük bir kızla ilgilenmesi kastettiğim ama eminim ki burdaki ''-san'' çizimimizin üstüne yok.Butterfly'ı her kucağına alışında bende de bir şeyler harekete geçiyordu sanki,onun minicikliğini fırsat bilen biri olmayışı ise Chinatsu-san'ı en özel kılan şeydi eminim.Her şeyi bir evcilik gibi gördüğü yaşlardan beri görüp kollayan ve onu her şeyiyle takip eden bir izleyiciydi çünkü....

İçinde sevimliliğe dair bir şeyler mi arıyorsunuz?Bu arayışa dair dilediğiniz ne varsa,adres kısmına 'Mademoiselle Butterfly' yazmanız yeterli!

Haydi,bir sayı (basket) bulalım!

2011-10-11T20:58:00.003+03:00

Diyerek parmağını yukarı kaldıran Ryo-chi tüm sevimliliğiyle sizi seriye bağlama hevesinde olabilir ya da azılı rakiplerinden biri olan Sendoh!Hangisinin olduğunun bir önemi yok aslında,ikisi de içinde o ateşi sürdürmeye devam etmiştir.Vücutlarının her yerinde izlerini görebileceğiniz basketbol ateşidir bahsettiğim.Slam Dunk ile spor serileri haneme bir çentik eklemek işin en zevkli kısmıydı sanırım.Seriye nokta koyduğum günden beri,hatta başlangıç yaptığım günden beri bir basket maçı ya da sahası içinde leyla gibi dolaşan bir bünye olarak görüyorum kendimi.

Hanamichi karakterini ele alıyormuş gibi görünse de aslında -tüm spor serilerinin silahı gibi- sizi birçok sporcuyla tanıştıracak bir yapım olup çıkıverir.Hanamichi ilk izlenimlerinizde sizi sinir edecek olaylara gebe bıraksa da sonraları kendinizi,ister istemez onu severken bulucaksınızdır.Bunu çok keskin hatlarla iddia edemiyorum belki ama biliyorum ki hepimizin içindeki çocuksuluğu olduğu gibi dışa vurmayı başaran birisi o.Onun yanında kaybettiklerini almak yerine hep birilerini suçlayan Mit-chi de sizi etkileyebilir,sizi bilmiyorum ama beni etkikelidiği kesin.Ryo-chin'in ise tüm sevimliliği ile sizi büyülediği bir gerçek var ortada.Hele de o ''Aya-chan'' deyişiyle sizi kendine hapsedebilir.Akagi gelir sonra,takım arkadaşlarına açtığı gibi o yüreğine sizi de sığdırabilir çünkü yüreği de kendisi gibi büyüktür.Sendoh var bir de,benim yüreğimi dağlayan Sendou....

Hanamichi tam tamına 50 kez reddedilen bir aşık.Bu aşkından sonra lisede de aynı sebeplerle reddedilir. Düşünsenize bir basket oyuncusu için sizi görmezden gelen bir kızla aşk yaşamak,hem de tek taraflı olan bir aşk bu!Hanamichi serseri mi serseri ruhlu olan ve tek hobisi kavga etmekmiş gibi görünen bir ergen aslında. Ona eşlik eden Yohei-Nozomi-Yuji-Noma dörtlüsünü de yaban atmayalım derim ben.Onlar da bu yolda gidiyor diye düşünebilirsiniz ama unutmayın ki bu sizi çok kolay yanıltabilecek tek şey olabilir bu seride. Kendileri bu serseri ruhundan vazgeçmese de Hanamichi'nin zaman içersinde basketbolu bu yola tercih etmesi en çok onları gururlandıracaktır hatta...

(Yohei senin bu serserilerin içinde ne işin var kuzum?Gençliğine yazık! :D )

Basketbol sevdalısı iki erkek için iki kez reddedilmeyi gururuna yediremeyen Hanamichi,kendini bir anda basketbol sahasında buluverir.Basketi bir çocuk oyunu gibi görse de Goril'İn ondaki gördüğü azmi dışarı çıkarmasıyla zaman içersinde Hanamichi de basketbola gönlünü kaptırır ve artık o da rakipleri gibi kendini basketbol sahasında gösterebilecek ve onların sahip olduğu o formaya,tezahüratlara artık o da ulaşabilecektir. Peki istediği kızlara ulaşabilecek mi?Bunu biz anime izlerleri hala göremedik ama mangası ne alemde neler gösteriyor hiçbir fikrim yok.Kim bilir,belki de mangasında ulaşabilmiştir.

Serinin finalinin yarım kalıyor oluşunu herkes ezberlemiştir artık eminim,üstelik seriyi izlemeyenler bile bunu biliyordur.Bu özelliği ise benim için bir eksi değildi nedense,öyle bir eksiklik hissi yaşamadım ben.Hatta devam sezonu gelseymiş o finalin çok ama çok güzel bir 'sezon finali' olacağına inancım sonsuz.Keşke devamı gelse....Finali öyle bir yerde kalmış ki güzel bir 'time out!' havasındaydı ama bu mola fazlasıyla uzun sürmüş anlaşılan.Artılarının eksileri dövebildiği bir seri Slam Dunk.Benim için iki büyük eksisi olmasına rağmen artılarıyla kendini bana sevdirmiş bir yapım oldu.En büyük eksisi arka planda bize verilmeyen karakter yaşantıları idi.Öyle ki bu bir spor serisinin,seyircisine en güzel ikramıdır aslında.Tadı damağınızda kalacak hikayeler sunması bize verilebilecek en güzel tat olmalıydı,o kadar uzun (20-25 bölüm süren) maçlara zaman ayırmak yerine maç + hayat hikayesi odaklı bir şeylerin tadına bakmak her izlerin isteği olabilirdi kanımca. :)

Yine de dediğim gibi büyük artıların eksileri ezdip geçtiği bir yapım olması ile izlemeyenlerine pişmanlık yaşatacağı bir yapım gözümde.Slam Dunk'ı izlemek birçok keyfi de yerinde yaşamak demekti benim için çünkü hiçbir yapımda sizi ne bir Goril Smacı karşılayacaktır ne de burnuyla basket atan bir mucize insanı. Hatta sizi köşesinde maçı izleyen Sensei'lerine ''Babalık'' diyen bir sporcu da karşılamayacaktır.Her ''Aya-chan'' deyişinde size kendini sevdirecek biri de olmayacaktır eminim.Maçların dışında verdiği her şeyiyle sizi kendine bağlamayı başaracaklardan birisi de Slam Dunk'tır bence çünkü her şeyin başladığı yerdeki Slam Dunk'la her şeyin sonunu Slam Dunk'a bağlamak finallerin en güzeli olsa gerek.

Hiç spor serisinde ağladığınız oldu mu?!O kadar çok güldükten sonra öç alırcasına bir taraftan sizi hüzünlendiren.Bahsettiğim arka planda verilen hayatların dramında değil,bahsettiğim en heyecanlı en azılı maçların yapıldığı andaki o hınca hınç dolu spor sahasında ağlayan sporcuya eşlik edişiniz. Hüngür hüngür bir ağlayış değildi bahsettiğim,ağlayan karaktere eşlik ederken, sizin de gözünüzden bir iki damlanın gelişi.Sizi bilmem ama ben o anda kendimi Hanamichi'ye en yakın hisseden kişi oldum,işte bu da beni seriye bağlayan anlardan biri oldu.Aslında o an değildi beni bağlayan,Akagi'nin Hanamichi'ye kolunu uzattığı andı beni hapseden!

1000. Anime Şerefine!

2011-09-21T17:00:00.012+03:00

Hangi animeyle lafa başlasam diye düşünürken baktığımda 1000. Animemi tamamlamış olarak buldum kendimi ve bu tamamlanışı da çok ama çok hoş bir yapımla yani ''Ojii-san no Lamp'' ile gerçekleştirmiş olmam ayrı bir sevindirdi beni, o halde böylesi kaliteli yapımlarla birlikte daha nice ''1000''lere diyelim :)

Bazı kısa yapımlar vardır hani,istediği kadar uzun serileri getirsinler önünüze gözünüz görmez asla,ne de olsa o kısacık yapım size arayıp da bulamadığınız ne kadar güzel şey varsa seve seve sunacaktır. Hatta zaman zaman gözlerinizde bir hüzün belirtisi bile başlatabilir niteliktedir. Ojii-san no Lamp da düşünüp izlemeye karar verdiğim,daha doğrusu bahsettiğim tarzda olan bir yapımdı.Büyükbabanın yaşadıklarını güzelce ele alan ve o mistik havanın efsununda sizi boğan ama bu boğmanın keyiften ileri geldiğini göz ardı ettirmeyen hoş bir seyirlikti

Evin küçüğünün gözünde basit gibi görünse de ışığında birçok anlam yüklü olan o eski mi eski 'lamba'nın bir insan için ne anlamlar taşıdığını kimse bilemezmiş, bilemiyormuş. Oji-san no Lamp izleyene kadar,annemin eski eşyaları atamamsına hayıflanan ben bu yapımı izledikten sonra benim ne kadar ıvır zıvır gözüyle baktığım obje varsa hepsine ayrı bir saygı duymaya karar verdim,sanırım bu Special'ın bana öğrettiği güzel şeylerden birisi de bu oldu.

Bahsettiğim bu evin ufaklığı sıradan oynunu oynadığı bir günde ilginç bir obje ile karşılaşır.Ne anlamlar yükleyeceğini düşünürken büyükbabasına ait olan bu gaz lambasının ardındaki yaşananları görebileceği o önemli kapıyı açmış olur.Aslında o lamba geçmiş bir hayattan daha fazlasını simgelemektedir çünkü o gaz lambası yeni bir tarzın gelişiyle kan kaybeden nice objelerden birisidir.

Dedemiz küçüklüğünde,yaşadığı köyde geçmini çeşitli yollardan sağlayan zeki bir karakterdir.Yine geçimini sağlamak için koşuşturduğu bir sırada gittiği başka kasabanın birinde gözüne ilişen gaz lambasıyla zekasının ışığını da gün yüzüne çıkaracak bir adım atar.Kendi köyünde henüz farkına varılmamış bu lambanın öğrenilmesini sağlar ve yeni geçim kaynağı artık bu gaz lambalarını,sahip olduğu el arabasıyla satışa çıkarmak olmuştur. Zamanla herkesin edinmek istediği bir obje haline geldiği için büyükbabamız, artık büyüyüp aile sahibi olarak geçimini bu ticaret yoluyla sağlamaktadır.Kabusu olacağı elektiriğin her yere yayılmasıyla gaz lambaları da verilen önemi bir gün yitirecektir elbet. İstediği kadar zeki ya da istediği kadar ticaret ruhuna sahip olsun teknolojinin önüne geçmenin imkansız olduğunu er ya da geç öğrenmiş olur.

Yılına ya da konusunu bu şekilde ele alışıma aldırmayın derim,ne kadar cümlelere dökülse de unutmayın ki bir yapım içindekilerle kaybdoluğunuzda daha çekicidir.Büyükbabanın o buhran haline büründükten sonraki isyanını dışarıya vurduğu sahneyi asla unutamam, nice serilerde bile öyle bir görsellik izlemediğimi keisn bir dille iddia edebilirim.Birçok olayın anlatılmasının aksine kısacık olup da dolu dolu izlediğim bu yapım birkaç gündür düşüncelerimde dönüp duruyor.Nasıl dönmesin? Büyükbaba yanında o eşinin ona olan bağını bile öyle güzel işlemişler ki insan ister istemez kendini o anda yaşıyor gibi hissediveriyor.

Kısa ama öz,tarihi ama günümüzün birçok özelliğini hatırlatan,eskiyle birlikte değişen dünyanın kaybettirdiklerini tüm çıplaklığıyla gözlerimizin önüne getiren hoş mu hoş, hüzünlü mü hüzünlü,etkileyici mi etkili olan güzel bir seyirlik.İzlemeyi düşünenlerden ya da izleyenlerden tek ricam bu kısalığı için Ojii-san no Lamp'ı kesinlikle ama kesinlikle 'çerezlik' bir yapım olarak görmemeleri!Çerezlik olarak görürseniz bu yapımı bir çırpıda harcamışsınız demektir.

Uzun dakikalara sahip nice yapımlar bile müzik kıtlığı çekerken bu kısacık yapımda sizi tam tamına üç tane müzik çeşidi (başlangıç sahneleri eşliğinde güzel bir şarkı-orta sahnelere eşlik eden enstrumental olup da insanı içine çekiveren hoş bir melodi-kapanış sahneleri ile sizi vedaya hazırlayan dinlenilesi bir şarkı) karşılamakta.Bu da yapımın kalitesinden ödün vermediğini kanıtlar nitelikte bir özellikti.Müzik sayısı açısından 'kaliteli' olarak değerlendirmek niyetinde değilim asla,benim 'kalite'den kastım müziklerin güzelliği,güzelliğinden ziyade etkileyiciliğiydi.

Her şeyiyle ince elenip sık dokunulmuş bir yapım diye düşünüyorum.Bu nedenle birçok yapıma dakikalarımızı harcarken,Ojii-san no Lamp adına yapabileceğim tek tavsiyem sahip olduğunuz 24 dakikacığı bu güzel yapıma ayırmak olacaktır.

Rurouni Kenshin (Manga)

2011-09-16T23:13:00.004+03:00

Manga okuma alışkanlığım anime izleme alışkanlığımdan baya geri seviyede kabul ediyorum ama mangaları okuma konusunda en büyük keyif aldığım yönlerden birisi Mangaka'ların karakterleri nasıl oluşturdukları hakkında lafladıkları ''Free'' kısımları. Watsuki Sensei'nin de bu Free kısmında yer alıp da okuduklarım arasında en çok keyif aldığım karakter bölümü ise Shishio yanında yer alan o unutulmaz dişi karakter Yumi'ye ait olanıydı.Neden öyle bir karakter yarattığını uzunca yazsa da aslında tek cümleyle açıklaması yetiyordu bence :D Hatta yetip de artıyordu bile;''Seksi kadınlar kötü erkeklerin yanında olur!''

Hitokiri Battousai'ın hikayesini okumak çok büyük bir hazırlık aşaması gerekiyor hissi verse de mangayı ilk karşınıza getirdiğinizde o tarihi kokan havasında karşınıza yavaş yavaş gelen karakter hikayeleri ile birden içinde kayboluğunuz bu manga,Mangaka'nın en güzel çalışmalarından birisi diye düşünüyorum.Gerçi -hoş- henüz başka bir çalışmasını okumadım,var mı göz bile gezdirmedim çünkü kendimi en iyi tanıyan biri olarak Kenshin kadar diğerlerinden keyif alamayacağımı biliyorum.

Herkesin az çok aşina olduğu bir mangayı tanıtıma açıp açmama konusunda kararsız kalmış ordan oraya dolanıp etkisini hala hissederken kendimi burda buluvermişim. Buraya kadar da gelmişiz madem konuya az çok değinmek boynumuzun borcu olmuş.Amacım belli,ben aslında manga hakkında birkaç (!) şey söyleme derdindeyim :D

Meiji Dönemi'nin o çalkaltılı döneminde başlayan yolcuğumuz ve bu yolculuğumuzun getirileri ile harmanlanmış bir dünyanın kahramnını ele alan bir manga Rurouni Kenshin. Adı her ne kadar Kenshin olarak bilinse de aslında o yılların unutamadığı bir Hitokiri'dir. Yıllar,daha doğrusu yıllar içersinde karşısına çıksın ya da çıkmasın herkesin hakkında az çok bir şeyler bildiği Hitokiri,artık Hitokiri olmaktan vazgeçmiş kılıcını köşesine kaldırmıştır. O da artık kendisinin Hitokiri olduğunu unutmak istemektedir.

Yaşananların ardında,Devrim sonrası uzun zaman geçmiştir ve Kenshin de artık gezgin bir samuray rolüne bürünmüştür.Yeni rolünde ve özlemini çekip de kendini yeniden etiketlediği bu kimliğinde kendisine uzun yıllar boyunca eşlik edecek kişiyle karşılaşması uzun sürmez.Bu noktada Kauro ile karşılaşır,tanışır ve Kauro'nun babasından kalan Dojo'sunda yaşamaya başlar.Yeni yaşamına alışmanın zorlukları yanında Kenshin'in en iyi bildiği şey aslında geçmişinin ondan asla ayrılmadığıdır ve geçmişinin onu bu yolda yakalayacağı günü beklemek yaptığı en iyi şeydir.

Mangaka'nın düşüncelerini okumanın keyfi hatrına bile okunabilecek muhteşem mangalardan birisi diye düşünüyorum.Uzunluğu ise bence manganın en iyi yönü çünkü hiçbir eksik yönü kalmamış hiçbir noksanlığa yer verilmemiş.Çizimleri ise hikayenin konseptine bu kadar uyar mı?Cevap ''Kenshin'' olunca kesinlikle uyar.Anlatılmak istenen ne varsa,hatta anlatılmak istenenden daha çok o dönemin havasını vermek adına ne varsa sadece çizimlerle bile ortaya konulmuş.Mangaka çizimleri konusunda başımın tacı yapabileceğim kişilerden birisi.Belki fazla abartıyorum diye düşünülebilir çünkü söz konusu Kenshin olunca elimden geleni ardıma koyamayan bir yapım var ve bu övgülerimin de ciklet tadında olmadığına inanıyorum.Okuyan ya da animesini izleyen herkes bilir,o dönemin çalkantalı hayatı,politik unsurları ya da Japonya'ya daha doğrusu Edo Dönemi'ne ait ne kadar kültürel öğe varsa,hepsini görebileceğimiz, okuyabileceğimiz ve izleyebileceğimiz bir yapımın sözlük karşılığı kendisi.

Konusuna değinme düşüncesi bile içimdeki bir şeyleri yeniden harekete geçiriyor. Konunun güzelliği, işlenişi, karakter gelişimleri ya da dizaynları,hepsi verilmek istenen temaya güzelce yerleştirilmiş.Flashback kısımlarını okumak ise benim Tomoe x Kenshin (♥ ) sevgimin bir getirisi olarak en çok keyif aldığım bölüm oldu. OVA'nın işlenişi aksine fazlasıyla sadeydi ama öncelik olarak o kısmın anime yapımını izlemiş biri olduğum için bu sadelikte bile ben o efsaneyi yaşadım.Sanırım yakın zamanda bu eller hariciyi açarken istemsiz olarak direk OVA'nın klasörüne gidecek,biliyorum kendime işkence etmeyi seven bir yapım var.Flashback kısmı dışında Jinchuu Arc'ın da hakkını yemek istemem, mangasını okuyana kadar Enishi karakterinin harcandığını düşünen bu gönül nasıl bu ARC'ı sevmesin?!Dolu dolu Enishi,Enishi'nin bir ablaya duyulabilecek en güzel bağı sunan dolu dolu 'Abla sevgisi'...Daha ne isterim ki?!

Anime yapımlarını tüketip de ben gibi mangaya geçiş yapanlardaysınız eğer benden size bir abla (:P) tavsiyesi,kulağınızda kulaklık fondaki müziğiniz de In Meories olsun ;)

(Yeni yapımı yani gelecek olan 2 bölümlük OVA'yı -her ne kadar hayal kırıklığı olsa da- bekleme zamanıdır artık.)

Major

2011-08-12T17:40:00.001+03:00

İlk bölümle başlayan dram sonrası izleyecek olduğumuz yapımların konularını tanıtıma açmak hep zorlamıştır beni.Major da bu yönüyle zorlayan bu tip yapımlardan birisi oldu lakin ona olan sevgim sayesinde eminim ki spoiler vermeden bu yapımı da anlatabilme konusunda bir şeylerin üstesinden gelebileceğim :D

Sadece ilk 4 sezonu izlemiş biri olarak diyebileceğim en önemli şey eğer spor ve beyzbol animeleri benim dünyamda ayrı bir yerde diyorsanız Major doğru adres olacaktır. Burda araya farklı bir yorum ekleyerek bir noktaya da açıklama getirmek isterim.Major kesinlikle ama kesinlikle sadece 'beyzbol' serisi olarak değerlendirilmemeli. İçeriğinde tanıtımımda da belirttiğim gibi 'beyzbol'un ana tema olarak ele alındığı bir yapım olsa da yanında birçok güzel temayı da izleyenlerine yaşatır.Beyzbol teması üzerinden dönerek değindiği arkadaş-dostluk-aile ve gençlik ateşine ait bir sürü dünyanın kapısını da aralayan bir yapımdır.Hepsinden öte sporun sadece spor olarak görülmemesi gerektiğini ama hayatımızda ayrı bir yere koyuyorsak da bunun hakkını en iyi şekilde vermemiz gerektiği gerçeğini gözler önüne serer.

Goro-kun'un hayatını ele alan bir yapım gibi gözükse de aslında daha fazlasına sahiptir Major.İlk 4 sezonu noktalamış biri olarak sadece serinin beyzbol üzerine olduğunu söylemem bu yapıma yapacağım en büyük haksızlık olacaktır çünkü Major sadece ne Goro-kun hikayesidir ne de beyzbolu tek öğe olarak ele alan bir yapımdır,daha fazlasına sahip olan bir yapımdır Major.Beyzbol oyuncusu olan Shigeharu'nun en büyük fanı da kendisi gibi bir beyzbol oyuncusu olma hayaliyle büyüyen oğlu Goro'dur.Goro,kendini beyzbola adayacak kadar beyzbol sporuna önem vermektedir,aslında onun verdiği önem bu spordan daha çok babasına verdiği önem,hatta babasının beyzbol aşkına verdiği önemdir.

Annesi hayatta olmayan Goro'nun tek dünyası babası gibi gözükebilir ama ilk bölümde yaşanan dram sonucu Goro'nun,kendi dünyasının sınırlarına ulaştığı ve bu sınırları da aşarak kendini beyzbol ve arkadaşlık dünyası içersinde bulacağı bir yolculuğu sunar bize Major.Beyzbol oyuncularına ait dünyanın sadece beyzbol teması üzerine kurulu olmadığını,aksine aile-dostluk-arkadaşlık ve yaşam üzerine kurulu parça parça hayatların birleşiminden oluştuğunu gösterir.Goro da bu eksende hayatını sürdürmek için önce kendine yeni bir yol çizer ve yeni çizdiği yolda bizim minicikken tanıdığımız Goro giderek büyür.Onunla birlikte atıldığı Major yolculuğunda biz de birçok hayata tanıklık ederiz çünkü Goro'nun en büyük amacı,ilk bölümde gelen dram sonucu kendine edindiği bu amacın doruk zirvesi olan Major Ligi'nde kendini gösterebilmektir.

Konusunun ve karakter çeşitliliğin verdiği güzelliğinin yanında müzikleri de ayrı bir şölen havasını içerir. Özellikle de Wonderland isimli 2. kapanış şarkısı hala favorilerimin arasında yerini korumaktadır. Bir de maçlar sırasındaki -genelde atıcıların kendini gösterdiği anda- ortaya çıkan melodisine hayranım.Spor serilerinin olmazsa olmazlarından olup da hafif klasik müziklerin ezgilerini taşıyan melodilerinden bir esinti gibidir bu bahsettiğim müzik.Nedendir bilmem ama özellikle de benim hatırladığım sahneler Mayumura-san'a ait olanlarıydı :P

Finali için henüz bir yorum ekleyemiyorum çünkü birkaç teknik aksaklık yüzünden hala izleyememiş olmanın çöküntüsünü taşıyorum :( En kısa zamanda izlemek istediğim finallerden birisi çünkü 4. sezon öyle bir yerde kalıyor ki;ilk sezonda 5-6 yaşlarında izlediğim Goro-kun artık bir üniversite öğrencisi çağındadır çünkü.... Büyümüş bir Goro-kun'u kim izlemek istemez ki?! :D Serinin en sevdiğim özellkilerinden birisi de buydu,ilk sezonda gördüğümüz ne kadar karakter varsa hepsini büyümüş halleriyle izlemek en güzeli olsa gerek.Bunları göz önüne alırken yeni karakterleri de eklemeyi es geçmemiş yapımcıları.Elbet ekleyecekler ama bu yeni gelenleri görüp de eskileri geride bırakmamak en büyük jestleri bence.Genelde uzun Shounen serilerde gördüğümüz bu özelliği bir spor serisinde izlemek daha başka bir keyif veriyordu sanki :)

Major serisinde beni ilk çeken öğenin 'beyzbol' unsuru olduğunu itiraf etmem gerek, hatta beyzboldan daha fazla 'spor' öğesiydi beni çeken.Sonra ne oldu, beni neden kendine bu kadar çekti bilemiyorum ama şimdilerde en sevdiğim spor serileri listemi süsleyenlerden birisi oldu.Beni çeken şey Goro-kun'un azmi miydi yoksa Mayumura san'ın çekiciliği miydi bilemiyorum ama benim için karakterleriyle ve her karakterin yaşadıklarıyla kendine bağlayan nadir yapımlardan birisinin de Major olduğu.Beni bu kadar keyiflendiren Kaoru'nun Goro'ya olan bağıydı belki,hatta spor serileride olan sevdiğim dostluk bilincinin verdiği keyfi izlemekti.Dram ve komedi öğesinin bu kadar yakıştırılmış olmasıydı belki de...Hangisiydi bilemiyorum ama benim en sevdiğim yolculuklardan birisi de Major yolculuğu oldu.Umarım yeni yolculuklarım da bu kadar keyif verir.

Mizuiro (2003)

2011-08-12T17:27:00.002+03:00

Elbise dolabınızdan gelen her tıkırtıyı fare tıkırtısı sanmayın. Yoksa,siz de Kenji gibi hayatınızın yanılgısını yaşayarak kaybettiğiniz bir dönemi hatırlamak için böyle bir şeyi yaşamaya mahsur kalabilirsiniz :D

Kenji,günümüz gençliğinin bir parçası olan hayatının en sakin dönemlerinden birinde hayatına tanıklık etmemiz için bizi de odasına davet ediyor.Tanıklık dönemimizin başladığı andan itibaren, odasında bulunan tıkırtıları sadece fare ya da o türevde bir canlının yapacağını düşünen bizler de sonraki adıma geçtiğimizde düşüncelerde yer alan gerçeğin farklılığıyla karşı karşıya kalıyoruz. Kenji,kız kardeşiyle sürdürdüğü yaşamını dolaptan gelen tıkırtıların sahibinin kendini göstermesiyle bambaşka boyuta taşımak zorunda kalacaktır çünkü orda,geçmişin unutulmaya yüz tutmuş gizli kısmında kalan çocukluk arkadaşları Hiyori kendini belirtme çabasıyla,bir gün o dar alandan sıçrayıp da kendini odanın ortasına atıverir.

Hiyori yıllar sonra,taşınmak zorunda kaldıkları bu yere geri dönmüştür,bu dönüş aslında göründüğü gibi değildir çünkü Hiyori'nin çocukluk anılarına ve en sevdiği çocukluk arkadaşı olan Kenji'ye dönüşü farklı nedenleri içermektedir.

Çok zaman önce bitirdiğim bir OVA'ydı Mizuiro...Konusunun,ilk etapta okuduğunuzda klişe bir temayı içeriyor gibi gözükse de 2 bölümlük bir yapıma göre oldukça derin işlenişe sahip olduğunu belirtmek isterim.İçeriği başlangıç olarak bilindik bir sahneye sahip ama dakikalar ilerleyip de asıl temaya geçtiği bölümleri izledikçe,bu klişelikten uzak bir yapımın sizi beklediğini çok rahat bir şekilde idrak edebiliyorsunuz.Karakterler,orjinal kişiliklere sahip değil fakat yaşananlar açısından, kendilerini diğer karakterler dünyasından biraz daha sıyırabiliyor diye düşünüyorum.

Çizimleri ise bu tip yapımlarda karşılaşabileceğimiz kalitede,yani çok aşırı bir seviyede olmamakla birlikte oldukça tatmin edici bir tarza sahip. Karakterlerin,yaşadıklarını güzel bir şekilde izleyene yansıtabilen ve bu yansıtışla hazırlanan sonda da hiçbir soru işareti bırakmadan ağızlarda güzel bir tat bırakabilen nadir OVA'lardan birisi,ne bir fazla ne de eksik...Her şey işlenişe göre güzelce sunulmuş şekilde noktalanıyor,belki acımasız bir ilerleyiş sunuyor ama asıl Mizuiro'yu da,Mizuiro yapan şey bu noktalanış diyebilirim,bitirip de o duygusallığı sonuna kadar yaşayanlarımız etrafımızdadır diye düşünüyorum ama kimimiz bunu daha yoğun yaşamışken kimimiz belki de hiçbir etkilenme yaşamamızdır bilemiyorum,bildiğim tek şey bu kadar kısa bölümde böyle hoş bir temayı dolu dolu yaşatabilmeleri yönünden yapımcılarını tebrik edesim var....

Rainbow: Nisha Rokubou no Shichinin

2011-08-12T16:52:00.026+03:00

Rainbow adının anlamını layığıyla taşımayı başarmış bir yapım Nisha Rokubou no Shichinin.7 Kişinin hayat verdiği bir konu ve hepsinin de gökkuşağındaki renkleri temsil etmesi,hem kişilikleriyle hem de yaşadıklarıyla Rainbow ile bir bütündüler sanki...

Başlangıçta hapishane hayatının tüm eksilerini gözler önüne serecek bir yapım olarak düşünmemi sağlayan ama bölümler ilerledikçe içeriğindeki diğer temalara daha çok ağırlık veren ve 'Dram' etiketini layığıyla sürdürmeyi başarmış yapımlardan birisi.Karakterlerin kendileriyle bütünleşen lakapları yanında geçmişlerindeki yaşanan olayları da değerlendirmek seyirciye düşen en önemli görev.Konusu ise beklenenden ne bir eksik ne bir fazla.

Dostluk öğesinin en iyi şekilde ele alındığı nadir serilerden birisi Ranibow.Belki en ağır dramı içeren konulardan birisi,konusuna göz attığımızda ya da seri ile ilgili resimleri taradığımızda bize vereceği dramı hiç çaktırmayan bir yapısı var bence.Yine de seriye sadece dram gözüyle bakmadan konuya göz atmak en güzeli :D

Hapishane hayatının karamsarlığında bir ışık gibi gelen 'Abi' lakabıyla tanıştığımız Sakuragi'nin ve yanındaki 6 arkadaşın hayata geçişlerine tanıklık ediyoruz.Suçlu olan bu 6 karakterin Islahevi'ne geldikleri anda biz de Abi ile tanışmış oluruz.Önce hapishane hayatının kurallarını oluşturmuş yaşananlardan sonra hapishane hayatına alışmak zorunda oldukları gerçeği ile hayatlarına başlarlar.Her hapishane seyirliğinde karşımıza çıkabilecek türlü türlü sorunlarla (taciz,şantaj,gardiyan-müdür ilişkisi,gardiyan-ispiyoncu mahkum oyunları gibi...) yüz yüze geldiğimiz anda seyirliğimizin daha yeni başladığını anlarız.

Hapishane hayatı içersinde yaşananlar,kaçma kararı alan bir grup dostun gelecek hayalleri,bu hayallerin ne kadarının gerçekleşebileceği, kimlerin hayatta kalabileceği ya da kimlerin kaçarken yakalanacağı hesapları üzerine kurduğumuz düşünceler eşliğinde bir kodes içersinde başlayan yolculuğun devamını izler ve izledikçe de yaşanan şeyler nelerin getirisi ya da götürüsü olur bunu görürüz.

Hapishane sonrası süren hayatlarında ise hepsinin verdiği mücadeleye biz de tanıklık ederiz,onlar için bu yaşadıkları zorluklar hiçbir şeydir çünkü içerideki zorluklara göğüse germeyi başarmış kişilerin yolcuğuna başlangıçtır bu....

İlk 6-8 bölüme göre konuşmam gerekirse oldukça sürükleyici bir giriş yaptığını söyleyebilirim.Seri bu verdiği keyif dozajını hiç düşürmeseydi eğer benim listemde daha yükseklerde yer alabilirdi.Neden bu şekilde bir yorumla başladığıma gelirsek seri başlangıçta ele aldığı ana tema olan hapishane üzerinden gidebilirdi diye düşünüyorum ben.Hatta gitmeliydi çünkü hapishane başlangıcında yer alan sahnelerin girişi kadar başarılı sahneleri ilerleyen bölümlerde sıkça göremiyoruz.Seriyi izlerken en büyük derdim bu hapishane hayatının eksilerini tüm çıplaklığıyla izleyebilmekti,daha doğrusu uzun uzadıya izleyebilmek en büyük dileğimdi.Serinin en büyük eksikliği geçişleri olmuş,bunu da bölüm sayısının yetersizliğine bağlıyorum.Eğer daha fazlasına sahip olsaydı, yapımcıların değinmek istediği yaşamlara geçiş evrelerini daha özenli hale getirilmiş olarak izleyebilirdik.Bir de finalinin hızlıca sonlanışını sevmedim.Evet,finali gayet güzel noktalanmıştı.En azından akılda soru işaretlerine yer vermiyordu ama ben karakterlerin gelecekte hangi yolda yürümeye başladıklarını sözlerle değil de hareketlerle izlemek isterdim.

Müziklerin girişleri ve müzikler eşliğinde hikayeyi anlatan kişinin sesi,seri gidişatına tam yakışmıştı.Kulağınıza bir şeyler çalınırken aynı anda izlediğiniz sahneleri gözardı etmekte zorlanabilirsiniz,hatta öyle ki bazen müziği dinlerken kendinizi seyrin gidişatına kaptırmış olabilirsiniz,benden söylemesi :P Seride tek sevdiğim işleniş Tosba ve Lilly ikilisinin oldu,dram sever biriyken nedense diğer dramları pek benimseyemedim.Ya izlediğim dönemle alakalı bir şeydi ya da birçok dramı izlemiş olmamın getirisiydi,hangisiydi bilmiyorum ama benim için dram yönünden ziyade geçtiği dönem en büyük artısıydı. Hatta bunun güzelliğini kıyafet tasarımlarından daha çok kulağımıza çalınan melodilerin ezgilerinden anlayabiliyoruz ve o dönemleri izlemeyi sevenlere ayrı bir keyif verdiğini de eklemem gerek.

Çizimleri ise seriye bu kadar yakışamazdı diye düşünüyorum.İçeriğinde ne kadar öğe varsa hespini bize güzelce yansıtabilecek kalitede olan çizimleri serideki en sevdiğim özelliklerden birisiydi. Birkaç dramını sevmesem de genelindeki dram içeriği seriye çok yakışıyordu.Holywood'dan çıkma birkaç hapishane içerikli film izlemiş iseniz bu filme pek de yabancı kalmayacağınızı düşünüyorum lakin benim için öyle oldu.İzledikçe bildiğim bu yapımlardan birçok şey geldi aklıma,seride kopya çekme kesinlikle yoktu.Yazmış olduğum cümlelerden bu anlaşılmasın sakın,sadece o tür filmleri hayatınıza eklemiş ve sevmiş iseniz Rainbow'u da bu listeye ekleyin derim.

Kemono no Souja Erin

2011-08-02T22:51:00.006+03:00

Sevdiğimiz yapımlardan biri olan Seirei no Moribito'nun yazarı Nahoko Uehashi Üstad'a ait başka bir eserin anime versiyonudur Erin'in hikayesi.Özüne bakınca sadece Erin'in hikayesini sunan bir yapım olarak gözükebilir ama aslında bize bambaşka bir dünyanın kapılarını açan kişidir Erin.Bu kapı açıldığı anda bizi karşılayacak olanlar arasında Touda ve Beast-lord denilen efsanevi bir havaya sahip egzotik mi egzotik varlıklar vardır,Kraliyet Dünyası'nın saklı kalmış yönleri,Kazalm ve Tamuyuan gibi bambaşka güzellikte yaratılmış köyler,mekanlar ama hepsinden önemlisi bunları ellerinde şekillendirmesi gereken çeşitli ırklardan insanlar ve bulundukları ırklara göre de fiziksel özellikleriyle tasarlanmış karakterler.Kimisi yeşil göz ve yeşil saçı ile Mist People denilen ırkı temsil ederken kimisi de bulunduğu krallığı kurmuş olan kişinin adına yaraşır şekilde betimlenmiş bal rengi gözleri ve saçlarıyla bize bir şeyler anlatmaya çalışır.

Etiketinde,daha doğrusu anime yapımı etiketinden çok romana ait etiketindeki yazılanlar dikkatimi çekmişti. Önceleri Erin'in tasarımı nedeniyle klasörüne elim birkaç kez gidip gidip geri adım atmıştı fakat izlemeye başlayınca Erin'in neden böylesi yemyeşil bir tasarıma sahip olduğunu anlamam pek de uzun sürmedi.Adından da anlaşılacağı üzere kendisi tıpkı bir ''Yabani Elma'' gibiydi :) Ne var ki sahip olduğu ırkın özelliklerini de sonuna kadar taşıyan bir tasarımı gerçeği vardı ortada,büyüdükçe de annesi Soyon'un görünümüne bürünmesi gözardı edilemeyecek kadar açıktı.Bu noktada da en sevdiğim özelliklerden birisi geldi aklıma,anime yapımlarında birlikte büyüdüğüm karakterleri izlemeyi her zaman çok sevmişimdir.Erin de öyleydi,başlangıçta ufacık bir kız çocuğuyken seride her adım ilerledikçe büyüyen bir Erin'le karşılaşıyordum,hem fikizel hem de kişisel açıdan olması ise bu keyfin en tatlı yönüydü.

Konusuna başlamak biraz zorlayıcı çünkü izleyicisi daha ilk bölümlerden gelen Trajedi sahneleri ile Erin'in yolculuğu başlamış olur.Erin'in annesi zamanında kendi ırkından olmayan bir erkekle evlendiği için şu anki yaşadıkları köye yerleşmeyi tercih etmiştir ve bu köy halkı da Touda denilen varlıklarla ilgilenerek geçimini sürdürmektedir.Touda'lar Kraliyet Ailesi için önemli varlıklardır çünkü geçmişin gizli bölümlerinde yer alan Touda,İnsanlar ve Beast-lord'lar arasında önemli bir savaş gerçekleşmiştir.Her ne kadar efsane gibi gözükse de bu savaşın getirisi ve götürüsü olduğu gerçeklerini herkes bilmemekte,bilenlerin bazıları da kabullenmemektedir çünkü bazıları ''İnsanlar ile beastler'in (yani dört ayaklı yaratıkların) asla arkadaş olamaz'' gerçeğini görmek istemez.Tüm ırklar arasında temsili bir yasa cümlesi olarak kullanılan bu kelimeler Beast-lord denilen varlıklar için de geçerli bir sözdür lakin insanlar her şeyi sadece kendi taraflarından görmekte,bu varlıkları sadece kendi amaçları için kullanmaktadır.Bu nedenle de Touda ve Beast-lord'ları anlama konusunda hiçbir çaba sarfetmemişler ve onların dünyalarına bulaşmayı düşünmemişlerdir,bir kişi hariç....

Erin de annesi Soyon gibi bir gün iyi bir sağlıkçı olmayı düşünmektedir.Planları bu yönde olsa da yaşadığı köyün içersinde gerçekeleşn tatsız olaylar sonucu bu hayalini gerçekleştiremeyecek bir noktaya gelir ve köyünü terk ederek kendi hayatına yön vereceği yolculuğuna başlar,bu yolculuğunda ilk karşılacağı kişi John olacaktır ve John'la olan bu karşılaşması onun için hayatının en önemli dönemeci olacaktır.Erin de bu dönemeci dönmek adına John ile birlikte yaşamanın koşullarına ayak uydurur ve ikisi artık bir 'baba-kız'dan daha ötedir.

Yaratılan o muhteşem dünyanın güzelliğinde kaybolmak ise benim her geçen bölümde seriye bağlılığımı daha da arrtırıyordu lakin başlardaki 4-5 bölümün gidişatı sizi yanıltmasın çünkü zhenya deyimiyle kendinizi yeni jenerasyon bir Heidi izliyormuş hissiyle başbaşa bulabilirsiniz :D Dünyanın yaradılışı, karakterlerin bu dünyaya göre tasarlanması,müziklerin ise cankurtaran gibi yetiştiği o dönüm noktaları...Serinin konusundan çok anlatımının çekiciliği ama hepsinden öte size sunulan görsel şölen tadındaki sahnelerin süslenişi.Ya yapımcılar bu konuda çok iyi ya da yaratıcıs yazarın dünyası çok renkli,buna neden olan şey hangisi bilemiyorum ama ben şimdiden bu yazarın hayranı olmaya başladım sanırım.Komedi yönü de yabana atılmayacak cinstendi,çok aşırı bir komedisi yoktu belki ama seriye bu kadar çok yakışanını pek nadir gördüm,hele Nukku-Mokku ikilisi her şeye değerdi bence :D

Açılışındaki müziği çok sevdim,içindeki gelen tınıları da çok sevdim,gerçi ben her şeyini sevdim gibi :D açılışın ise en sevdiğim özelliği müzikleri ve özetmiş görünümündeki simgeleştirilmiş çizimleri oldu.Hatta açılış şarkısının değişmediği ama ilk açılışta aynı şarkının bir erkek sanatçı tarafından seslendiriliyorken ikincisinde bir bayan tarafından seslendirilmesi ilk kez karşılaştığım bir şeydi.Belki işin kolayına kaçmak gibi görünebilir ama serinin gidişatından olsa gerek benim sevdiğim özelliklerden birisi oldu.Serideki tek aradığım nokta o efsanevi savaşın izleriydi.Bu savaşı tüm ayrıntılarıyla izlemek en büyük dileğimdi,gözden kaçırılan hiçbir ayrıntısı yoktu elbet ama ben tek bölümde kısacık bir ana saklanmış savaş hikayesi yerine birkaç bölümü esir alacak bir savaş hikayesi izlemek isterdim.Tarihsel bir savaşın güzelliği gözardı edilemeyecek derecede keyifli olmalı diye düşünüyorum.

Balsa tadındaki Soyon,Balsa çocukluğu tadındaki Erin,Jiguro-Balsa tadındaki Erin-Jonh birlikteliği ama hepsinden öte aşkı arka planda tutup da alttan verilen romantizmin ılıklığı.İnsanı ister istemez öyle bir melankolik havaya itiyor ki seriyi izlerken o fondan gelen müzikleri bir an önce duyayım diye kendinizle savaşıyorsunuz çünkü o müzikler gelince bu beklediğiniz romantizm rüzgarı şiddetlenecek sanıyorsunuz. Müzikleri arasından gelen o harp melodileri yok mu?İşte,serinin rengini belli eden en önemli unsurdu.Hatta melodilerden çok o ''harp'' öğesinin serideki rolünü hiç yabana atmayalım derim ben,ne de olsa her şey bir harpla başlayıp bir harpla bitiyordu...Hem de öyle güzel bitiyordu ki insan ister istemez eline bir harp alıp da serideki duyduğu tınıları denemek istiyor.Keşke Lal gibi biri gelip bana da harp hediye etse,çok şey mi istiyorum bilemiyorum ama Seriei no Moribito'dan bu yazarı tanıdığınızı düşünüyorsanız eğer bir kez de Kemono no Souja Erin ile tanıyın derim.

Rurouni Kenshin Live Action

2011-07-10T21:45:00.004+03:00

"Sizler... insanlara mutluluk getirmek için insanları öldürdüğünüzü söylüyorsunuz fakat, insanların ölümü ile elde edilebilecek bir mutluluğun gerçekte var olabileceğine inanmıyorum." (Tomoe)

Kenshin yapımlarını izlediğimden beri aklıma kazınan en anlamlı sözdü belki de...Tomoe'nin Kenshin'i,Kenshin yapışının damgasını sunmuştu bu kelimeler.Şimdi birçok Kenshin haberiyle kalbimizi pırpır ettimeyi başarıyor bu camiadaki kurtlar,söylentiyi çıkarmak ya da yapılacak şeyleri dile getirmek basittir aslında ama beklemesi çok zordur,tıpkı bir işkencenin en acı şekli gibi....

Live Action Kültürü'nü hiç hazmedemedim aslında,şu anime dünyasında varlığımı belirginleştiğim her defasında yakınlaşmak yerine uzaklaşmayı seçtiğim bir kültür öğesi oldu Live Action yapımları.Ezbere ya da yapmacık şekilde söylemiyorum bunu,tam tamına üç kez denemiş ama her deneyişinde de başarısız olmuş bir bünye söylüyor bunları.Önce Death Note ile başladım deney hayatıma,Live Action ile tanışmam bu şekilde gerçekleşecekti ama nafile...Olsun diyerekten yılmadım ve bir kez daha denedim,bu kez karşımdaki Nana idi,hem de en sevdiklerimden olanıydı.Açar açmaz ilk kareyi gördükten sonra deneyip deneyeceğime nasıl da pişman oldum.Oyuncuların amatör aktör ya da aktirislerden bile berbat bir performans sergilediği o görüntüleri hatırlamak istemiyorum bile;üstelik ellerine aldıkları replikleri ezberleyip çekime gelmiş edasıyla sunulan o güzelim konuyu böylesi berbat etmeleri yok mu?

Üçüncüsü ise çok sevilen diğer bir animenin Live Action versiyonuydu,söz konusu romantik-komedi olunca,''belki'' dedim ''belki bu kez bir şeyleri başarmışlardır'' demez olaydım :P Bu deneme-yanılMAma hayatımdan sonra Live Action Kültürü'nü yeniden rafa kadlırmaya karar verdim. lakin şimdi bana pis bir oyun
hazırlıyor bu yapımcılar.

AMT'de Kenshin Live Action haberini gördüğümden beri nasıl bu fobimi yenebilirim derdine düştüm,aslında olay basit.İçinde ''Kenshin'' adı geçiyor mu?Geçiyor,eee öyleyse ben bu işe varım :D Nasıl olacak,kaç tane film öne sürülecek ya da bizi ne formatta bir şeyle karşılayacaklar,hiç bilmiyorum.İşin aslı bilmek de istemiyorum,sadece ümit kaynağımı aklımdan çıkarmıyorum.Bu Live Action yapımından da hiç ümitli değilim aslında,beni sadece Mangaka'nın kendi seçimleriyle bir Live Action hazırlayacak oluşu oyalıyor,ötesi de yok zaten.

Şimdi,bunu okuyan birileri olacaktır eminim ve benim Japonlar'ı karalama kampanyasına girdiğimi düşünecekler,asla öyle düşünülmesin lakin bu Japonlar'ın en iyi yaptığı şey Drama oluyor,bunu da asla inkar etmem.Hatta bu konuda da onların üzerine tanımam,bu kadar da iddialı konuşurum.Drama dendiği zaman aklıma gelen ilk isim onlar oluyor,bu nedenle de diyorum ki ben Japonlar sadece Drama için çalışsın, Aksiyon'u bıraksınlar da Holywood insanları yapsın :P

Biz onu bunu boşverelim de bu Live Action haberini takipten bırakmayalım derim ben,o halde buyrun haberin sayfasına: Rurouni Kenshin Live Action

Ooo,Piti Piti... (Hangi Rolüyle Kimi Seçtik?)

2011-06-10T23:56:00.008+03:00

Son zamanlarda uzak kaldığım film dünyamdan selam olsun herkese,hi thereeee! :P

Kimisi Beyaz Atlı Prens Ödülü'ne layık kimisi en sevecen olabilen,hayatımızın erkeği modülüne,hatta bazısı var ki zekasıyla yandaş olma isteğinden çok düşmanım olması fikriyle beni alevlendirecek gücü bünyesinde saklayan...

Bazısı ilk aşkım diyebileceğim rolleriyle - Legend of the Fall'daki Brad Pitt gibi- bana geldi,bir daha da çıkmadı dünyamdan.Bazısı da sımsıcak gülümseyişin getirisi güveni verdi bana,olmadı Casanova'ın çapkın ruhunda hayat buldu Heath Ledger gibi...Hangisini ne rolde sevdim,hangisine en çok neyi yakıştırdım bilemiyorum ama izlediğim/izlemediğim -adlarından daha çok kimliklerine ataçlanan- rolleriyle işte burdalar!Kim kazanacak,hangisinin rolünü buraya taşıyacak bilmiyorum ama Bruce Wills'i Ozan oylayacak,biliyorum! ;)

Benim oyum (gönlüm Bradd Pitt ve Eric Bana derken) Kevin Costner ve Jean Reno arasında kaldı ama Costner göz kırpıyor gibi...(Hatta oyumu kaptı bile :D)

Ve işte hayal dünyamızın erkekleri (Sanırım seçenekleri biraz abarttım ama eleme yoluyla bile 10'a düşürebildim :S) ;

Pulp Fiction'dan Bruce Willis (Gerçi çoğumuz onu Mavi Ay dizisindeki kimliğiyle tanıdık,kabullendik.Hatta aşk bile yaşadık :D) ;

Leon'dan Jean Reno (İçinde Jean Reno yoksa ben o filme,Fransız filmi demem :P);

Fight Club'den Brad Pitt (Pitt'e olan sevgim doğuştandı ama onu asıl bağrıma basışım Legends of the Fall filmiyle oldu ama herkesin seçtiğim filmi izleme ihtimali daha fazladır diye düşünüyorum );

Top Gun'dan Tom Cruise (Üstelik pilotluk sertifikası da varmış,bilmezdim hiç :D);

Dances with Wolves'den Kevin Costner (Filmi ayrı bir şaheserken bu rolünü es geçme gibi bir hatayı nasıl yapabilirdim ki?!);

The Dark Knihgt'dan Heath Ledger (Sanırım,izlemediğim rollerinden ve aynı zamanda izlemediğim için en büyük pişmanlık duyduğum rollerinden birisi);

Pirates of the Caribbean'dan Jack Sparrow rolüyle Johnny Deep (Ben aslında onu Chocolate flmiyle değerlendirmek isterdim ama idol olan rolü seçmek daha akıllıca oldu sanki :D);

Fight Club'den Edward Norton (Norton'u aslında The Score filmiyle değerlendirmeye almak isterdim ama bu filmi çoğunluğun izlediği konusunda tedirginliğim açısından tercihim Fight Club'den yana oldu,yoksa The Score filminde sona sakladığı sürpriz ile akıllara zarar bir performans sergiliyor diyebilirim);

Truva'dan Hector rolüyle Eric Bana (Onun final sahnesi,izleyip de unutamadığımdaha doğrusu en çok değer verdiğim sahnelerden birisiydi,hatta Truva'da Brad Pitt sevgimin bile önüne geçen bir kahramandır kendisi,ne çok ağlatmıştı beni :S );

Constantine'den Keanu Reeves'ı da fikirbabamız olan Ozan sayesinde eklemeye karar verdik (Bu kıyağı unutma Reeves :P);

Glass Mask (2005)

2011-06-02T23:08:00.011+03:00

''There's always a red light between me and her,and I can never cross over to her.'' der Masumi Hayami .Dediği anda bir ışığın yıkamayacağı nefreti yaşatır izleyicisine Glass Mask Dünyası'nda...2005 versiyonudur bahsettiğim,mangasını baz alan ve izledikçe izleme isteğimi tetikleyen.

Rol yapma aşkını bünyesinde sıkı sıkıya depolayan Maya'nın dramı kırmızı ışığı yeşile dönüştürmeyecek bir inada sahip;biraz hırçın biraz minik ama tamamıyla azimle dolu.Fakirliğin içinde kaybolacağı bir anda oyuncu olma yoluna çıkar.Çıktığı bu yolda devam etmek için evden kaçmakla ilk adımı atmış olur.Minicik bedenine rağmen ayakları üzerinde durmasını öğrenir,öğrenmekten öte bu hayatın içine hızlı bir şekilde çekiliverir. Çekildikçe de düşme ile çıkma arasındaki o ipincecik çizgide buluverir kendisini.Binlerce maskenin ortasında,o da kendine bir maske seçmelidir artık...

Maya,tiyatro aşkına sahip olan bir yemek dağıtıcısıdır.İleride bu rolünü terk edip gerçek kimliğini sakladığı maskesine kavuşmak adına hayatına yön verir ve bunu asla kabullenmeyen annesinin engelini kaldırmak adına bir gün aniden evi terk eder.Almış olduğu bu kararın getirisi olarak,kendini dilediği dünyanın eksenine girmiş şekilde buluverir.Dilenen dünya,sadece ışıklarıyla düşlense de diğer maskesini kısa zamanda Maya'ya gösterir;şov dünyasının sahip olduğu ne kadar güzellik varsa aynı derecedeki çirkeflikleri de o şaşaalı spotlar altında,kendini göstermeye başlamıştır artık.

Anime dünyamda,önceliğime alacağım ne kadar güçlü ve derin kişiliği olan kadın karakter varsa,hepsini

bünyesinde saklamış Glass Mask. Benim için 'Güçlü kadın karakter' sadece savaşan ya da eline aldığı silahıyla ordan oraya dolaşan kadın karakter demek değildir.Azimli olup da çevresindeki kimseden medet ummadan kendi ayakları üzerinde durmasını bilen her kadın beni kendisine bağlayacak derecede ''güçlü'' demektir.Aynı zamanda kendisine bağlayacak safhaya ulaşmıştır tıpkı Glass Mask kadınları gibi...İster en azılı rakip olsun ister yan karakter konumundaki dostları olsun;bir azmin vücut bulmuş birçok halini izleyebilirsiniz bu seride,öyle ki nadir sevdiğim Shoujo yapımlardan birisini kimliğine kazıyıvermiştir,hem de hiç farkında olmadan.Belki,benim Shoujo anlayışımın diğer adıydı Glass Mask.Belki de ne zamandır beklediğim Shoujo animelerimdendi;keyiflenirken daha çok keyiflendiren, heyecanlanırken daha da çıtayı yükselten ve biterken, bittiğine lanet ettiren...

İzlediğime bazen pişman ettiren bazen de bu pişmanlığı saçma bulduran bir yapım aslında.Mangaya yetiştiği için harcanan nice finallerden bir sona sahip oluşundan bahsediyorum;aheste aheste giden mangasının azizliğine uğramış izlenilesi seyirliklerden birisi Glass Mask.Bakmayın siz yapım ylının eskiliğine ya da Shoujo etiketinin yansımasına,Shounen yapımdaki bir erkek karakterde yoktur ne Maya'nın azmi ne de ezeli rakibi Hayami'nin hırsı,aynı şekilde sanmıyorum ki hiçbir Shounen'deki Usta'da yoktur Sensei'nin vazgeçemediği idealleri...Maya'nın azmi sizi korkutmasın sakın.O'nun azmi çok farklıdır;ne bir erkeğe karşı duyulan elde etme hissinin getirisidir ne de çevresindekine karşı yaşadığı kıskançlığın getirdiği bir dürtüdür. Oyunculuğa karşıdır taşıdığı azim,oyunculuktan ziyade tiyatronun kendisine karşı duyduğu en güçlü duygudur.

Hepsinden öte ne ortada bırakıveren bir aşk vardır ne de cıvık cıvık harcanan bir his yaşatır,üstelik eğreti bir inanışa sahip değildir hiçbir aşk.Hepsinden ötedir Glass Mask çünkü film içinde film dünyasına alıverir sizi. (Anime içinde anime mi demeliydim yoksa? :P)

Legend of the Galactic Heroes

2011-05-11T23:13:00.000+03:00

Bir gün benim de böyle Uzay Kahramanları gibi muhteşem ötesi bir kahramanım olur mu acaba,beni kurtarmak için her şeyini,hiçbir şüpheye esir etmeden bana adayacak...?

Bir erkek kardeş dileğimi tetikleyen şeydi Legend of the Galactic Heroes;bir savaşın gerçekliğini kabul ettirecek güce sahipti aynı zamanda.İki düşmanın,asil bir yüreğe sahip olabileceğini iddia edecek gerçekliğe sahipti hem de...Bir yaşanmışlığın,sadece iki karakter üzerinden dönmeyecğini de işleyebiliyordu,istediğim duygusallığı da yanında getiriyordu dünyama. LoGH dendiğinde bir OVA yapımının, nasıl olup da bu kadar uzun sürebileceğini, hatta eskiliğine rağmen neden bu kadar çok sevileceği şüphesine düşerdim. Şüpheden çok bu soru işaretleriyle boğuşuyordum ve bu boğuşmayı nokatalamak adına seriye en güzel,en keyifli,en düzgün zamanımda hayatıma işledim.

Konusu,orjinallikten çok uzaktı belki,karakterleri klişelikten elini eteğini kurtaramamıştı belki de...Evet,her şeyiyle -kimisine göre- dört dörtlük değil belki,her şeyiyle bildiğiniz,beklediğiniz bir seri...Öyle sanarsınız, LoGH'u öyle düşlersiniz hep o sahip olduğu destansılıkta kaybolana kadar...Yıllardır süregelen savaşlar boy göstermeye devam etmektedir.Hengame almış başını yürümüş gitmiştir hatta.Askerler,ülkesi daha doğrusu savaşın en büyük maduru olan halkı için neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmeden ordan oraya sürüklenmekte,kendilerini feda etmektedir.

United Space Government' hükümetinin etrafında dönenleri izleriz bu roman uyarlaması olan ve izledikçe iştah kabartan yapımda.Ellerindeki her şeyin yetmediğini anlayan insanların yeni keşiflere kalkıştığı bir dönemdir yaşanılan zaman.Uğraşılar sonucunda da kurulan bu hükümetin getirisi olan zaman değiştirilir ve yaşanılan yeni yerler yani gezegenler türer.Galaksi İmparatorluğu yanında karşı tarafın da baş gösterdiği savaşlar kendini yavaş yavaş gün yüzüne çıkartmaya başlar ve bu savaşların ortasında parlayan iki isim vardır;Reinhard Von Lohengarmm ve Yang Wenli....

Reinheard;Galaksi İmparatorluğu'nda yer alırken Wenli de Özgür Gezegenler Federasyonu tarafında adını yazdırmıştır.Adlarını,ele aldıkları her taktikle biraz daha belirginleştiren bu komutanların mücadalesi tam tamına 120 yıl sürecektir ve bu süreçte ele alınan her öğede,daha doğrusu savaşın ardında yer alan politik kimlikler,halkın hangi noktada kaldığı,her başarılı erkeğin ardından gelen bir kadının varlığını,bu savaşların sadece tek isimle yürümeyeceğini hatırlatır bize,hatırlatmaktan ziyade Reinheard ve Wenli yanında diğer önemli isimleri de gözler önüne serecek bir yapım olup çıkar LoGH...

Seriye başlarken,çizim faktörünü gözardı edp serinin keyfine varmanız öncelikli tavsiyem olacaktır.Hoş,benim için en güzel detaylarından birisi çizimleriydi oysa... Çizimleri,hiç solumadığım kadar nostalji havası depoluyordu bünyeme.Daha iki bölümle rengini ortaya koyma başarısına sahip bir yapımdı LoGH.Bu rengin sönükleşmesi aksine her adımda daha da ahenkleriyle kendini ortaya çıkarıyordu. Birçok karakterin iç dünyasını ele alan,bunu yaparken de yanında başka dünyaları da pencerenin diğer tarafındaki bakış açısıyla izleyicisine sunuyordu ve özünde sakladığı her yaşanmışlığı,herbir özelliğiyle ortaya koymaktan çekinmiyordu.

Ortaya serilenin yanında,bir müzik konserine bile götürebiliyor sizi.Uzayın sahne görevinde olduğu,askerlerin

de bir orkestra elemanı olarak yerlerinde hazır beklediği ve orkestra şefleri gibi koca bir yüreğe sahip komutanları Reinheard ve Wenli'den komutlar beklediği bir şölene sahiptir.Hiçbir çirkefliğin, hiçbir nefretin olmadığı aksine asil ama aynı zamanda cesur yürekleri olan iki azılı düşman ve onların yanında,aynı ışığa sahip olmak isteyen birçok insanın hikayesine yer veriyor kendi ekseninde. ''Birçok'' derken açılımında hiçbir karakterin boşa harcanmadığını,aksine bir tanecik bile ana karakter odaklı konunun olmadığını söylemek niyetim.Her karakterinden bir hayat,her hayattan güzel bir yaşanmışlık,her yaşanmışlıktan muhteşem bir seyir şöleni.Her şölenden unutulmayacak bir ziyafet sunuyor,her doyumdan gelen yeni bir açlık hissi,her hevesten kalan tortuda yeni bir bitişin bıraktığı keyif ve bu keyfin sonunda gelen unutulmamazlık,bu unutulmamazlığın bıraktığı tat....

Eskiliği sizi yanıltmasın,Sci-Fi (Bilimkurgu) oluşu sizi şüpheye düşürmesin,hatta Opera etiketine sahipliği sizi geriye itmesin,askeri şöleni içermesi sizi düşüncelere hapsetmesin çünkü bunlara sahipken geride hiçbir duygusallığı noksan kalmıyor.Hesaplamadığınız dramlar yaşatıyor,beklemediğiniz gidişler yüreğinize batarken tahmin edemeyeceğiniz gelişler içinizi ferahlatıyor.''Nefret''in kelime anlamından fazlasını tadacağınız politik gerçeklerle yüzleşiyorsunuz.Bir seride arayıp da bulamadığınız ve aynı zamanda beklemediğiniz, düşündüğünüzde ise etiketlere asla yakıştıramadığınız diğer yaftalar hiç hesaplamadığınız bir anda karşınıza çıkıveriyor.Seçim yapmak zorunda kalacağınız anda iki dünyaya ait ne kadar karakter,ne kadar çok yaşanmışlık varsa hepsi sizi ikilem dünyasında sıkışıtırıp öylece bırakıyor çünkü bu iki dünyaya ait olup da bünyelerinde depoladıkları asaletle varlıklarını kabul ettirişleri var.Onların yanında,bu yolculukta yer almak için can atıyorsunuz.

''Bir seri olmalı,öyle bir seri olmalı ki beni dünyasında hapsetmeli!'' dediğim bir anda dünyama giriveren bu kahramanları, efsane yaratırken yalnız bırakmayan kesimde yer almanız tek tavsiyem olacaktır.Bir de aklımdan çıkaramadığım andır şu,Reinherdo-sama'mızın kızardığı an!Ona olan hayranlığımın diğer adıdır sanki o an! :)

Efsaneler de Döner(miş); Kenshin,Küllerinden Doğuyor! ♥

2011-04-23T20:17:00.007+03:00

Üzülsem mi sevilsem mi diye düşünmemi sağlayan bir haberle boğuşmaktayım birkaç gündür.Seviniyorum aslında,yıllar sonrası yeni bir efsane havası soluyacağım çünkü... Üzülüyorum aslında, benim için Tomoe'den ötesi olmayan bu yapımda, Tomoe'den uzak bir seyirlik gelecek diye...

Önce Animemangatr' de okuyup sonra da Orjinal Haber' iyle kendime geldim,geldim de sevinçten deliye döndüm :D

Ne içerik belli ne de nasıl bir yapım olacağı bilgisi var.Ne olursa olsun,nasıl olursa olsun, içerisinde Kenshin barındırıyorsa her yapıma razıyım.Yeter ki benim Kenshin özlemimi dindirsin,dindirsin de dinebilecek mi orası şüpheli :) Daha birkaç gün önce net dünyasına şimşek gibi bir giriş yapan bu haberi,erken öğrenmek gibisi yoktu,biliyorum tüm Kenshin yapımlarını tüketenler olarak gelecek yeni yapımın bizi korkutması var tüm yüreklerde,gelecekse en serti en mert Kenshin'i sunan bir yapım olmalı,her ne kadar efsanevi sonu ele alan Seisouhen'den ötesi gelmeyecek gerçeği olsa da...

Belki son yapım olarak geçen Seisouhen Ova'sı ile seri arasında kalanlara değinecek, belki her şeyi sıfırdan alarak bizi yeniden Kenshin Dünyası'na hapsedecek belki de ne Ova'da ne de seri sonunda değinmediği,değinse de en ince ayrıntısının yer aldığı derinliğe inmediği şekilde bir seyirlik çıkacak ortaya.Nasıl olduğu muamma bir yapım,nasıl olduğu ya da ne şüpheleri taşıdığının önemi yok aslında,önemli olan erkeksi hatlarıyla bizi karşılayacak Kensin tersine,kız tadına sahip bir Bishounen Kenshin sunulmayışının dilenmesi, herkes ayrı noktalarda buluşsa da yeni gelecek proje için tek bir nokta var birleşinilen;değinilmemiş Arc'ları bize sunması ve en güzel yönü de,daha doğrusu bizi fetheden kelimenin de ''Blu Ray'' olacak oluşu!Evet,biz Kenshin severlerin en büyük rüyasıydı,en azından Tsuiokuhen Ova'sını Blu Ray izleme hakkımız olduğuna inandık tüm geçen bu süre boyunca ve şimdi bu hakkı da alma zamanımız gelmiş anlaşılan ;)

Blu Ray hakkından ziyade aslında benim istediğim hak;güzel bir Hajime Saito sonu izleyebilmekti ya da Sojiro'nun Shishiro sonrası ne yönde bir rota çizdiğiydi, hepsinden öte birleşenler mutlu muydu ya da ayrılanlar daha da mı dibe çökmüştü...?Birçok soru işaretiyle kalakalıyorduk, nitekim kaldık da...Kalsak da asla içimdeki ateşi söndürmedim ben, hiçbir zaman küle dönmedi,hiçbir inancım da yoktu yeni bir proje gelip de bizi bulacak diye... İnançtan ziyade ''Umut'' denilen şeyin hiçbir kırıntısına yer vermemiştim anime dünyamda,her yapımı tükettikten sonra mangasına hapsetmiştim kendimi,şimdi iyi mi ettim kötü mü ettim hala ikilemde sıkışıp kalmışım,devam etmeli miyim diye de kendimi yiyip bitiriyorum şu güzel haberi okuduğumdam beri :) Ne olursa olsun,ne kadar şey bilirsem bileyim,en ince ayrıntısına kadar öğrenmiş,izlemiş ya da okumuş olsam dahi biliyorum ki benliğinde Kenshin etiketi geçen her şey beni kendi dünyasına hapsedebilir,bu nedenledir ki günlerdir heyecanıma yenik şekilde gelecek olan ikinci bir haberi beklemekle meşgulüm ve uzun süren dinlenişimi de böylesi bir haberle bitirmeye niyetlendim...

Shounen bir yapım dendiğinde,aklıma tek gelen -hak ediyor mu hak etmiyor mu orası bana kalmış- Kenshin olsa da nasıl yaptığımı anlamadan Naruto'ya da başlayıvermişim, peki Kenshin sevgimi bitirebilecek bir Shounen mi izliyorum diye sorulsa,cevap basittir aslında;Kenshin! ♥

Kısa Film,''Olur!'' Diyenlere...

2011-01-15T23:56:00.013+02:00

Yaşamını küp şeklinde olan bir havaya sahip evde sürdüren bir adam düşünün, aslında hapsolduğu bu küp ev değildir,tamamıyla yaşadığı geçmiş hayatları daha doğrusu kendisine ait dünyasının izlerinde yaşamını sürdürmektir hapsolduğu.Sular altında kalmış bir şehirde ve suyun yükseldiği bu yerde evi olan yaşlı adamın, günlük hayatını sunan bir yapım Tsumiki no Ie.

Sahneler ilerledikçe aslında bize sunulan şey yaşlı adamın geçmişine ait izlerdir,diğer taraftan da sular altında kalan evini yükselttikçe herbir anısını da su yüzeyine çıkarmaktır aslında ortaya döktüğü...

Yaşlı adam,günlük yaşamına devam ederken,tek tek geçmişini hatırlar çünkü evin her köşesinde ona,sevdiği insanları ve onlarla yaşadıkları her anı hatırlatacak bir şeyler vardır.

Eskiden olsa kısa film dendiği zaman uzak durmayı tercih ederdim ama son zamanlarda izlediğim kısa filmler üzerine birçok kısa filme şans vermeye başladım, 'Tsumiki no Ie' de izlediğim en iyi seyirliklerden birisiydi,açılış sahnesi aslında sıradan bir yaşam -özüne bakarsak oldukça sıradan bir yaşam gerçi- daha doğrusu günlük yaşam dediğimiz şeyi işleyen türde bir yapım gibiydi ve sadece suyla çevrelenmiş olan bir evde yaşlı bir amcanın hayatı sunulacak havasına sahipti ama etiketine bakınca 'Slice of Life (Günlük Yaşam)' dalını göremeyince böyle bir konu ''Bana ne sunabilir ki ?!'' diye düşünmüştüm, düşüncemi de çok güzel cevaplayan bir seyirlikle karşılaştım.

Hiçbir diyaloğun ve hiçbir seslenişin yer almadığı sıradan bir konu işlemiş yapımcı Kato, işlerken de kimin yaşamından kesitler sunmuş bilemiyorum ama o kadar gerçekçi o kadar çok içe işleyen bir dram sunmuş ki kendisine ait diğer eserleri merak etmeden duramadım.Diyalogsuz bir yapımın bu kadar içsel işlenebileceğini düşünmezdim hiç taa ki bu güzel yapıma tanıklık edene kadar...Öyle ki şarap sahnesinin güzelliği sanırım aklımda kalan en net görüntü oldu aslında sahnenin kendisinden çok etkili olan,o masaya kadar gelen şarap kadehinin sahibi olan 'Yaşlı Amca'nın kendisiydi hiç şüphesiz.

İzlediği anda seyircisini birçok duygusal düşünceye itebiliyorsa o yapım gerçekten de güzel işlenmiş görüşündeyim çünkü diyaloglarla ve süslü karakterlerle o kadar etkilemeyen yapım varken böylesi bir işleniş ile etkileyebiliyorsa hakkının da yenilmemesi taraftarıyım.

Fondan kulağımıza gelen melodi ise çok aşırı etkilemese de ekrana gelen görüntüler eşliğinde oldukça etkili olabiliyor,aslında belki de etkili olan sadece yaşlı amcanın içinde hapsolduğu anılarını izlemekti...

AGT 'de okumuş olduğum haberde de 12 dakikacık olan böylesi güzel bir filmin (Tsumiki no Ie),''En İyi Kısa Animsayon Film'' dalında Oscar kazanmasına hiç şaşırmadım nedense :)

Filmin Adı: Tsumiki no Ie
Diğer Adları: La Maison en Petits Cubes, House of Blocks,House of Small Cubes
Orjinal Eser: Kunio Kato
Yönetmen: Kunio Kato
Senaryo: Kunio Kato
Animasyon: Kunio Kato
Müzik: Kenji Kondo
Dizayn: Kunio Kato
Süre: 12 Dakika

Kaze no Shoujo Emily

2011-01-11T20:03:00.003+02:00

Oldum olası kitap uyarlaması olan anime yapımlarını daha çok sevmişimdir çünkü ne ucu açık halde bırakılıp da soru işaretleriyle bizi başbaşa bırakan bir son vardır ne de kitaptan bağımsız gelişen olaylar bize sunulmuştur.Tam tersine izleyici konunun işlenişindeki derinlikte kaybolduğu gibi oldukça da doyurucu bir sonla seriyi noktalamış olur.Kitap uyarlaması dışında bana nostalji yaşatan bir havaya sahip olması da benim için artı puandaydı.

Drama türü deniyorsa bir seride ben kesinlikle orda olmalıyım. Hele bir de tarihi öğelerle betimleniyorsa bu drama tadına doyamam asla.Bahsettiğim bu yapım da benim için vazgeçemeyeceğim bu iki türü oluşturmasıyla kendini ayrı yere taşımayı başarıyor. Çocuksuluğun sahiplendiği o masum aşkı sunarken ister istemez o kırların arasında ben de yuvarlanmak istedim,New Moon hayatında bir parça yer alabilmemi hissettiren bir yapım oldu.Her ne kadar tür etiketlerinde 'Romantizm' öğesi bulundurulmasa da bünyesinde çocuk dünyasının sahip olduğu o samimi romantizmi de barındırıyordu.

Konusuna gelirsek;New Moon evinin samimi yönüyle bezendiği hoş bir kasaba serisi havasına sahip Kaze no Shoujo Emily.Bir Murray olmayı asla kabul etmeyen Emily,babasını kaybettiği için annesinin ailesi olan Murray'lerin yanına yerleşmek üzere geldiği New Moon Evi'nde yaşamını Byrad Starr olarak sürdürmeye başlar.

Emily,her zaman düşlediği fantastik dünyasında kendi şiirlerine ve yazdıklarına da yer verir,yazmayı her şeyden çok sevdiği için ileriki yaşamı için düşlediği tek şey yazar olmaktır.Geldiği ilk günlerde,hatta eve onu almaya gelen akrabaları içinde en çok kuzen Jimmy ile iyi anlaşır.Elizabeth Teyze ile hep bir çekişme içinde olacakları bir yaşam başlamıştır.Her şeyine rağmen Emily,geldiği bu yeri ve bu evle birlikte evin insanlarına içten şekilde bir bağ kuracaktır.

Okula başlayan Emily,ilk dönemlerinde oldukça zorluk yaşar çünkü diğer öğrenciler onu kabul etmez,buna nazaran Ilya isimli öğrenciyi de onlardan biri sanar ve Ilya'yı asla benimsemeyecek gibi olsa da aralarında yaşananlardan sonra ikisi arasında hiçbir zaman yıpranmayacak sıkı bir dostluk kurulur.Sahip oldukları bu dostluğa zamanla Perry ve Teddy'de katılacaktır.

Serinin dört kahramanını oluşturan bu ufaklıklar zamanla kendi yaşamlarını da bize izlettirerek herbirinin sahip olduğu drama bizi de tanık eder.

Karakterlerin sahip olduğu o küçük yaşlarda hepimizin de yaşadığı,şirin ama hırçın psikolojiyi bize yansıtabilmelerini oldukça başarılı bulduğumu söylemem gerek.Sonu için her an büyük bir dram beklerken bana verdiği huzuru asla kenara itemedim,her ne kadar huzur verse de Emily'nin, Elizabeth Teyze ile olan çekişmelerini asla noktalamayacağına inandığım dşüncemi alaşı eden atağını asla çıkaramıyorum aklımdan, çıkaramayacak gibiyim de.Öylesine ılık öylesine samimi göz yaşlarını izledikçe Emily'e,hatta Emily'den ziyade Elizabeth Teyze'nin ağlayışına eşlik ediverdiğimi farkettim,hakedilen tüm yaşamları güzellikleri sergileyen bir kalemi sunan ve içime verdiği sıcaklığı hala koruduğum bu seriyi uzun bir süre dilimden düşüremeyeceğime inanıyorum.

Tüm bu verdiği ılıklığının yanında eklediği müziğin samimi ezgilerinde gözümün önüne getirilen her an ise izlenmeli diye düşünüyorum,belki çok toz pembe belki çok çocuksu gelebilir izleyene ama Emily olsun Ilse olsun ya da Perry;hangimiz onların heyecanını yaşamadık ki küçükken ya da hangimiz onların sahip olduğu,yaşadığı o ılık aşkı tüm bünyemizde yaşamadık ki...Onların düşlediklerini hayal dünyasına hangimiz girmedik çocukluğumuz boyunca...

Kır yaşamını gördüğüm anda beni benden alıvermişti zaten ilk bölümü,sonrasında evin içinde geçen her an her yıl ya da hatıra olarak yerleşecek her yaşantı,hepsinde kendime de bir yer edinme çabası sunan nadir yapımlardan birisiydi.Yaşadığım bu çabamın yanında ise beni hem ağlatıp hem de yüzümde tebessüm oluşturabilmiş olan nadir yapımlardan birisiydi,bende edinmiş olduğu yerin özelliği de bu noktada hissettirmiştir kendisini.

Sımsıcak bir yapım ya da huzurlu bir seri izlemek istiyorum şeklinde düşünen animeseverler varsa en güzel cevapları sunabilecek bir yapım.

45 Cm

2011-01-10T23:16:00.014+02:00

Türkiye'deysen ve canını seviyorsan,üstelik erkek cinsine aitsen,sana tavsiyem hiçbir bayana 45 Cm'den fazla yaklaşma!!!

Uzun zamandır haber izlemem,özellikle bu padişah sistemiyle kaplandığımızdan beri haber izlemeyi bıraktım, gazete okumayı da bırakmıştım,tüm yayın organlarında da hizmette sınır tanınmayınca ister istemez insan uzaklaştırıyor kendinisi,ben de bu yolda devam edenler kervanında yerimi aldım hiç tereddüt yaşamadan, nasıl yaşayayım ki Atatürk'ü ele alıp da ona laf söyleyenlerin programların/kişilerin/yayın organlarının pohpohlandığı tersine olup da Osmanlı'yı tüm çıplaklığıyla ele alan dizinin yerden yere vurulduğu bir düzeni yaşıyorken hepimiz.

Cumhuriyet Gazetesi sever bir aile olduğumuzu yakın çevremiz biliyor eminim,o biraz ağırlığını koruduğu için onun daha hafif olup da yavrusu konumunda yer alan Sözcü okumaktayız şu anda,köşe yazarlarının kalemlerini takip etmek ise en büyük zevkimiz, Türk'lüğe yapılan herbir kötülüğü hiç üşenmeden hiçbir yanlıya yer vemeden güzelce bize taşıyan insanların olduğu bir aile,bu nedenle kendisine 'Cumhuriyet Gazetesi Yavrusu' (vermiş olduğum bu isimle küçümsemek değil isteğim,tersine kendilerine olan sevgimi dile getirmek) diyorum.Muhteşem Yüzyıl dizisi tartışılıyor son günlerde ve orda tv sayfasında yer alan kalemlerden birisi ne güzel de demiş bugünkü sayısında; ''Harem, kadınlar dedikodu yapsın da nakış işlesinler diye mi vardı tarihte...?''

İş Atamız'a gelince her yönünü göstermek,Sarı Kurt'u (Yılmaz Özdil'in Atamız için yaptığı bu ismi çok seviyorum) her yönüyle ele almak oluyor da peki Osmanlı'nın her yönünü göstermek neden yanlış olup da Osmanlı'yı karalama kampanyası oluyor,bu nasıl bir çelişki acaba?

Asıl değinmek istediğim bu değil aslında,dün akşam haberlerinde ''Erkek ve Kız Öğrenciler Arasında 45 CM Uygulaması'' başlığını görünce kulaklığımı çıkarıp da yanıbaşımda haberleri izleyen anneme katılma dürtüsüyle ben de Tv.ye yöneldim.Mersin'de yer alan Nevit Kodallı Güzel Sanatlar ve Spor Lisesi Müdürü İbrahim Tol, kız ve erkek öğrencileri sözlü bir şekilde uyararak birbirlerine 45 Cm'den fazla yaklaşmamalarını dile getirmiş, sürekli aynı uyarıda bulunarak.Hem de Mersin gibi bir şehrimizde gerçekleşiyor, üstelik velilerin hiçbir girişimi de sonuç vermemiş!!! Vermez elbette,böyle zihinlerimizi yeşerttikçe ya da bu tür zihniyetlerin yeşermesini haklı gösteren terfileri gördükçe her girişim sonuç vermez,bu kararı veren öğretmen(miş) kendinden o kadar emindir çünkü kendisine kefil olan birisi olacaktır mutlaka,nasılsa hükümetimiz hazır değil mi her işine gelene kefil olup da kendi sarayından olmayıp da ona karşı duran isyancıları (!) lanetlemeye....

Yemekhaneler ayrılmış sonra,üstelik demir parmaklıkla ve giriş kapısından erkek öğrenciler sağ taraftan kız öğrenciler ise sol taraftan giriş yapıyormuş.Fotoğraf çekimine gelmiş sıra,gelmiş de 45 CM kuralına göre düzenlenmiş görüntü,ne yazık!!! ''Ne günler yaşıyoruz..?'' diyerek iç geçirmek en iyi yaptığımız şey insanlarımız arasında,n'apsınlar ya da n'apabilirler ki kendi saraylarından olup da onlara ufacık kelimelerle dil uzatanların bile ölüm fermanı imzalanıyorsa günümüzde,bizler nasıl karşı duralım bu yapılanlara, en çok da tarihte 45 CM'den daha yakın durup da kadın-erkek ayrımının anlamını bile umursamayan dedelerimizin, ninenelerimizin verdiği savaşımlarında bizleri bu güne taşımak için geçeceğimiz yolları kanlarıyla inşaa etmelerini imgeliyorum, düşünemiyorum çünkü göremedim o zamanı sadece 'imgeleme' yapabildiğim tek şey,bir de şimdiyi yaşamaktansa o günde yaşamayı dilemek...

Bu zihniyet,Sarı Kurt'umuzun zamanında 'Kadın' etiketinin evde durup da çoçuk yapmaktan ya da cinsellik görevinden başka hiçbir görevi olmadığına inanılan zihinlerdeki imajı yıkıp da varolduğumuz alanda bizlere de 'Kadın' olarak yer vermesine karşın kadının,yerinin sadece bu olduğunu savunan düşünceleri yeşertme çabası değil mi?

Birkaç gündür yazasım yoktu hiç aslında ama bu haberi izler izlemez kelimelerimi kullanasım geliverdi.Haber olaylarından uzak durma isteğimi sorgularken bu bana iyi bir cevap oldu sanırım.

I'll Get Over You!

2010-12-30T20:58:00.013+02:00

80'ler,90'lar dendi mi ya da kulağıma çalındı mı durasım gelir nerde olursa olsun hatta müzikse eğer kulağıma çalınan ritme eşlik ediveresim olur çoğu kez.O içi ılıklaştıran ritimleridir çoğu zaman harekete geçiren,Roy Orbison'da bu işin ehlili kısmında yer alanlardan,Pretty Woman ile tanıştık kendisiyle,Julia Roberts sevgimin yanında kendisine bir sevgi ayırdım.Modern 'Külkedisi Masalı'nda pay edinenlerden hatta,filmi izlerken kulağıma fısıldadığı şarkılarıyla ona da yer ayırmamak ne mümkün :) Şimdilerde filmi izlemesem de -olsa yeniden ilk kez izliyormuşum havasına bürünürüm aslında- Orbison eskimeyen konuklarımdan birisidir zaman zaman.

80'ler ve 90'lar da bir şeyler yüklü hem de hiçbir zaman sırrını çözemediğim, filmlerinde ise gizli iksirler barınmakta tariflerine asla ulaşamadığım, müzikleri içinse yapılan iksirler daha mı farklıdır bilmem, bilinmesini de istemem...İlk kez izlediğimde -hatta her izleyişimde- sıradan bir film gibi gelir bana Pretty Woman,oysaki çok da kadife bir olaya tanıklık eder izleyen,kadifemsiliğinin yanında mıknatıs etkisine sahip müzikleridir beni kendisine çeken çoğu kez. Kendinden yaşça uzak hatta 'yaş'tan daha çok uzakta olan bir noktaya sahip; karşı cinse uzanılan bir elin hikayesi, masumane bir genç kızın her düşüncesini bir kenara itip de pervasızca yaşayacağı bir hayata adım atışını gerçekleştirdiği anda onu uykusundan uyandıran Beyaz Atlı Prens'in ve o çekici bir bünyeye bürünüveren Külkedisi'nin yaşanmışlığı sunulan.Yanında da ''I'll Get Over You'' diyen Roy Orbison.

Film tutkunluğumu körükleyen bir döneme sahip Pretty Woman ve türevlerinin çoğuna fikir babalığı yapmış kendisi.Yapmaktan öte en içten örnekliğini vermiş.Türevleri ne kadar çok ne kadar çeşitli olsa da onun yeri bir başkadır,daha özeldir çünkü ne böylesi içten bir oyunculuk izlettirmişlerdir ne de böylesi samimi müzikleri çalmışlardır kulağıma. Orbison'sa kendini gösterdiği her anda çıkıp da o caddede yürüme hevesimi ateşlendirir,ateşlenmekten öteye geçirir bazen,hiç olmadık anda dudaklarımdan döküveririm sessiz bir mırıldanışla...Sanırım bu noktada Roberts'ın ılık gülümsemesidir kendimi ortaya koyuvermemi sağlayan,aşırı bir seksapelatiye sahip olmayıp da bu kadar çok sevilen nadir güzellerden birisi,belki güzel değil diye dökülüyor düşünceler onu okurken ama kim ne derse desin masumluğunda hiç olmayan bir güzelliği sergilemekte kendisi.

Çoğu izlerin istediği bir dünya gibi gözükse de ben toz pembeliğini değil daha önce de yazdığım gibi filmin samimiliğini sevmişimdir,mütevaziliğini çünkü ne teknoloji öğeleri alet edilmiştir ne de abartılmış kelimeler, sadece para unsuru göz önündedir ama o bile filmin samimiliğini alçaltmamıştır gözümde,tersine çoğaltmıştır. Üzerinden bu kadar zaman geçtiği halde neden yazamadım daha önce ona dair bilemiyorum -aslında bilmekle bilmiyor arasında olmak gibi- bir tarafdan da biliyorum gibi,sanırım son günlerde müziklerine odaklanmış olmamdan kaynaklanan bir durum var ortada ya da kendisine duyduğum özlemin etkileri.Nedir ona odaklanmamı sağlayan bilemiyorum ama Orbison'un samimi ve bir o kadar da kadının ruhuna inebilen o ılıklığına cevabımdır yaşadığım bu odaklanış...

Aslında Julia Roberts gibi o elbiselere de ulaşma hevesi olabilir,neden olmasın ;)

Fate/zero 'PtW'ye Eklenmeli!

2010-12-28T19:38:00.014+02:00

AMT (Animemangatr) Sitesi'nde okuduğum andan itibaren son birkaç gündür içimi ısıtan haberlerden birisi,aslında ısıtmak yerine gümbür gümbür coşturuyor desem yeridir.Yakın çevrem bunu bilir ama bilmeyen için söylemem gerekirse içimde büyük bir ateşin parçalarından büyük bir paya sahip yapımlardan birisi de Fate/stay night serisidir,laf 'Fate/ zero'ya gelmişken kıpır kıpır dürtüleri çoğaltan bu heyecanı da dile getirmemek olmaz dedim kendi kendime :)

Saber -şu duruştaki güzelliğe bakar mısınız :) - sevgimi körükleyen bir yapım olması mı Rider tutkumu daha da fişekleyecek oluşu mudur yoksa Gilgamesh ateşini daha da körükleyecek bir yangının başlangıcı mı olacak bilemiyorum şimdilik, hiçbir kanıya varamıyorum daha doğrusu.Bildiğim tek şey fanları tarafından devamlı olarak dile getirilen farklı şirketin elinden çıkacak çok ciddi bir yapımın bizi karşılayacak oluşu,bu da seriyi beklerkenki heyecanımı nasıl da körüklüyor bilemez kimse...

'Gelsin de nasıl olursa gelsin!' diyen kesimden değilim açıkçası çünkü izlerlerin az çok bildiği üzere 24 bölümlük olan Fate/stay night yapımın birçok eksikliği olduğu,yine de tüm bu eksikliklerine rağmen gönlümden asla düşürmediğim bir anime kendisi.En çok da Saber'ın nasıl bir tarzda karşıma çıkacağı,Rider'ı merak edesim yok (var gibi de,karar veremiyorum bir türlü) aslında çünkü Fate/stay night Rider'ından çok farklı bir Rider karşılayacak beni bu kez,Caster da öyle...Peki ya Assassin;o da çok ama çok farklı, gerçi belki de asıl bu kimlikleriyle daha da keyif verecek bilemiyorum,ne de olsa bu serideki savaştan çok önce yapılan 4. Kutsal Kase Savaşı'nı izlettirmek göreviyle gelecek. Diyorum ya şu an,Fate/stay night serisindeki Rider ve Caster'ı özleyecek oluşum bu yapıma dair en net konuşabileceğim şeylerden birisi hatta teki diyebilirim.

Fate/zero'da bu yapımdan etkiler olacak mı diye düşünürken az çok bakındığım kendi sayfalarında -fazla girmiyorum bu tür sayfalara spoiler yememek adına- bu kez 1-2'si hariç diğer Servant'ların bambaşka kimliklerle bize hizmet sunacağı,peki kim bu tarihi kimlikler...? Cevapların en güzelini aslında dediğim gibi kendine ait sitelerde görebilir severleri ama benim gibi düşünenler varsa uğramaması taraftarıyım böyle sayfalara çünkü daha kendisiyle tanışmadan sürüsüyle spoiler yemenin ceremesini çekmek var.Yalnızca bazı Servant kimliklerine baktım,bu arzuma yenildim kabul ediyorum. Mesela bazı Servant kimliklerinde bu kez bize hizmet edecek o önemli tarihi kişiler arasında Büyük İskender ve Yuvarlak Masa Şövalyeleri'nden birisi olan Lancolet gibi sağlam karakterler olacak,ne de büyük haber daha doğrusu heyecan verici kişilikler demem daha çok yakışan bir terim olacak gibi.İzlemesi fikri şimdiden keyifli geliyor kulağa,bakalım bu ateş tam anlamıyla ne zaman alevlenecek,gerçi alevlenmek yerine közlerini bırakmak da var...

Şu an severler arasında daha seyirlikler arasına girmeden adından en çok söz ettiren yapımların başında geliyordur eminim,hakediyor da açıkçası;gerçi bu daha bir şey değildir diye düşünüyorum asıl haberler yayın süremeci başladığında daha doğrusu yayın tarihiyle ilgili ilk haberler nete düştüğünde gösterecek kendisini, kısacası daha çokkkk konuşulur bu yapım :)

Konuşulması için çok sözcük fazlasıyla kelime topluluğu var,Novel'ını okumakla başlanılabilir aslında ya da benim gibi şimdilik Plan to Watch'e atmak yapılabilecek en iyi şey ;)

Ve İzmir....

2010-12-25T20:27:00.010+02:00

Sonunda İzmir!!!Geldim ve soludum o ciğerlerimi 'huzur'la dolduran esintili ama aynı zamanda ılık meltemleri bünyesinde taşıyan 'İzmir Havası'nı,soludum da nefes alabildim kendi eksenimde,kendi eksenimden çok adım attığım ya da izlerimi bir kanıt gibi bırakırcasına damgaladığım her 'an'ına.Ne 'İzmir demek...' diyerek başlamak niyetim ne de kendimden bahsetmek,İzmir'i kelimelerle de yaşayabilmek isteğim,belki de alfabenin en güzel birleşimlerinden biri olan İzmir kelimesinde bulabilmek aradığım her şeyi,kaybetmekten korktuğum her varlığı.Yerinde bir sürü şey bulabilecek olduğum, bulsam da asla İzmir'le değiştiremeyeceğim gerçekleri. Gelmeyen,İzmir'le yüz yüze kalmayan kimsenin anlatamadığı,hayır aslında anlayamayacağı bir yaşanmışlık İzmir,tarihte bile modernliklerin en güzelini bünyesinde depolamış,içinde yaşayan ırkların türevleri değişse de kendinden asla vazgeçmemiş, kendini sunmaktan,kadının adını hep kabullenmiş bu şehir...

İzmir'li olmak önemli değildir,onun için havasını solumuş olman yeterlidir ya da sokağında ayak tozlarını serpiştirmen ama hepsinden öte onunla selamlaşmış olman yeterlidir.Geleli birkaç gün oldu belki bir hafta ama sanki yıllar geçmiş gibi öylesine özlemle dolmuş içim ona karşı,havasından uzak kalmak kendine hiç ulaşamamak gibi.Her şeyiyle bir bütün olan bir şehrin kokusuna sahip,her sokağının eksikliğini büyükçe yaşayacak bir hiçliğe saplanmış kalmış gibiyim,ayrı kaldığım her güne inat kendimi yeniden kabullendirme çabası verme duyusuyla savaşıyordum,aslında hiç gerek duymamam gereken bir şeydi çünkü o asla inkar etmez bir kere gördüğü yüzü,bir kere duyduğu sesi,adımlarını üzerinde hissettiği her bedeni.

Kimse benden alamaz İzmir'i ya da İzmir'den beni,son kez adım atmak istediğim bir yer olur mu diye varolan düşüncelerime en güzel cevaptır İzmir;öyleki İzmir'i benimseyen her insanevladının bünyesinde sakladığı bir hevestir bu,bir amaçtır.Bu kadar yenir yutulur güzellikte mi İzmir diyenlere cevabım(ız) çoktur aslında ama anlatmakla cevaplanacak bir soru işareti değildir bu,İzmir insanı farklıdır çünkü...Kendisini ne kısıtlar girdiği durumdan ne de anlatma çabasındadır,aksine o kabullendirme hevesi güdene karşı naziktir, sıcaktır, sıcakkanlıdır.Karşısındaki bireyi,ne dişi olarak ayırır ne de er,sadece insandır gözünde karşısındaki,insan olduktan sonra insancıl dürtüleri sahiplendikten sonra hiçbir önemi yoktur o insanın ne Türk olmasının ne de erkek ya da çoçuk,sadece kendini dürüstçe sunsun bize ve kendini her şeyin içinde kabullensin.

Geldiğimin ilk cumartesisiydi,Sevinç Pastanesi önüydü buluşma noktamız,tıpkı her İzmir'linin kuralı gibi;eğer buluşulup da gezip tozulacak yer Alsancak Kıbrıs Şehitleri Caddesi ise önemli değildir buluşma noktanız çünkü her zaman Sevinç Pastanesi önünde buluşulur ama asla girilmez,yanından geçip gidersin (ha hiç mi girilmez diyenlere,girilir elbet ama buluşma noktan orasıysa o gün değildir Sevinç Pastanesi günü,başka bir zamanda başka bir yerde başka keyifler için buluşulduğunda gidersin Sevinç Pastanesi'ne),içeriye girme teşebbüsünde,kararsızlığında bile bulunmazsınız.Eğer hafta sonu ise buluşma aktiviteniz,umduğunuzdan daha kalabalıktır Sevinç Pastanesi önü,yine de ben içeriye girmenizi öneririm lakin farklı zamanda farklı yerde farklı bir keyif için gittiğinizde çünkü içeride inanılmaz tatlar sizi bekliyor olacaktır emin olun, üstelik yılların eskitemediği nadir tatlar ve mekanı size sunacak bir ortama sahiptir Sevinç Pastanesi.

Napalım derken kendimizi Kordon'da kahve evlerinin içinde tatlı ve o nefis kokusuyla afrodizyak etkisi gösteren keyifli tatların sahiplerinden bir kahve siparişinde bulunurken buluverdik,hoş ve özlemle dolu sohbetin yanında zaman akıp geçivermiş de haberimiz yoktu taa ki gelen telefona kadar (Lol kulakların çınlasın bu noktada xD) her şey bir yanaydı,dışarısının soğukluğuna inat adımlarımızı sakince ve büyük bir keyifle attık o gün,üzerimize sindirdiğimiz içimize işlediğimiz havanın sahibine olan saygımızdandı bu umursamazlığımız çünkü biz İzmir'deydik.Hava soğuktu ama dışarısı birçok nefesle kaplıydı,dedim ya bizi hiçbir şey geriletemez çünkü İzmir soğuğu da kendisi gibidir,ne kadar soğuk dense de en altında mutlaka bir sıcaklık tortusu saklamıştır,bırakmıştır. Güneş kendini gösterdiyse eğer iç mekan değil de dış mekandır soluğumuzu aldığımız yer,illa ki bir mekan aramaz İzmir'liler güzel havada,böylesi havalarda en iyi mekan Kordon Çimleri'dir çünkü,her yaştan her ırktan ve her seviyeden ufak ya da büyük bir topluluk çıkacaktır karşınıza mutlaka,hepsi aynı havayı solumanın vermiş olduğu sarhoşlukla....

Yağmur geldi mi diye bakmayın sakın,yağmur gelse de bizi yıldıramaz,dedim ya yağmur hele hiçbir etki göstermiyor gibidir.Biz ne yağmurlar gördük ama yine de yılmadık (Sedoşum ve Deryoşum'a gelsin bu da :P).Çok mu sağnak yağmurumuz, yapacağımız en iyi aktivite bir film etkinliğidir bu durumda,hal böyleyken bile sinemalarımızda boş yer nadir bulunur özellikle de hafta sonu ise.Önemi yoktur çünkü bizim amacımız sevdiğimiz tüm insanlarla dostluğumuzu pekiştirmektir.İzmir küçüktür belki diğer 2 büyük şehrimize göre ama dedim ya yıllardan beri ayırır kendini bir noktada,hiçbir şehrin olmadığı kadar moderndir özünde,herkes kadar içi Ata sevgisiyle doludur ama burdaysa eğer daha bi'çoşkuludur İzmir,kendisini bütünleştirmiştir Ata'sıyla,zamanın başka ırklarını ağırlamış bu kof duvarların hala kendini kanıtlama çabası verdiği güzelim şehrim İzmir'de...Yılmaz Özdil'in dediği gibi balkonsuz ev sevmeyiz biz,salçasız yemeğin sevilmeyeceği, kalçasız kadının kabul görmeyeceği,göbeksiz erkeğin saygınlığını yitireceği (:P) gibi balkonsuz ev de ev değildir bizim için çünkü kış mevsiminde bile balkon daraldığımızda nefes almamızı sağlar bizim.Atlamak için değil elbet ama zemin katsa atlama seçeneği de kabul görebilir bizim için,hatta birinci kat balkonundan atlamış insanlar görmüş bir bünyedir bu :)

Saat Kule'miz vardır bir de,asla bir kişinin bile dönüp de saatini kullanmadığı ama her gelenin mutlaka önündeki güvercinlere yem attığı ya da her evde bir tanecik fotosunun saklı olduğu...Belki unutulmuştur bile o resmin varlığı ama her güneşli günün odak noktasıdır,orda bir aktiviteye katınılmayacaksa bile yanından bir kez de olsa geçilir Kule'nin;ya ulaşım içindir ya da okulundan/dershanesinden çıkmış evine gitmektedir geçen ya da iş yerinde yorgunluğunu bırakıp da eve atma hevesindedir kendisini bir an önce,biz de geçtik o gün, Karşıyaka'dan -ne zamandır yapmadığımız ve özlemini çektiğimiz vapur sefası için- geldik Sevinç Pastanesi'ne gitmek için,şimdi İzmir'İ bilip de okuyanların 'Ne alaka!' dediğini duyar gibiyim :) Özlem işte böyle bir şey,günlerdir aylardır içinde tutup da yapma noktasına geldiğin an hiçbir noksanlığı görmeden amacına ulaşıp o özlemi dindirme çabasıydı bizimkisi de...

Akşamı ayrı bir güzeldir gündüzü ayrı,akşam ayrı güzeldir çünkü ışıklar kentidir İzmir ve bir dişinin kendine güvenle dışarıda tozunu attıracağı kentlerden birisidir,birçok ışık saklamaz bünyesinde,bize sundukları yeterlidir bizim için.Aramayız başkasını,fazlasını.İşte böyle sadığızdır kendisine,böyle tutku doluyuzdur.O bizi her halimizle kabul ediyor ya,bizim de ona vefamızdır bu sunduğumuz; vefa diyorum,bakmayın böyle dediğime, ona bağlılığı olanın 'Vefa'dan ötedir içindeki İzmir sevgisi.

Özlemdir,aşktır,dostluktur,yitirmedir;neyi anlattıysan sır gibi saklar İzmir,asla nankörlük etmez sana,nasıl bıraktıysan öyle kalmıştır çünkü....Tarzını yenilemiştir belki,belki de değişiklik ihtiyacı hissetmiştir, her canlının isteği gibi o da bir şeylerde yenilik peşindedir,öyle olsa bile endişe etme unutmaz seni,kendini.Ne kadar zaman bırakırsan bırak,ne kadar mesafe koyarak uzaklaşırsan uzaklaş her zaman döneceğin bir ev vardır,her zaman sığınabileceğin bir sıcaklık beklemektedir, her zaman yokluğunu belli edecek bir özlemin sebebi olacaktır, hepsinin karşılığıdır İzmir,tıpkı benim dönüp dolaşıp geldiğim ve en büyük hasreti ona yaşadığım İzmir gibi....

Şimdi evimdeyim,'huzurum'dayım hepsinden öte başlangıcımın şahidi, kendimi yıllardır zımbaladığım Bornova'mdayım...

Squaw ya da Ben,İkisi İşte...

2010-12-20T22:55:00.013+02:00

Mungan demiş ya;'Bütünlemeli çocuklarla geçti gençliğimin rüzgara verdiğim yılları dokunmaların ve iç dökmelerin vaktinden geldim.' ben de bütünlemeli geçtim tüm zaman kırıntılarımdan,hatta sınıfta kaldıklarım da oldu.Kendi alanımda kilitliyorum her şeyi,belki de kendimi;Tartarus'un en diplerinde... Bütünlemelerim var bazen iyi sonuçlanan, işte böylesi zamanda 'Kelimelerimdir' ortaya çıkardığım en iyi silah...

Her şeyden biraz zevk almayı bilirim,bilmekten çok severim. Varolan her şeyin biz canlılar için barındığına inananlardanım,bazen korkutucu bazen de çekici bir güzelliği olduğunu bilirim; her şey kötü görünse de...Mutlaka iyi bir yanı olduğunu kabul edenlerdenim,belki biraz Polyanna'yım belki biraz Polyanna karşıtıyım,sonuçta benim dünyamın eklentilerindeyim.

''Squaw'' demek,diyebilmek için çok nedenim var kendime!Kelime olarak demek/ diyebilmek,ruhumda o kadının ruhunu besleyebilmek en büyük arzumdu aslında,hâlâ da en büyük tutkularımdan birisi.Bir gün kızılderili topraklarına adım atabilmek, sanki onlardan birisi olabilmek gibi...Kelime anlamı 'Kızılderili kadın' demek belki,o 'Ruh'a hiç ulaşamamak demek ya da 'Anlamı'ndan herbirini kaybetmek demek,öyle olsa da olmasa da ben o 'Ruh'tan ya da o 'Kan'dan birazına sahip olduğu inancını taşıyanlardanım,gün gibi aşikar bazen bu,bazen de çok uzak bir istek.

Bu noktada küçüklüğüm geldi aklıma,çoçukluğum hatta...Yakari sevgim sonsuzdu Red Kit tutkumdan sonra.Kim bilir kaç kere atlayıp da ardından gidesim geldi Red Kit'in, O'nun ardından gitmeyi başaramayınca da Yakari çıkageldi hemen.Dağların tepesinden atıyla özgürce uçuşu alıverdi beni O'nun dünyasına,Red Kit'in ordan oraya Düldül'üyle savrulduğu gibi!O'nun yalnızlık sevgisine saygısızlık etmemek adına uzak durdum kendisinden,çoçukca aşkın gücü bu :)

Yakari vardı sonra,Yakari'nin kabilesinde yer alma aşkı.Şimdi olgunluğumun bilinciyle düşünüyorum da kahramanlarımın ikisi de en iyi at sürücülerinden,beni onlara çeken at sevgim miydi yoksa at sevgimin temelini ikisi mi oluşturuyordu çözemedim,her ne kadar büyümüşlük bilincini öne sürsem de...

''Squaw'' yaftasını ne zaman kullanmaya başladım ya da ne zaman bu isme kendimi yakın hissettim farketmedim hiç, yavaş yavaş değildi aslında bu çekim gücü,birdenbire alıverdi beni kendi içine,yıllar önce okumuş olduğum içerisinde bir tane bile diyaloğun geçmediği fakat içsel diyaloglarla her şeyin,yaşanılan her tutkunun dışavurumunu gösteren 'Seni İçime Gömdüm' kitabıydı beni ilk kez 'Squaw' adıya tanıştıran. Kızılderili bir erkeğin dişisine karşı asla adını kullanmadığı her defasında 'Squaw(ım)' dediği bir içsel seslenişti okuduğum,adını kullanmak yerine O'nun kendi benliğini ruhuna yapıştırmış aşık bir 'Kızılderili Ruhu'ydu taşıdığım,keşke yaşarken sunsaydı Squaw'ına karşı olan bu tutkusunu.

Biraz hüzün biraz da tebessüm bırakan bir kitabın ölmüş kahramanı,çekici bir 'Heroine'ydi benim için Squaw,belki de bu nedenle adımı Squaw olarak yaftaladım birçok yerde birçok zamanda....

Squaw'ı bilmek başka bir şeydi benim için,peki sen Squaw'ı bilir misin,ya beni?

All Beauty Must Die!

2010-12-07T21:06:00.056+02:00

Demiş Nick Cave,ne güzel de demiş;bir dişinin duymak isteyeceği ne varsa sözcüklere döküvermiş cümlelerinde,yaparken de bir dişiyi alıp yanına O'nun da dile getirmek istediği ne varsa sıralamasına imkan vermiş sanki...

Nick Cave dinlemem,Kylie Minogue'un tarzından ve kendisinden ise hiç haz etmem.Bu şarkıyı da ilk dinlediğimde hiç keyif almamıştım,öyle ki nasıl antipatiklikse yaptığım birçok şey atıp tutmuştum şarkının ardından,şimdi ise Lol'cuğüme sevgilerimi iletmekteyim :P.Bugünlerde dinledikçe anlıyorum ki aslında şarkının kendisine değilmiş antipatikliğim,sanırım Minogue sevgisizliğimi şarkının kendisine lanse etmişim ya da hani bir insana karşı olur ya beslediğimiz şu 'Alışkanlık' yaşanmışlığı;onu yaşıyorum bu günlerde 'Yaban Güller'ine karşı.

Klibini göz önüne alırken de kendimi kaybediveriyorum o epik ama aynı zamanda lirik dünyaya, hikayesinin betimlendiği böyle bir kompoziyonu getirmek gibisi yok her an gözümün önüne, üşenmiyorum da izlemek için çünkü her defasında ilk kez izliyormuşçasına kendimi bırakıveriyorum Kylie yerine o bulanık ama bir o kadar da anlamlı suya.Öyle ya da böyle şimdi büyük bir özür zamanıdır gibi hissediyorum,Nick Cave gibi bir sese ise büyük bir haksızlık etmişim hem de en büyüğünden...

Bir ses vardır bazen kendiliğinden sizi dünyasına hapsediverir,hele bir de o sese etkileyici sözler eşlik ediyorsa ya da tam tersi sözleri dile getiren aracı konumundaki ses,sizi büyüleyip başka bir boyuta taşıyorsa işte o zaman siz kesinlikle Musa'lar tarafından o zindana kapatılmışsınız demektir, sanırım kurtulma isteğinizin de gün yüzüne çıkmadığı andır yaşadıklarınız.Sözlerin söylenişi midir etkileyen yoksa sözlerin kendi kimlikleri midir onu da bilemedim hiç,bilmek gibi de bir çabam olmadı sanırım,olmasın da...

Minouge'a sempati duymamın sebebidir bu şarkı ama tek bir şarkılık bir sempatidir beslediğim bu his.Tarzından mıdır yoksa yetenek yerine dişiliğini ön plana çıkarma çabasından mıdır O'na olan antipatikliğim bilmiyorum,tek düşündüğüm daha doğrusu olumlu bulduğum bu şarkıda Minogue'un sesinin Cave'e ne kadar çok yakıştığıdır.Cave'in sesi ise karşımdakine dokunmadan veya onun varlığını görmeden de erkek olduğunu hissettiren bir ibre,o ses ki beni hiç görmesem de büyük bir zaafın verdiği yenilmişlikle Cave'e karşı çekiveriyor her defasında.Cave'i ilk kez bu şarkıda dinledim ya da daha önce birçok kez dinledim de Cave'in,Cave olduğunu bilmeden sevip dinledim bilemiyorum.

Çiçekler arasında gül çeşitlerini de pek sevmem aslında ama bu şarkıda öyle bir tasvir ediliyor ki insanın güller içinde kanayarak uykuya dalası geliyor.Zamanında sadece beyaz güllerin oluştuğu bir eksende Afrotid'in oluşmasına neden olduğu kırmızı güllerin gün ışığına uyanışında en yakın ama en özel tanığı olasım geliveriyor 'Where The Wild Roses Grow' dinlerken,dinledikçe de dişlerimin arasına bir gül sıkıştırsın istiyorum,.Son fısıltısını sunsun bana aynı zamanda veda dokunuşu eşlik etsin,o son fısıltısına...

Musa'ların herbirinin ruhunda kaybolan birçok erkeğin, sahip olduğu dişisine fısıldayışını duyar gibiyim; ''All beauty must die!''

Buyrun o güzellikleri öldürmeye:

They call me The Wild Rose
But my name is Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name is Elisa Day
From the first day I saw her I knew she was the one
As she stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
That grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped at the tears that ran down my face
On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I'd seen
I said, "Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?"

On the second day he came with a single red rose
Said: "Will you give me your loss and your sorrow?"
I nodded my head, as I lay on the bed
He said, "if I show you the roses will you follow?"
On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he stood smiling above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
As I kissed her goodbye, I said, "All beauty must die"
And lent down and planted a rose between her teeth

EK:
Yazımda kullandığım Musa ismi ne diye düşünen arkadaşlara google kapısı çalmak zor gelirse diye bilgi eklemeye karar verdim. :P Musa'lar,Yunan Mitolojisi'nde müzik ve ilham perileridir.Sanırım bu konuya da en çok yakışan isim oldu. :D

Samurai Champloo

2010-12-03T16:10:00.000+02:00

Yine bir samuray teması yine Edo Dönemi'ne değinen bir anlatım;tüm bu özellikleriyle de beni benden alabilecek Jin isimli tam anlamıyla Samuray diye etiketlendirebileceğim bir karakter.Konu her samuray temalı yapımda karşımıza çıkabilecek türde aslında,bir arayış için yola koyulan kızımız ve ona eşlik edecek olan iki ya da tek bir erkek/samuray.Kızımız ise mızmız tiplerden çok ötede kendinden beklenenden daha fazlasını yani elinden gelenin en iyisini sunabilen sağlam bir karakter.Tüm bunların birleşimini sununca da keyifli izlenesi bir seyirlik...

Açılış sahnesinde bizi önce bir idam sahnesi ve bir çay evi karşılar,bu çay evinde çalışmakta olan Fuu hayatının dönüm noktasını oluşturacak anın gelişiyle; yaşamını sürdürmekte olduğu bu mekandan Mugen ve Jin sayesinde apayrı bir yola sürüklenecektir, bu sürükleniş elbette kendi isteğiyle olacaktır.Ronin (Efendisi olmayan yani bir kişiye bağlı çalışmayan samuraylar) olan iki samurayın gelip de Fuu'nun çalıştığı yerde kozlarını paylaşma fikri bu noktayı körükleyen en önemli olayı içeriyor.

Olağan günlerinden birini yani iş gününü sürdürmekte iken,Fuu'nun çalıştığı mekanda tesadüfen bir kavga çıkar,kavganın nedeni abuk subuk bir konudan gelse de sonuçları kendisinden daha büyük şekildedir.Ufak gibi görünen bu kavga sonucu büyük bir yangının ortasında buluverirler kendilerini,kimin ne için çıkardığının anlamından ziyade yangının ardında bıraktığı yıkıntılar arasındaki Fuu'nun görüntüsü her şeyi anlatmaktadır aslında...

Yaşanan bu yangın felaketinden sonra Jin ve Mugen o dönemin önemli gruplarını oluşturan devriyeye yakalanır ve idam cezası alırlar.İdam anında onları ummadıkları bir kişi kurtarır;Fuu'nun bu yardımı yapmasında büyük bir amaç gizlidir.Ne zamandır izini sürmek istediği ve yüzünü bir kez de olsa görmek istediği bir samuray vardır;adını bilmediği bu Samuray'ı,''Ayçiçeği Gibi Kokan'' diye isimlendirerek aramaya çıkacaktır ve bu yolculuğunda kendisine Jin ve Mugen'in eşlik etmesini ister.

Konusu ve konuya yakıştırılan daha doğrusu eski kültürle yeni kültürü harmanlayıp ortaya tarihi öğelerin yer aldığı bir yapım çıkarmaları yönünden oldukça başarılı ama gelgör ki benim için bu özelliği gözardı ediliyor çünkü ben Edo Dönemi'yse o dönemde kalması 2000'li yıllardaysa o dönemi yansıtması taraftarıyım.Açıkçası rap yapan samuraylar ya da Grifiti sanatını kullanan Dojo sahipleri,tüm bunların üzerinde elinde katana tutmak yerine beyzbol sahasında sopa sallayan samuray görmek istemem,bu nedenle de seri 1-2 puanı kırık şekilde yer alıyor benim anime dünyamda

Karakter tasarıları açısından çok ama çok üst sıralarda tutabileceğim yapımlardan birisi Samurai Champloo;bugüne kadar izlemediğime pişman ettirenlerden hatta...Müzikleri oldukça keyifli,sonda bekleneni vermesi açısından ise oldukça kaliteli olduğunu belirtmem gerek.Sonu bekleneni veriyor belki de ya da tam tersini isteyenler açısından noksan ama yine de olması gereken bir son olduğu inancındayım,bu tür sonlar böyle bir işleyişte daha şık duruyor kesinlikle.

Çizimleri benim açımdan iyi,hatta çok çok iyi.Çizimlerden çok tasarımları demiştim ya işte bu noktaya değinmeyi istedim bilhassa çünkü 3 ana karakterimiz de birbirini en ince ayrıntısına kadar tamamlıyordu,öyleki birisi uçarı-umursamazken diğeri umursayan ama kendini gerilere saklayıp da hiçbir şeyi umursamaz görünüp de aslında en derin karakterlerden birisi olup çıkıveriyor.İki erkeğin yetişemediği anlarda da Fuu gibi güçlü bir dişi karakterin bize sunulması serideki en önemli ayrıntı hatta önemliden öte en keyifli özellikti diyebilirim,filler tadındaydı belki de ama Jin ve Mugen'in günlüğünü okudukları sahneyi nasıl unutabilirim ki özellikle de sonunda onlar için düştüğü notu...

Shin Angyo Onshi

2010-11-30T20:11:00.006+02:00

Bir Angyou Onshi olan Munsu'nun hikayesini sunuyor bize Shin Angyo Onshi,üstelik Junshin'in varlığı silinmiş olmasına rağmen yolculuğunu bırakmayan bir ajan olan Munsu' nun tek başına başlayan yolculuğu bu kez Sando ile devam edecektir.

Sando, görevlerinde Angyou Onshi'lere yardımcı olan Servant yani Hizmetkar görevindedir.Angyou Onshi'ler ise kralın elçisi olan kişilerdir. Kimliklerini açıklamadan ordan oraya gezinen seyyahlar şeklinde yolculuk etmektedirler.Görevleri ise kötü olan her yönetimi yok etmek,bu kötü yani işkenceci yönteme boyun eğen insanları bu durumlarından kurtarmaktır,yani Angyou Osnhi'ler bir nevi iyilik elçisi gibi görülen gizli ajanlardır,polis ya da kraliyet ordusu da denebilir. Yaşanılan bu durum ise Jushin şehri yok edilene kadar devam etmiştir.

Munsun ise bir gün çölde seyahatlerinden birisini yaparken,kendinden geçmiş bir şekilde olduğu yere yığılır.Ölmeyeceğini az çok her izleyenin tahmin ettiği gibi Munsun'u bir çoçuk bulur ve aralarında kısa bir tanışıklık oluşur,bu esnada ise ortaya çöl yaratıkları çıkar,bu yaratıklar birer yamyamdır ve doğal olarak iki kahramanımızı güzel bir ziyafet olarak görmektedirler.

Munsun bir şekilde kurtulduğu bu kargaşa sonucu,kısa süreli tanışıklık yaşadığı bu karakterimizin şehrine ulaşır ve burda kendisine Chun bir 'Sando' olarak katılır,birlikte devam ettikleri yolculukları sırasında esrarengiz birisi olan Jyun ile karşılaşırlar.Jyun, onları acayip şeylerin döndüğü adalarına davet eder ve ada kendine inanılmaz güzellikte bir vitrin hazırlamıştır,aslında hiç de göründüğü gibi bir ada değildir.

Her şeyden önce tekniğine değinmek istiyorum çünkü beni en çok etkileyen özelliği bu oldu.Dövüş sahnelerinin görselliği ise tartışılmaz bir yöndeydi, normalde dövüş sahnelerinin aşırı yerleştirilmiş şekli beni sıkabilir anime yapımlarında,kararında olanlar ise daha bir keyif verir ve bu kararlığa bir de kullanılan etkileyici teknikler eklendiyse o zaman bahsedilen yapım tadından yenmez benim için.Beni ilk etkileyen de Chun ve Munsu'nun birbiriyle dövüştüğü sahne olmuştur,nice aksiyon filmlerine taş çıkartırcasına Chun gibi hoş bir hatunun dövüşü izleyeni hapsediveriyor,tabi burda beni asıl hapseden Chun değil de Munsu'ydu belirtmem lazım :P

Konusu zaten bilinen tarzda bir başlangıca sahip aslında ama Munsu'nun yaşadığı ilk çöl vakasından sonra apayrı bir seviyeye çıkıyor kesinlikle, Sando'nun da katılımından sonra ise gerçekten de apayrı bir noktaya geliveriyor çünkü azıcık verdiğim ipucu gibi Jyun'un adasıyla ilgili yaşananlar izlerken ister istemez kendine çekiveriyor.Buna benzer bir film izlediğimi hatırlıyorum,şu an adı aklıma gelmiyor ama orda ada yerine kurulan modern bir sitede dönüyordü yaşanan olaylar.Bir filmde ne kadar çok içerik olabilirki derseniz eminim bu filmde yaşanan olayları hesapladığımda 3 tane ayrı konuya ait bir seri dizini olmadı bir üçleme tadında film ortaya çıkarılabilirdi,öyle ki film ne zaman başladı nerde yarıladı ve nerde bitti anlayamadım bile,sadece bitişe 20-25 dakika kala 1-2 sahnesi sıktı çünkü klişe bir şeyler yine sokuşturulmuştu bu orjinal filme,keşke orjinalliğinden bir şey kaybetmeseydi diye düşünüyorum o sahneleri izlediğimden beri.

Çizimleri biraz eski tarzda -2004 yapım yılına göre gayet doğal aslında- bu nedenle de itici gelebilir çizime aşırı önem veren izleyici kitlesine ama benim içinse tam tersine bir etki bıraktı çünkü böylesi gerçekçi çizimler o animeyi daha zevkli kılıyor benim gözümde. Müzikleri de filme bir o kadar yakışmıştı,hangi müziğin nerede kullanılacağı ustaca tasarlanmış, güzel bir beceriyle bize sunulmuş.Eksiklik olarak da sadece belirttiğim klişelikleri içeriyor,bu klişelikleri pek açamıyorum çünkü açarsam spoiler içerecek,bu nedenle de sadece izleyin ve görün diyorum.

Allumage (One Shot)

2010-11-30T19:41:00.003+02:00

Biraz değişken biraz da güzel konusuyla bahsetmek istediğim bir One Shot olan Allumage'ye değinmek istedim bu kez...

Kumiko karakteri her animede görmeyi istediğim dişi tarafta yer alan bir kişiliğe sahip,her şeyini Japonya'da bırakarak içindeki büyük umutlarla daha doğrusu amacını gerçekleştirmek uğruna Los Angeles'ta almıştır soluğu.Tek bir amacı vardır;bir gün çok ünlü bir aktirist olmak.Bu amacını gerçekleştirme uğruna da her şeyi geride bırakmayı göze alabilmiş güçlü bir kişi kendisi.

Amacına ulaşmak için büyük bir adım olacak güzel bir teklif alır ama bu teklifi sonraya bırakmak zorundadır çünkü abisinin düğününe katılmak için kısa bir süreliğine Japonya'ya dönmesi gerekmektedir, Kumiko bunun kısa süreli bir ziyaret olduğunu düşünmektedir.Her şey planlandığı gibi bir gidişata sahipken istenmeyen bir şekilde gerçekleşen bir olay tüm planları ters olarak etkiler.

Her şeyiyle tek bir bölümü içeren yapısıyla kendini tamamlayan harika ötesi bir One Shot Allumage,bu tür kısa hikayeye sahip mangalar da hepimizin bildiği üzere nadirdir ilgi çekici olanı.Allumage bu konuda kendini aşan bir manga benim için,konusu okuduğunuzda çok sade görülebiliyor ama ben okurken sonu için heyecanlandığımı belirtmek isterim,özellikle de ana son konusunda beni kendine bağladı diyebilirim.Final konusunda ait olduğu sınıfında beklenmedik bir kaliteyi sunuyor okurlarına.

Çizimleri de kendi havasına göre iyi şekilde dizayn edilmiş,aşırı çekiciliği yok belki çizim açısından ama yine de değerlendirmeye alırken 'One Shot' türünü baz aldığımdan olsa gerek,benim görüşüme göre çizim konusunda da kendine yakışır şekilde sunulmuş.

Ne olacak ya da nasıl bir gidişatta kendini bize sunacak derdine bile düşmemizi sağlıyor ilk sayfaları çevirip de okumaya başladığınız anda,uzun soluklu bir manganın havasını sezinleyemezsiniz belki,onun verdiği serüvensi heyecanları da yakalayamazsınız ama şundan eminim ki içeriğinde yer alan konusu ve karakter tasarımlarıyla tek bir cilt olarak sunulması büyük bir haksızlık biz okurlarına,ne zamandır beklettiğime pişman olduğum bir One Shot daha eklenmiş oldu manga tarihime Allumage sayesinde,bu tür pişmanlıkları yaşamak ise ayrı bir keyif veriyor çünkü okuyunca daha da çeşitli mangalara yelken açasım geliyor,açtıkça da daha çok manga dünyasına hakim olma isteğim artıyor.

Bir Emlakçı Nasıl Altedilir...?

2010-11-21T20:24:00.008+02:00

Anneme yemek yapma konusunda tatil verdiğimiz bir gündü çünkü bugünkü yemek işini ablamla birlikte ben devralmıştık,çok güzel de hakkından geldik övünmek gibi olmasın ama :P

Annem tatil,bu tatil diyerek çapraz evdeki komşumuz olan biraz çılgın biraz coşkun (!) Gülşen Teyzemiz'de oturmaya daha doğrusu, diğer samimi komşumuz olan Yurda(nur) Ablamız ile çay içmeye geçmişlerdi,çay bahane sohbet şahane olayıydı bizimkisi özüne bakarsak aslında.Yazlığın en güzel zamanını yaşıyorduk çünkü sonbaharın son demlerinde sadece bizbize kalmış olmanın keyfi vardı.Gülşen Teyzem her annenin-en azından benim tanıdığım her annenin- pratikliğiyle (biraz da Yurda Ablam'ın elinin değmesiyle) kekimizi de hazırlayıverdi ve sohbet koyulaştıkça daha da keyifli bir hal aldı.

Zaman ilerledi,sitemize 1-2 araba geldi,içinden çıkan bir grup bizim tarafa doğru yanaşıyordu.Tam birisinin misafiri olduklarını düşünmeye başlamıştık ki bizim evin ikizi olan yazlığa müşteri olduklarını öğrendik.Biz durur muyuz hiç yerimizde,direk olaya dahil olduk ve sonrasında sohbet başladı doğal olarak.İzmir'li hemşehrilerimizmiş evi almak isteyenler,ne güzel.

Bahsettiğim bu kısma kadar her şey güzeldi,aslında sonrası daha da keyifliydi bence; Gülşen Teyzemiz bir taraftan laf yetiştirirken bir taraftan da akrobasi hareketleriyle, grubun ön tarafında duran bayla bayana dönerek 75 istiyorlar ama siz 70'den fazla vermeyin diye çırpınan hareketler sunarken -artı adam da aynı şekilde bize yönelerek kaş göz işareti yaparken ve Yurda Abla ile biz bu işaretlerin anlamını çözmeye çalışırken- öğrendik ki o bey emlakçının ta kendisiymiş (!) onu da geçtim ben de anneme dönmüş ''Bu adamın neden kaşı gözü oynuyor?'' diye söyleniyordum tam da,bizim emlakçı zannettiğimiz bey de alıcı olan kişiymiş meğersem xD Hayatımızın talihsizliği diye buna derim ben.Emlakçının bu akrobatik hareketleri görmesiyle kan beynine sıçramıştır eminim,Allah'ım bizi Emlakçılar Birliği'nin gazabından korusun :P

Onu bunu geçtim de babamın bu olay yaşanmadan 1-2 saat önce,bahçe işlerine mola verdiği bir zamanda, oturduğu yerden arkasını dönerek aramızdaki Hacı Teyzemiz'e (Yurda Ablamın annesi aynı zamanda annem Hülyoşum'un kankisi Hacı Teyzemiz),''Bu delilerin içinde sen ne yapıyorsun?!'' demesi boşuna değilmiş,bugünün özetinden ortaya çıkan en net sonuç da buydu hiç şüphesiz...

Hitch

2010-11-09T22:55:00.003+02:00

Ülkemizde 'Aşk Doktoru' adıyla vizyona girmişti ve tv kanallarında da bu isimle çıkmıştı karşımıza,o dönemde pek şans vermedim bu filme,nedense Will Smith antipatiği olan bir yapım var,aslında hakkını yememem gerek diye düşünüyorum çünkü şarkı söyleyen bir birey pozisyonundan daha çok oyuncu etiketini yakıştırırım kendisine,benim için oyuncu olan Smith daha çekilir bir kişi ve son yıllarda bürünmüş olduğu bu kişiliğini sürdürmesi taraftarıyım.Özellikle de bu filmini izledikten sonra bu yönünü daha bir takdir eder oldum.Smith'in izlediğim tek filmi 'I'm Legend' idi ve bu filmdeki izlenebilir tek şey bence Smith'in performansıydı, bunun dışında hiç haz almadığım bir film olarak tarihe geçmiştir film sabıkamda.

Hitch filmi ise,en çok sevdiğim türlerden birin de yer almakta;romantik komedi türü,severek izlediğim içeriğe sahip çeşitlerden birisidir,bunda da sanırım küçükken izlediğim 'Pretty Woman'ın etkisi büyük.O dönemde büyük keyif alarak izlediğim bir filmdi,hoş hala keyif alarak izleyeceğimden adım gibi eminim,tekrar izlemiş ve büyümüş olmama rağmen...

Filmin konusuna değinmek isterim birazcık da;Hitch,tabiri caizse gerçekten de bir 'Aşk Doktoru'.Kastettiğim çöpçatanlık değil aslında,yaptığı iş bundan daha ötede çünkü öyle bir yöntem öyle bir çeşitlilik içeriyor ki yaptığı iş,planlarına ulaşabilmek ne mümkün. Müşterilerinin (daha çok erkek müşterileri çıkmakta karşımıza film boyunca) hoşlandığı ve elde etmek istediği bayanları ele alarak kendine materyal sağlayacak bilgiler topalaması da ilk aşama. Sonrasında,bu materyallere göre (kızın hoşlandığı şeyler,onun dikkatini çekme yöntemleri,nerde yemek yediği,nerelerde gezdiği,ne tür işle ilgilenip de yaklaşımı hangi yöne çevirmesi gerektiği gibi...) müşterisini,hoşlandığı bayana göre yönlendirmek de son aşaması.Hitch,yaptığı işle tam bir pislik gibi görünse de aslında yaptığı işe sadık ve bir o kadar da dürüstlük isteyen birisidir çünkü müşterileri başka amaçlar için geldiğinde önce onları geri çevirmekte hatta ısrar edip de onu parasıyla satın almak isteyen bir şerefsizse,karşısındakinin statüsüne bakmadan yüzüne bir yumruk indirebilen bir doktor kendisi.

Sara Meles ise,paparazzi dalında isim yapmış ünlü bir gazeteci ve tek,daha doğrusu en büyük amacı;kimsenin daha önce kimliğini bırak yüzünü bile görmediği bu 'Aşk Doktoru'nu deşifre ederek,kendi namına nam katmaktır.Her şeyi kolayca elde edebildiğini düşünse de yanıbaşındaki adamın bile asıl işinin ne olduğunu ya da hangi kimliğe sahip olduğundan bihaber yaşamaktadır.

İlk yazıma girişte de belirttiğim gibi sevmediğim birisidir aslında Smith ama bu filme bir şans vermeye karar verip de izlediğimde,bu kararımın hiç de boş yere olmadığına inandım.Parodi ve salt komedi yapımlarını sevmem pek,hayatıma da sokmam kolay kolay ama komedi alt tabaka olup da üst tabaka da diğer unsurlar yer alıyorsa o yapım daha bir çekici kılıyor kendisini.Bu nedenle de Hitch filmi kendini izlettirme konusunda daha başarılı olmuştur belirtmem lazım çünkü şu 'Romantizm' unsuru 'Komedi' ile eşleştirmiş kendisini ve ortaya da güzel bir seyirlik sunmuş yapımcılar.Diğer öğelerin aşırı bir şekilde yer almadığını belirtmem gerek fakat bu azlığın hiçbir şekilde filme balta vurmadığını da hemen belirtmem lazım ki filmi izlemeyi düşünenler ya da izleyip de beğenmiş olan severleri yanlış bir fikre kapılmasın.

Kısa sözün özüne gelirsem bu türü seviyorsanız mutlaka uğrayın diyebileceğim bir film,bu türü sevmiyorsanız da en azından ruhunuzun sıkıldığı ve sakin olan bir şeyler izlemeye ihtiyacı hissettiğiniz bir zamanda 'Hitch'e şans verin derim.

Dhurarara!!

2010-11-05T19:57:00.002+02:00

Çok şey anlatabileceğim bir yapım değil aslında çünkü bu Baccano! yapımcıları olan şahıslar nasıl başarıyor bilemiyorum ama onların parmağı olan bir yapımın içeriğine değinmek çok zorluyor eğer o yapıma dair bir şeyler döküyorsam ortaya;Durarara!! da işte bu tür bir yapım.Gerçi Baccano!'nun eline su dökemez,bu çok açık bir gerçek.Eğer yapımcılarının 'Baccano!' gibi bir şaheserine tutkun olmasaydım bu yapıma kolay kolay bir şans verebileceğimi düşünmüyorum çünkü seri ilk 4-5 bölümden sonra Baccano! gibi olayı kotaracağına tam tersi bir durumla izlerlerini karşılıyor bence,ilk 4-5 bölümden sonrası büyük bir hayal kırıklığına götürüyor,hatta alttan alttan bu esintiler geliyor yüzüne ama 'Belki' diyorsunuz,Belki...

Konuya dönersem;birçok insan türünü içerisinde barındıran bir semti ele almış bu kez yapımcılarımız mekan olarak,yine karşıt grupların birbirleriyle olan mücadelesini sunuyor tıpkı Baccano! gibi,birbirinden habersiz karakterleri birbirine ilişkilendirerek keyifli bir seyirlik yaratılmış yine,bu da serinin en keyifli ikinci yönü,birinci sırayı ise her zamanki gibi geriye dönüşümlerle sunulan hikaye tarzı alıyor.Bu yöntemin girdiği her yapım kafa karıştırıcı gibi olsa da en çok 'Baccano!'ya yakışıyordu,'Durarara!!'ya da en az onun kadar yakışmış,bu su götürmez bir gerçek benim gözümde.

Bahsedilen bu sokakta yer alan Dollars,Mavi Kareliler ve Sarı Peçeliler adlı üç grubun çevresinde dönüyor karakterlerimizin yaşadığı olaylar,öyle gözükse de aslında bu gruplara üyeliği olan bireylerin dışında gerçekleşiyor çünkü hemen hemen her şeyin ardında Izayama gibi bir pislik yer alıyor.'Pislik' diyorum (ki aslında kendisine karşı hiçbir nefret beslemiyorum,sadece bu tür insanlara yapıştırılan bir yafta işte :D) çünkü hiçbir amacı olmadan her bireyi bir piyon olarak kullanıp da olayları bir film izliyormuş keyfiyle oturduğu yerden izliyor ve sonunda da her zaman dilinden düşürmediği,''İnsanları seviyorum...!'' cümlesiyle noktalıyor söyleceklerini.Hadi onu geçtim Shizo-chan var bir de,sahip olduğu güce hiçbir insan evladının sahip olamayacağı gerçeğini gözardı edemedim seri boyunca,seri birazcık fantastikti evet ama sonuçta Shizo-chan bir insan olarak yaratılmış karakterse eğer takındığı güç de bu seviyede olmalıydı ki onun sahip olduğu güç seriye dair gözümü en çok tırmalayan öğeydi maalesef.

Seriyi Baccano! ile kıyaslamak istemiyorum aslında,hiç haz etmediğim bir şeydir,aynı yapımcıya ait seriyi karşılaştırmak ama işte gönül de o eski yapımın tadını arıyor ne yazık ki...Hatta öyle bir arıyor ki Miria x Isaac görünce gözlerim nasıl da parladı ya da ana karakter görevi gören karakterlerimizden esas oğlanımızın telefonunda girdiği şifrenin 'Baccano' olduğunu görmek...Yine de bunlar yeterli değildi sanırım çünkü hatırlıyorum da 'Baccano!' izlediğimde hangi karakterini gönlümden çıkarsam hangisini yerleştirsem derdine düşmüştüm ama nedense 'Durarara!!'da bu histen çok uzağım şu anda...

Seride karakter çoğunluğu artıydı tamam,yine ipuçlarını çözercesine girilen karmaşa da artıydı,buna da tamam ama her 'Durarara!!' izleyicisinin bahsettiği o 12. bölümden sonra gerçekleşen her yaşanmışlığın sıradanlığa dönüşmesi olayı yok mu...? İşte bu en büyük eksiydi benim gözümde hatta sadece Dullahan öyküsü bile kalsa daha cazibeli daha akıllarda kalıcı bir yapım olurdu diye düşünmeden de edemiyorum, seriyi noktalamış olduğum dünden beri.Çok haksızlık da yapmak istemiyorum aslında aramızda büyük bir yere sahip olan 'Baccano!' geçmişimiz hatırına ama keşke 'Durarara!!'da da herbir olayı herbir karakteri özenle ve büyük ustalıkla oya işler gibi iliştirebilselerdi seriye...

Cowboy Bebop

2010-11-05T19:43:00.008+02:00

Dikkat:Spoiler içerir.

Ne zamandır yazıya dökemediğim seriyi sonunda,deşip deşip sunuyorum :P

İzlemek için çok ileri tarihlere attığım bir seriydi,izlemeye başladığımda da bu düşüncemi iyiki de uygulamışım dedirten bir yapım diye düşünmeye başlamışken beni 15.li bölümlere başladığımda yanıltabilen nadir serilerden birisi oldu Cowboy Bebop...

Normalde nadirdir sevdiğim;herbir bölümünde ayrı olayların ele alındığı serileri işleyen yapımlar çünkü arada mutlaka sıkıcı 1-2 bölüm serpiştirilmiştir ya da seyircide 'Bağlayıcı' faktörünü başaramaz, üstelik izledikçe daha da soğutur kendinden.Doğruyu söylemek niyetindeyim,15 bölüme kadar -sanırım 5. bölümdü,o bölüm hariç- tüm bu düşünceleri bünyemde saklıyordum özellikle de 2. şıktaki bahsettiğim etkiyi bende göstermeye başlamıştı,işin ilginç yönü daha önce yemiş olduğum spoiler sonucu,sonunu bile bile de olsa zevk aldım bu anlamlı ve bir o kadar güzel diyalogların yer aldığı seriden.

Her zaman ya kavuşamayan ya da bir şekilde birbirinden uzak kalan çiftleri almışımdır 'Denklem' listeme, Faye x Spike da bundan nasibini alan bir çiftti benim için,Spike'a Faye konusunda çok şey vardı aslında içimi dökmek istediğim ama gerçek bir yandaşım değildi ki sahip olduğum bu yaşamımda. Tüm seri boyunca Spike'ın;'Diğer yarısına duydu özlem''in nefretini bünyemde barındıran bir dost olarak.Elimden gelse bir çırpıda o 'Özlem Hissi'ni yok edebilirdim hatta,Faye gibi bir dişinin varlığını es geçmemek adına;hep bir adım geride durup da kendini asıl noktaya taşımaktan korkan ama bu korkusunun onu daha da kamçıladığı ve son dakikalarda haykırışlarından ziyade,geçmişini ararkenki tek başına geçmişine ait dünyada uyuduğu gecenin üşümüşlüğünün nefretini Spike'a sunan....

Yaşadığımız zamandan çok uzakta geçen bir konuya sahip olan Cowboy Bebop da olaylar üç ana karakter daha doğrusu üç ödül avcısı çevresinde dönmektedir.Zamanla aralarına Edward da katılacaktır,ekip üç kişiyken sayısını beşleyecektir (bu noktada Ein'i esgeçmek istemedi bu gönül).Jet ve Spike ortak olan bir işe sahiptirler,Jet'in sahibi olduğu aracıyla ordan oraya devam eden yolculukları süresince,ellerine geçen fırsatları bir şekilde değerlendirme çabasındadırlar ne varki iki karakterimizin geçmişi de peşlerini bırakmamaktadır,aslında Spike'tır geçmişini geride bırakamayan çünkü o özlemini bitirme hevesiyle Julia'sını aramaktadır hala...Ödül avcılığı yapan Faye de zamanla bu gemide yerini alacak ama zamanla bünyesinde yer alacak yaraları da meydana çıkaracaktır ve bu yaralara yenilerini de ekleyecektir çünkü geçmişine yapacağı yolculukta beklemediği hüzünlerle karşılacaktır ve bu hüzünleri yaşamaktan korkmayarak daha da açacaktır bu yaraları.

Faye bir dişi olmasına rağmen beni kendisine çekiverendi,nasıl çekmesin;her zaman saygı duyduğum derin karakterlerden birisiydi çünkü o...Asla kendisini öne sermeyen,daha doğrusu bulunduğu,durması gerektiği noktadan öte geçmeyen, varlığıyla önemsediği insana destek vermek isteyen birisiydi.Spike ise umursamaz gibi görünmek için yüzüne maske takan bir sahtekardı (sadece bu konu için diyorum bunu,yanlış anlaşılmasın çünkü Spike da en sevdiğim karakterlerden birisidir),belki de Faye'in canını acıtmak istemedi bilemiyorum ama büyük soru işaretleriyle kalan ''Bang'' den sonra nasıl affedebilirim kendisini hala düşündüğüm bir noktadır bu.

Daha önce de belirttiğim gibi serinin konusu daha doğrusu işleniş türünden dolayı biraz umutsuzluk yaşıyordum seriye karşı ama asla es geçemediğim bir yönü vardı,o 'Efsane' diye tabir edebileceğim ama 'Nadir' diye de etiketlendirebileceğim türdeki OST'leri vardı beni kendine çeken...Herbir bölümde herbir sahnede izleyeni bütünleştirmeyi başarabilen nadir müziklerdendi,öyle ki daha seriyi izlemeye başlamadan müzikleriyle haşır neşirdim.Elbette izledikten sonra hepsi daha bir anlam kazandı bunu inkar edemem çünkü her OST albümünü açtığımda dudaklarımdan dökülüveriyor kendiliğinden; 'You're gonna carry that weight...'

And Winter Came....

2010-10-29T22:36:00.011+03:00

Varlığını ilk kez Only Time melodisinin 'Sweet November' filminde kulağıma kazınmasıyla hissettim. Ama ilk farkındalığım değilmiş, albümüne ulaştığımda farkettiğim bir şeydi bu...

'Lord of the Rings' film üçlemesini izlediğim süre boyunca da dinleyip severmişim üstelik,bir bayan sesinin birçok etkiyi bünyesinde barındırmasıyla kazımış kendisini hafızama, hatta ilk aklıma gelen Enya tanımıdır bu sözcüklerin bazıları,birçok temayı bünyesinde barındırır Enya'nın kendisine ait olan ezgiler,hiçbir müziğini diğerinden ayıramaz gibiyim aslında fakat yine de gönlümü verdiğim 1-2 çalışması da mevcuttur.Benim için sözlerin ince detaylarla işlenmiş melodilerinden daha çok şey anlam taşımaktadır zaman zaman,hatta çoğu kez.

Bir bayan sesinin etkilediği nadir zamanlardan birisiydi,ne olduğunu öğrenmeye çalıştığımdaysa Enya ismiyle karşılaştım,böylece hayatımda yer verdiğim ve zamanlarımı paylaştığım nadir tanıklardan birisi oluverdi.Birçok anlam yükleyebilirim Enya'nın müziğine,bana dair ne kadar çıkarabileceğim anlam varsa hepsi can buluverir melodilerinde,hiç de zor değildir bunu yapmak benim için çünkü ne kadar çok kendine çekerse o kadar çok savunmasız olup kendimi verebilirim müziğine ve böylesi zamanlar da benden bir şeyleri ortaya döktüğüm anları çalar benden.

Enya,sahip olduğu o sesle,ezgiyle benden bir şeyleri çeker kendi dünyasına, bazen sığınak oluverir benim için,iç sesimle ortaya döktüğüm ne varsa onda saklıdır.En güçlü tanıklarımdan bisidir Enya,en çok bildiklerimden...

İstemediğim yorgunluğun aşılandığı bir zamansa,bir şeyler üzerime gelip de beni aşağıya çekiyorsa Enya çekip yukarıya çıkarandır beni gömüldüğüm noktadan,huzurlu olmanın sözlük karşılığında yer alanlardan birisidir benim dünyamın rehberinde. Ruhumdan çok beni,kendimi dinlendirir çoğu kez...Onda sakinliğe dair ne varsa barınan bana aktarır yavaş yavaş hiç tereddütte kalmadan.Böyle zamanlarıyla beni samimiyetine inandırmıştır belki de,böyle anlarıyla bana güven vermiştir.Müziğinin eşlik ettiği filmler de aynı huzuru sunmuştur bana sonu hüzünlü bitse de,kendimi onların dünyasında buluvermişimdir izlediğim dakikada,o anlar geçip gitse de ben hala orda kalmışımdır çoğu kez.Yine o müziktir beni bulunup hapsolduğum bu dünyadan çıkaran ve şu ana ulaştıran.Üzerinden ne kadar zaman geçer ne kadar müzik gelir arkasından bilemiyorum ama Enya'nın yeri sabit kalacaktır benim dünyamda.

'Now We Are Free'dir bana özgür ruhumu hissettiren çoğu kez,bir bireye bağlı olmadığımı fısıldayan, 'Fire and Ice' ile eskileri getirir karşıma bazen getirmekten ziyade yüz yüze bırakır,'Flora's Secret'la tanıklık ediyor benim sırlarıma kimi zaman,bazen de Enigma'nın eşlik ettiği o muhteşem melodilere sahip 'Return to Innocence' ile sızıveriyor kapılarını sıkıca kapattım sandığım dünyama,nasıl başarıyor bilmiyorum ama beni,ben yapabilen nadir fısıltıları taşıyor bünyesinde, taşımaktan ziyade kullanıyor gizli bir silah gibi....

Fate/stay night:Unlimited Blade Works

2010-10-26T17:31:00.038+03:00

Ne Fate/stay night serisine dair ne de Unlimited Blade Works filmine dair spoiler içerir.Gönül rahatlığıyla deşilebilir bir yazı oldu sanki :P

I am the bone of my sword

Steel is my body, and fire is my blood

I have created over a thousand blades

Unknown to Death

Nor known to life

Have withstood pain to create many weapons

Yet,those hands will never hold anything

So as I pray,UNLIMITED BLADE WORKS....

Keşke her fantastik temalı yapım bu kadar keyifle işlenmiş olsa,ortada canavarların cirit attığı ve kurtarıcının bir kişi olduğu -o da genelde ortalarda saf saf dolanan bir dişidir- klişe fantastik yapımlardan o kadar uzakta ki...

Tüm F/S N fanları olarak hepimizin bildiği üzere bu film Archer teması üzerine kurulu,zaten filme adını veren 'Unlimited Blade Works' bir servant olan Archer'ın Noblephantsamı'dır.Noblephantsamlar ise,bir Servant'ın diğer Servant'la dövüşürken kullanacağı en güçlü ama aynı zamanda onun kimliğini açığa çıkarak gizli silahıdır;bu kimi zaman kılıç,çeşitli bıçakların simgeleştiği güçlü bir silahken kimi zaman da mitolojiden gelen bir Servant'ın sahip olduğu yine mitolojik bir objedir.

Filme dair bir yazı hazırlayabilmem için daha doğrusu deşmem için serinin konusunu azıcık anlatmam yeterli olacaktır;her 10 yılda bir yapılan 'Kutsal Kase' savaşı yeniden ortaya çıkmıştır,bu savaşa hazırlanan 'Master'larımız (Efendi ya da Sahip diye tabir edilebilir ama Türkçe'ye geçince anlamını yitireceği için İngilizce terimini kullanmayı hak gördüm :P) hizmetkarlarını görsel şölen niteliğinde olan bir ritüelle çağırmaktadır.Rin'in büyücülük yönünün ağır basmasıyla istediği Servant (Hizmetkar) olan Saber'ı çağırmak yerine yanlışlıkla Archer'ı çağırması da serinin dönüm noktasını teşkil etmekte,bir bakıma.Tüm Servant'lar toplanmaya başladığı için Kutsal Kase savaşı şekline yavaş yavaş bürünmektedir,7 Servant ve 7 Master'ın ise yapacağı şey basittir, birbirleriyle savaşıp karşısındaki yok ettikçe,Kutsal Kase'ye bir adım daha yaklaşacaklardır lakin Servant'ları yok olan Master'larımız da yok olacak diye bir kural yoktur,sadece ellerinde yer alan büyü komutlarını korumaları yeterlidir,onları kaybettikleri an yeni bir Servant edinme şansları da yok olmaktadır,yeni bir Servant edilebilmeleri ise sadece bu savaş için var olan Servant'lar arasından seçilen kişide geçerlidir,yani Master'ı yok olmuş bir ya da çağrılmamış bir Servant için yeni bir anlaşma yapabilmektedir.Ayrıca bu bahsetmiş olduğum 3 komut büyüsünü Servant'larının istemediği ama kendilerinin istediği şeyi zorla yaptırabilmek için kullanmaktadırlar,her kullanışta bir komut silinmektedir.Seride yer alan ve o zamanki varolan yeni bir Kutsal Kase savaşında sürpriz bir olay yaşanmaktadır,her 10 yılda bir tekrarlanan bu savaşta bu kez 7 değil 8 Servant vardır.Servant'ların, bu Kutsal Kase isteği ise gün gibi aşikar bir nedene bağlıdır çünkü herbiri geçmişinde ya da geleceğinde gerçekleştirmek istediği bir dileği sunabilecektir,Kutsal Kase imkansız denilen tüm dilekleri yerine getirebilen tek nesnedir ve unutmadan bir ayrıntıyı daha ekleyelim;Kutsal Kase'ye sadece Servant'lar dokunabilmektedir.

Serinin konusuna değinmiş olduğumuza göre filme değinmeye devam edelim;

Filmin ilk saniyelerinde karşıma çıkan görüntülerin sadece kısa bir süre devam edeceğini düşünmüştüm çünkü karşıma gelen görüntüler seride izlediğim karelerden ibaretti küçük ayrıntılar dışında,neredeyse filmin tümünü kaplayan seriye ait görüntüleri izlerken yaşadığım hayal kırıklıklarını kimse tahmin edemez çünkü içimde öylesine bir tutkudur Fate/stay night serisi ve bu filmin çıkacağı haberiyle ilgili dalgalar yayıldıkça içimi nasıl bir ümit nasıl bir heyecan kaplamıştı,bunu öyle güzel yansıtıyordum ki dışa,sadece o anla sınırlı kalmalıymış bunu farkettim.Archer'ı içeren bir film olduğundan bahsettim daha önce,şimdi neden Archer temalı olduğunu ve ne beklediğimizi, seriyi izleyenler az çok bilirler.Archer'ın geçmişine, Archer'ın nasıl Archer olduğunu izleyeceğimizi düşünmüştüm,o noktaya gelirken neler yaşadığını ama özet şeklinde sunulan bir film izleyip oturduğum koltuğumda öylecene kalakaldım.

Tüm bunları kapatan bir artı aradım,gözlerim özellikle de Saber'ın o ihtişamını aradı (gerçi beyazlar içinde olan bir Saber da hoş duruyordu ama ben onun güçlü yanını izlemeyi seviyordum en çok) ya da Rider'ın tüm seksapelitisine rağmen gönlüme taht kuran çevikliğini,tamam bunları es geçtik diyelim ama geçemiyorum çünkü film de hiçbir ihtişam yoktu Caster'ın o muhteşem dönüşümü dışında ya da Assasin'in bana sunduğu o katana hareketleri dışında,Krallar Kral'ı Gilgamesh desem serideki gibi bir ihtişamı içermiyordu kesinlikle,kastettiğim ordaki kılığı kıyafeti değil elbette ordaki çıkış anı bile bir ihtişam abidesiydi benim için....

Archer dedim,hadi birazcık Archer kurtarır beni,güya ana tema onun üzerine kurulu ya;o da beni yanılttı sağolsun,hem de ne yanıltıştı.Birazcık olsun ihtişam içermesini ne çok diledim film boyunca.Onun savaşırken takındığı Noblephantsam'ı için dile getirdiği cümleleri söyleyişi bile ihtişamın en çok yakıştığı bir ritüeldi lakin,hele Berserker ile olan savaşını hangi Type Moon fanı unutabilir ki....Film de ise ne var ne yok hemen anlatalım çabasıyla herbir konu öylesine serpiştirilmiş öylesine dağıtılmış ki ne izlediğimde elime bir şey geçti ne de dişimin kavuğunu doldurdu,ha iyi bir noktayı es geçmeyelim; Archer'ın serisinde de yer alan Emiya takıntısının ne olduğunu dile getiren bir Saber-Emiya-Archer diyaloğu filmin en iyi yanlarından birisiydi.

Filmin içeriğinde yer alan birçok olumsuzluğuna rağmen yine de kıyamadığım (bu nedenle de bu seriye ait hiçbir yapıma düşük puan veremiyorum) nadir yapımlardan birisidir F/S N yapımları, dedim ya serisi içimde öyle bir ateştir işte,burda da en iyi noktasını devreye sokmak istiyorum filme ait;seride hiçbir izine rastlayamadığımız mekan çizimleri...O kadar iyi tasarlanmış o kadar göz alıcı çalışılmış ki sanki sizde içinde yaşıyormuşsunuz da o an yaşanan olaylar yanıbaşınızda gerçekleşiyormuş hissini tadıyorsunuz.Sanki 3D teknolojisiyle sizi hapsediveren mekan tasarımları oldukça başarılıydı,başarısı da sadece bununla sınırlı kalıyordu çünkü serideki gibi ne bir müzik şöleni ne de karakterlerin ölürkenki görsel şöleni vardı.Hepimiz biliyoruz seride varolan savaş sonucu yaşanan ölümlerin ihtişamını ya da Archer'ın,Berserker ile olan savaşındaki arka fonda bizi de ateşlendiren hatta bu ateşin getirisi olarak Archer'a eşlik edercesine,''I am the bone of my sword...'' diye başladığımız ''...So as I pray,UNLIMITED BLADE WORKS'' diye noktladığımız ritüeline bizi de katan Emiya melodisini,keşke seriyi daha fazla bölüm sayısı yapıp da Archer'ı orda ele alsalardı da biz Type Moon fanlarına bu 'Ümit' kelimesinin verdiği işkenceyi bu kadar yıl uzatıp böyle kötü şekilde yaralayacak olan bir çelme takmasalardı...

Diğer yandan Lancer karakteri seride sevmediğim kadar sevdirdi kendisini bu movie ile,Ilya deseniz zaten aynı şeker (!),hem şeker hem küçük bir şeytan O,seviyorum o ufaklığı her ne kadar gözünü kan bürümüş olsa da...Caster ise şovunu çok iyi sergilemiş bu movie'de,nasıl desem kelebekleri severim ama Caster da can bulan bir kelebek gözüme daha cazibeli geldi açıkçası, hem Caster'ın gerçek kimliğine de bu movie'de daha net ulaşabildik,daha ne isteyeyim Cadılar Cadı'sı Caster'ımı morlar içerisinde izlerken o ihtişamından bir şey kaybetmek yerine daha da ihtişam ekleyen bünyesini sergilemesiyle gönlümde taht kurmayı başardı bir kez daha. Rider izlemek istiyor canım daha fazla,Saber geçmişini değil de geleceğini izlemek isterdim Gilgamesh'in tüm ihtişamıyla yine Saber'ı amaç edinmesine tanıklık etmek istiyor bu bünye, Lancer'ın hiçbir yapımda yer almayan ama movie'de bir anlığına karşımıza çıkan asıl Master'ı olan Bazzet'ı izlemek istiyorum çünkü fan sitelerinde gördüğüm resimlerde birbirlerine ne çok yakıştıklarını farkettim,Rider'ı asıl yönetenin neden hep arka planda kaldığını öğrenmek istiyorum bir de,öylesine ihtişamlı bir Servant'a sahipken neden hep arkalardan izliyor asıl Kutsal Kase Savaşı'nı?

Birçok şey var öğrenmek ya da bilsem de sıfırdan alıp da yeniden izlemek istediğim,birçok şey var beni doyurana kadar ekranımda kalmasını istediğim,her ne kadar bu yapımlara asla doymayacağım gün gibi aşikar olsa da...Beni,düşkün bir Type Moon fanı yapan Fate/stay night ismine dair birçok şeyi öğrenmek en büyük dileğim,belki imkansız belki çok uzak bir ihtimal herbir şeyi içeren bu tür isteğim ama şuna inanıyorum ki bu dilek sadece bu bünyede varolan bir şey değil,bu ismi bünyesine kazımış,bu ateşi bünyesine yerleştirmiş Type Moon fanı olan her insanevladının bünyesinde günbegün büyüyen bir istektir bu...

Samuray mı Şövalye mi?

2010-10-21T21:37:00.010+03:00

Ne kadar samuray temalı yapım varsa tüketme çabası veriyorum. 'Samuray' kelimesi geçen bir yapımsa eğer karşımdaki o yapıma zıplamak yaptığım en iyi şeydir.Samuray dendiğinde ise kesinlikle soğuk bir yaradılışı bünyeside depolamış olmalı,bu etiketi yaşamı boyunca üzerine zımbalayan kişi.

Samuray sevgim anime izleme isteğimi tetikleyen en önemli etkenlerden birisi,hatta ilk sıraları göğüslüyor diyebilirim.Şu varki bu demek değildir; diğer türlere karşı kepenklerimi indiriyorum ama elimde bu türe hizmet eden bir yapım varsa eğer diğerleri beklemekten sıkılabilir.Samuray temalı yapımların (Rurouni Kenshin,Sword of the Stranger,Shura no Toki,Basilisk,Blade of the Immortal,Shigurui ,Peacemaker Kurogane, Samurai 7, Samurai Deeper Kyo,Samurai Champloo,Afro Samurai,Hakuouki ...gibi) birçoğunu bünyeme depolamışımdır. Kenshin'i de her zaman ayrı köşeye çekmişimdir.İçinde barınan hikayesiyle ya da karakterleriyle içimde büyük bir ateştir ki Himura Kenshin'i o tahtından indirebilecek başka bir babayiğit çıkmamıştır daha karşıma...Sadece Kenshin'le kalmamış bir sevgiyi besliyorum bünyemde,Kenshin serisinde iyi/kötü ne kadar karakter varsa hepsini pek bi severim,Kenshin ve Seijuro Usta'yı ise daha bi severim.İşte,her zaman bahsini ettiğim baba-oğul havasında olan özel bağı sunan ikilidir gözümde Kenshin x Hiko Usta ikilisi;küçükken yanına aldığı Shinta'yı büyük bir özveriyle yetiştirip de Kenshin'i, Kenshin yapanların başlangıcıydı Seijuro Usta...

Kötü karakterler bu kadar çok sevilir mi diye düşünürken her zaman tek isimdir aklıma gelen Rurouni Kenshin adı;her sahnesinde ya da her yaşanmışlığında yer verdiği ne kadar karakter varsa,büyük bir tutkuyla bağlandım,ister Kenshin'in en azılı düşmanı olsun ister o intikam ateşiyle kendini yeşerten eski bir tanıdığı olsun, bu seriye karşı bende böyle bir bağı oluşturmada etkileyen şey buydu -o noktaya gelirken yaşadıklarıydı- belki de...

Samurayların,swordman'lerin cirit attığı o dönem ne kadar çalkantalı ne kadar karmaşık olsa da,o dönemde gezinen bir Tomoe ya da bir Kauro olmayı istemek en sık yaptığım şeydir.Tarih sevgimin yanında kimono ve samuray ateşimin kıvılcımları bu noktada kendini hissettiriyor. İkinci bir yaşam şansı elde edecek olsaydım eğer ya Meiji Dönemi Japonya'sında ya da 18-19. yy İngiltere'si ile Fransa' sında yerimi almak isterdim.Her şeyin,kıyafetten saça,daha doğrusu en küçük objenin bile yüklenmiş olduğu derin anlamlara sahip olmasıyla kendini,diğer zamanlardan daha özel kılan dönemler bence bu bahsettiğim zamanlar.

Kenshin'i özlemeye başladığım şu günlerde,yenileme zamanının geldiği kanısındayım çünkü böylesine duyulan özlem heba edilememeli,hele de bu samuray tutkum azalmanın aksine artıyorken.Samuray temalı filmlere de ilgim vardır aslında ama nedense anime yapımları kendini daha özel kılmayı başarıyor benim dünyamda,karakterlerinin çokluğu desem,değil çünkü her samuray yapımı kendini sevdiremiyor maalesef. Kenshin için bir şey diyemem,o ayrı yerde,ondaki tek bir karakterin bile hiçbir özelliğini ikinci plana atamam kesinlikle, Saito'nun Sano'ya ''Baka!'' diyerek başlayıp da onunla uğraştığı anları nasıl yok edebilirim ya da Sano'nun Yahiko'ya işkence görünümünde yaptığı tüm eziyet anlarının olduğu herbir sahneyi. Aoshi'nin içinde sakladığı o derin yaraları nasıl görmezden gelebilirdim ya da Aoshi gibi yaşının getirisi olan küçük vücudunda depoladığı yaraları kapatma çabası veren Soujiro'nun bu hüzünleri okuduğum yüzünü nasıl çıkarabilirim aklımdan.Ya Captain Sagara....Asla unutamadığım bir karakterdir,nasıl ki güvendiği insanlar tarafından uğradığı ihanetin yaralarını kapatamamışsa ben de onun üstüne birisini getiremiyorum hiçbir şekilde,Sagara bir yana diğer karakterler bir yanadır gönlümde...

Şövalye tutkumdan bahsetmiş miydim hiç?
Daha önce hiç dile getirdiğimi sanmıyorum,bu tutkum da o döneme olan sevgimden geliyor eminim ya da değerini hiçbir zaman kaybetmeyen Oscar (Rose of Versailles) tutkumdan (yanlış anlaşılma olmasın, bu tutkum daha çok hayranlık yönünde xD), belki üniforma tarzları belki de korudukları asile karşı olan bağları ya da kanlarında taşıdıklarından ziyade üzerlerine bir kıyafet gibi gelip de yerleşen asaletleridir sevdiğim,nedir beni onlara bu kadar çeken bilemiyorum ama Samuray sevgim ne kadar ağırsa Şövalyeler de vazgeçemediğim bir ayrıntıdır.Son izlemiş olduğum serilerden birisine (Neo Angelique ~Abyss~) vakit ayırdığım dönemde takıldığım bir noktaydı bu;Hyuga karakterinde can bulmuş bir şövalye ruhunu görünce kendi kendimeyken,hangisini daha fazla seviyordum acaba derken buldum beni.Bir türlü de çıkamadım işin içinden :D Aslını söylemem gerekirse ikisi de apayrı bir kültürün öğeleriydi,bu nedenle de bir ayrım yapamıyorum sanırım hani onlar beni seçmeye geldi de ben tercih yapmak zorundaymışım gibi hissettim bir an için kendimi :P

Bir gün,bir Sakura altında katanasını tüm asaletiyle taşıyan bir Samuray' ın beni beklediğini görür müyüm bilmiyorum ya da Versailles Sarayı'nda -yanlışlıkla çarpıştığım- tüm asilliğiyle üzerine yerleşmiş olan o bütün cazibesiyle beni çeken üniformasını giymiş bir Şövalye'm olur mu,bunu da bilemiyorum ama ben ne Samuray tutkumdan ne de Şövalye ruhumdan vazgeçiyorum,vazgeçebiliyorum....

Wonderful Days (Korean)

2010-10-18T20:05:00.006+03:00

İlk defa bir bilimkurgu türünü,bu kadar sakin bir bakışla izledim,benden kaynaklanan bir şey değildi bu aslında,film o kadar hoş işlenmiş o kadar güzel renk ahenkleriyle bezenmiş ki ister istemez kendimi sakinliğe bırakıverdim.İlk dakikalarda bol aksiyon öğeleriyle bezeli bir yapımla karşı karşıya sanmıştım kendimi ama işte beni yanıltan yapımlardan birisi de Wonderful Days oldu,konusu belki aşina bildik bir tarzdaydı ama işte bu noktada ele alınan bir konunun işlenişindeki güzellik devreye giriyor.

İsminin anlamını bünyesinde barındıran sahneler ve ana karakterlerin geçmişine doğru gidilen yolculuğa ait dakikalar kendini oldukça sevdiriyor,yapımda kullanılan araçların ise günümüze olan yakınlığıyla gelecek bir zamanda tasarlanmış olan modernize haliyse hoş bir dizayndı,filmin çekim teknikleri ise değinmek istediğim en önemli nokta şu anda.Çizimlerine daha da kalite katan ve izlerken ekran karşısında bulunan bireye daha da keyif veren bir tekniğe sahip bu filmi,bilimkurgu sevmeyenlerin bile bünyesine katması gerektiğini düşünüyorum,evet konu biraz sığ bir yapıya sahip,mekan alternatifleri hiç yok dercesinde kısıtlı ama izlerken bu noksanlıkları kenara atarcasına görmemezlikten geliyorsunuz çünkü dediğim gibi bilimkurgu izlerken kendini huzurlu hissettiren bir kategoride yerini almış durumda;''Nasıl oluyorda silahların ve iyi-kötü tarafın savaşını izlediğimiz bir yapımda bunu hissediyoruz?'' diyenlere en güzel örnektir Wondeful Days...

Kötülerin hakim olduğu ve kendilerine yarattıkları bir dünya,makinelerin baş gösterdiği ve birkaç düğmeyle kapanan gökyüzüne sahip bir mekanda, yaşamlarını sürdüren halk,bana biraz 19 yy. dünyasında yer alan ve çoğu ülkenin yönetim şekli olan Asiller-Halk ayrımını biraz da Aeon Flux filmindeki kurguyu anımsattı film. Halkın,başında o dönemin devrimcileri gibi gökyüzüne kavuşmak isteyen bir isyancı (Shua) ve bu isyancıları yok etmek isteyen,kurdukları sistemin hiçbir sızıntı yapmamasını isteyen,askerlerin piyon olarak kullanıldığı bir merkez üssü (kraliyet sarayı xD)...Bu merkez üssünde yanlışlarla kalmış olan maziden gelen bir kadın (Jay) ve yine mazide o da yer almış,bu merkezi sistemin devam etmesini isteyen aşık bu çiftin dışında kalmış tutku dolu bir erkek....Tüm bunların birleşimi sonucu aynı yerde buluşacak olup da çarpışan karakterlerimiz....

Yukarıda anlattığım konu ne kadar da aşina olduğumuz bir tema,film dünyasında olsun anime dünyasında olsun ama daha önce de dediğim gibi işleniş,tüm temanın önüne geçip de bu sığ konuyu size unutturuyorsa,o yapım benim için başarılı olanlar kategorisine girebilir.Böylesi güzel işlenişe bir de ana müzik temasında sunulan ve karakterlerimizin arasındaki bağı bize yansıtmak isteyen o gramofondan/plaktan gelen hoş ezgiler... Gramofon diyorum farkındaysanız çünkü film yapımında en hoş noktalardan birisiydi,eskiyle yeniyi senkronize etmek.Gelecek bir dünyada yer alan eskilerden gelme bir hava,üstelik günümüzde bile yerini -değerini- yitirmiş bir obje ve hepsinden önemlisi ondan gelen melodinin sesi,bize bu noktada sunulan şarkı o kadar güzeldiki ilk dinlediğim andan itibaren film boyunca hep o şarkıyı dinlemeyi diledim hatta dinlemekten öte o şarkıyı aradım,filmin ismine ait karakterlerimizi o kadar iyi anlatıyordu ki şarkı o an yaşadığım sakinlikte beni dürten tek şeydi diyebilirim çünkü geçmiş günlerden gelen tek hatıra o sesti.

Finalinde yer alan,ana geçiş görevindeki görüntülerin güzelliğini deşmek istemiyorum çünkü biraz daha bahsedersem can alıcı noktalara gireceğimin farkındayım. Sadece bu filmle ilgili yorumlarımda tavsiye edebileceğim tek nokta ne diye düşünecek olursam, kesinlikle sahip olduğu o renk ahenklerinde kendinizi bulmanız...

Gun X Sword

2010-10-13T22:53:00.010+03:00

''Şafağın Van'ı'',''Geceden Kalma Van'',''İyi Adam Van'' ,''Beleşçi Van'' gibi birçok lakapla anılan Van'ı sunuyor Gun X Sword,Van'ın yanında Wendy'i ve taş hatunlar kategorisinde olup da kendini bana nadir olarak sevdiren seksi bayan karakterlerden birisi olan Carmen 99'u...

Mazide yaşadığı olaydan dolayı üzerinden hiç çıkartmadığı bir damatlıkla ordan oraya dolaşan bir gezgindir Van,üzerinde kılıca dönüşen bir de kemeri hiç çıkartmamaktadır;yine devam ettiği bu tarz bir yolculuğunda geçiş yaptığı bir kasabada,saldırganların elinden kurtardığı Wendy'i ortak eder yaşamına,Pençeli Adam'ı arayacağı bu yolculuğunda artık bir yoldaşı da vardır yanında Van'a eşlik eden çünkü Wendy de o garip olan Pençeli Adam'ı aramaktadır.Erkek kardeşi Pençeli Adam tarafından kaçırılmıştır ve Wendy,tek bu erkek kardeşinden olan ailesini korumak için yolculuğa çıkmıştır.

Geçiş yapacakları her kasabada,Pençeli Adam'ı mutlaka tanıyan en az bir kişi karşılarına çıkacaktır hatta karşılarına çıkan bu kişiler,Wendy ve Van'ı durdurmayı görev bilerek,onları engellemek için ellerinden geleni yapacaktır çünkü Pençeli Adam bilindiğinin aksine büyük bir amacı bünyesinde barındırmaktadır.

Leon filmini izleme hevesimi ateşlendirdi her izlediğim Gun X Sword bölümü,öyleki içimde büyük bir ateştir Leon filmi,Jean Reno varsa eğer bir filmde gözüm kapalı girebilirim o filmin dünyasına,Mathilda aşkım ise daha bir başkadır,bu devrede Portman sevgimi anlatmaya gerek yok sanırım,neyse konumuz Gun X Sword olduğuna göre onun üzerinden gidelim yorumda :P

Konusunun barındırdığı -yol hikayesi, yanına aldığı küçük birisinin korumalığını vicdanen üstlenip de hiç duygusal birisi değilmiş havasına bürünen ana karakter ve yollarda birlikte binbir çeşit karşılaşılan maceralar- tüm özellikleriyle izleme listeme aldığım bir yapımdı seri.Normalde mecha yapımları severim -her ne kadar ilk anime izlemeye başladığımda sevmeyeceğimi düşünerek uzak durduysam da- fakat nedense bu tür temaya sahip bir seride eğreti olduğunu düşünüyorum,bilimkurgu ya da mecha özelliğini katmasalardı seriye eminim ki daha iyi bir yerde olacaktı.

Seri ilerledikçe konu ve işleniş bambaşka bir boyuta taşınıyordu, mechalarla yapılan savaşlar,dünyayı kurtarma hevesi ama hepsinden öte geçmişten gelen bir öç alma isteği ve geçmişte kalan aşkları unutamayıp da yeni gelecek olan yaşamları elinin tersiyle itmek ama tüm bunların yanında dışarıdan aşk gibi gözükse de (belki Wendy'nin Van' a karşı hissettiği Mathilda'nın Leon'a duyduğu o çok özel olan bağın havasını taşıyordu) ben aşktan daha öte olduğuna inanıyorum.Her zaman bu tür bağlara özenmişimdir bu tür yapımlarda,eğer ortada bir yol hikayesi varsa mutlaka ana karakter yanına aldığı ufaklığa karşı çok özel bir bağ besler ya anaçlıktır bu ya da babalık duygusuna eş değerdir benim gözümde,nasıl da Seirei no Moribito ya da Michiko to Hatchin'deki hislerse aynısı Gun X Sword'da da mevcuttu.Üstelik Van,hayatının tek amacını benimsemişken Wendy'i ilk zamanlarında sadece ayak bağı olarak görmektedir.Zaman geçtikçe Wendy'e bağlansa da bunu asla kabul etmeyecektir.

Carmen 99 var birde seriyi izlerken,en çok görmeyi istediğim karakter olarak. Carmen'de de biraz Faye (Cowboy Bebop) havası sezmedim değil ama nedense Carmen sanki kendine daha fazla mı bağladı nedir beni,erkek olsam çekiciliği etkiledi diyeceğim de bir bayan olarak kendisine hayran kaldığım nadir bayan karakterlerden birisiydi,bu nedenle de onunla daha doğrusu onun geçmişine gidilen bölümler daha bir izlenilesi gelmişti bana.

Çizimleri,yeni yapımlara göre biraz itici gelebiliyor izlerken.Müzikleri ise oldukça kötüydü sanırım ki şu an aklımda kalan hiçbir melodisi yok,bu nedenle müziğine dair pek bir şey yazamıyorum ama yol hikayesi tarzım diyen varsa ya da mecha,bir seride aradığım ilk özellik diyorsanız göz atmanızı tavsiye ederim ama mecha sevmeyenler de uğramalı diye düşünüyorum,en azından Wendy-Van-Carmen yolculuğuna siz de katılın derim.

'Yaz'ın Son Demleri'nden' Bir Kesit!

2010-10-10T21:13:00.035+03:00

Uzakdoğu İzleri Taşıyan İlk Hediyem,Rosinante ve Araya Sızan Olumsuzluklarına Rağmen Sevilesi Günlerimiz!

Uzakdoğu'yu insanları içi sevmem aslında,klişe anime izleyici kitlesi aksine ben daha çok giyimi ve ülkelerin kendisi için severim ait oldukları ırkı Latinler hariç,ona ayrıca değinmem lazım Latin takıntımı anlatabilmem için çünkü 'Hot' listelerimi alt üst edecek tek ırk olarak görüyorum Latinleri, şimdilik.Üstelik esmerliğe karşı bir çekim kuvveti olmayan ben :)

Koca yaz gerçekleştirdiğimiz daha doğrusu yapmayı düşündüğümüz ne kadar çok plan varsa yapamamış olmanın -bizim eve gelen gidenlerin varlığının etkisiyle- ezikliğiyle, bir sezon sonu kapanışı yapmak istedik Sedoşum'la,O da tarağını tasını toplayıp 4-5 günlüğüne geldi yanıma,iyiki de geldi,ne de çok özlemişim.Dolu dolu geçen 5 günün ardından gidişiyle bir boşluk hissetmedim değil açıkçası,oysaki yaz için daha doğrusu benim doğumgünü dönemim için ne planlarımız vardı Aydın Amcamlar'la gelip de eve onları tıkıp Mert'ciğim, Sedoşum, Deryoşum ve ben ipimizi koparacaktık, neyse seneye diyelim seneye olsun inşallah. İlk kez 2 yaz önce bir araya gelmiştik dördümüz ki Mert her zaman evde birkaç saatlik kalmamızla,huyunu suyunu bildiğimiz bir arkadaşımızdı,şimdi daha fazlası var çünkü ilk kez bu kadar uzun süreli vakit geçirmiştik ve tadı damağımızda kaldı,yinelemeyi en çok istediğimiz bir tatilin izlerini taşıyordu,o yaz geçirdiğimiz beraberlik ki bunda Nemo'nun da parmağı yok değildi hani xD

Sedoşun gelip de bir an önce hediyemi bana sunuşu,ne olduğumu daha doğrusu ne hale getirip de beni afallattı tahmin edemez kimse,hiç beklemediğim bir hediyeyi bana sunuyordu çünkü,oysaki kendisi ilgilenmez pek Uzakdoğu ile insanıyla ilgilenir eminim yakışıklıysa :P ama ben kadar tutkun değildir,bunu biliyorum ve benim tutkumu da hiçbir zaman es geçmeyip hep dikkate almış sevgili arkadaşım çünkü bu doğumgünümde bana Çin'li hatunlarda çok rastladığımız elbise modeli olan şekil A'da da görebildiğimiz (adını unutuyorum hep, genelde taş hatunları giyiyor :P ) türde bir kıyafet siparişi vermiş ,Amerika''dan Mert'çiğime getirtmiş Türkiye'ye dönerken,üstelik bu tür şeylerden sıkılan Mert günün birçoğunu benim için yapılan bu aktiviteye ayırıp Çin Mahallesi'ndeki birçok mağazaya girmiş,benim sevdiğim ateş kırmızısı rengini bulabilmek için,büyük şüphelerle almış olduğu 'M' bedenin vücuduma büyük geleceğinden korka korka üstelik. Nasıl şüphe duymasın ki normalde 'S' beden hatta bazı kalıplarda 'XS' giyen ben için 'M' beden elbette tereddüt oluşturacaktı ama şimdi daha net anladım ki bu Uzakdoğulular gerçekten de miyon oluyorlarmış,elbiseye giremiyorum tam anlamıyla daha doğrusu giriyorum ama o lanet fermuar kapanmıyor bir türlü :(

Yine de bu olumsuzluk canımı sıkmadı çünkü hiç beklemediğiniz bir hediyeyi almanın keyfini hepimiz biliriz ve en az bir kere de olsa yaşamışızdır.En azından kendi adım için söylemem gerekirse beklemediğim bir hediyenin keyfini hiçbir şeye değişebileceğimi sanmıyorum.Bu güzel hediye faslından sonra birbirimize ayırdığımız anlar başlamıştı,ilk önce karar verilen evde oturma kararını elbet birimiz delecektik ama biz suç ortağı olup da birlikte,verilen bu kararı çok da güzel alaşı ettik üstelik sadece gideceği günden bir önceki gece evde oturarak,gezmek tozmak bizim için bu kadar önemli mi dersek kesinlikle olumsuz cevap gelecektir. Öylesine çıktığımız her yürüyüşte en az bir mekana takılarak,koyu sohbetleri yaptığımız arkadaşlarımızdan erken ayrılmak istemedik, hem bizden başka kim eşofmanlarla barda takılır ki,sanmıyorum başka birisi bu halde gidip de bar taburesinde yerini alsın ama başrolü biz kapmışsak, burda bizi az çok tanıyan arkadaşlarım bunu hiç yadırgamaz çünkü yeri geldiğinde de o eşofmanlı tipleri unutturmayı çok güzel başarabiliriz. Öylesine başlayan geceleri devirdik birlikte,o da yetmezmiş gibi müşterileri gittikten sonra bize katılan arkadaşlarla, olağan zamanlarda hiç sevmediğim çekirdek konusunda 2 tepsi bile devirdik (Her ne kadar Hüseyin taytı unutsa da :D) barda takılan İngilizlerle arkadaşların yapmış olduğu 'Shot' etkinliğine katılmak da cabasıydı.

Rosinante'den bahsetmeden atlamak olmaz bu yazıyı,elbette Don Kişot'un o meşhur atı olan Rosinante değil bahsettiğim,arkadaşlarımın seve seve görev yaptığı içinde benim gibi deniz aşığı birisinin kaybolmayı hayal ettiği sevilesi yatlardan birisi bahsettiğim....Bir gün benim de böyle bir oyuncağım olur mu acaba :)

Tüm bu keyifli anların yanında olumsuzluklarda gelip bizi buluyordu,sezon sonu keyfine denize girme hayalleri de eklemiştik, neyseki bir gün girebildik, sonrası malum direk kışlık moda bürüneceğimiz esintileri yaşadık ve deniz sefasını kapatmış olduk, sadece girme konusunda elbette.Marina'ya gidip de bu keyfi sürdürmemek olmazdı nede olsa, arkadaşlarımın görev (kaptanlık olsun makinistliği olsun) yaptığı Rosinante'nin güvertesinde kahve keyfi hayali güdüyorduk ama gel görki bula bula yatın kışa hazırlık tadilatının olduğu günü bulup gitmişiz (pek rahatlama Rosinante, mutlaka gelip bir gün tadını çıkaracağım),bu kadar şansızlık gelip de bizi buluyordu ya kesin birileri (sanırım baş harfi Lol :P) beddua etti ve duası kabul oldu :P her olumsuzluğa rağmen aklım triplex modunda olan yatta kalmadı değil (gerçi onda mı kaldı içinde yer alan dalış ekibinde mi kaldı orası meçhul :D),bir sürü yatın içinde gidip de onu bulmam tamamen tesadüf eseriydi ki dalgıçlık alanında uğraş veren kişilerin büyük bir cazibesi vardır bende,ne kadar ısrar etsem de arkadaşım götürmedi beni,en azından Shulter ordan geçsin de yakından göreyim diye diye başının etini yediysem de bir türlü masumluğumu (!) yediremedim kendilerine.

Yaşadığımız tüm olumsuzlukların içinde,bize en dokunanı hediye oldu sanırım ama Sedoşum ve ben en güzel çözümü türettik hemencecik; ~~ahdettim ileride erkek çoçuğum da olsa o elbiseyi bir kereye mahsus olmak üzere giydireceğim aahahaha,~~ ha bir de unutmadan Sedoşum'da da bir uhde kaldı kesin;Demir Demirkan'In demirlemiş olan yatına girememek :D

Köpek hikayesini anlatmaya dilim varmıyor bir türlü,bu nedenle sadece o günü anımsatacak diyaloğu eklemeyi borç bilerek kaçıyorum bu yazıdan;
-Dikkat edin,böyle evlerde genelde köpek olur!
-Köpek geldi bile...Bağlı olmayabilir!
-Aha köpek geliyor... Hatta koşuyor...Kaçınnnn!!!!
Arada köpeğe dönüp;
-''Şişt noluyoruz,hayrola?!'' diyerek tekme savurma modu ve muhteşem son,yanımdakilere dönerek;
-Niye kaçıyorsunuz?!

Vegas'ta Olanlar Vegas'ta Kalır!

2010-10-08T20:55:00.008+03:00

'Uçuk'lar dışında...

Yanınıza samimi ama oldukça samimi olduğunuz ve film üzerine geyikler çevirmeyi sevdiğiniz en iyi 1-2 arkadaşınızı alın ve ekran karşısına güzelce yayılıp,gecenin bir vakti açıp Hangover'ı izleyin,nasıl da keyifli vakit geçirdiğinizi filmi noktaladığınız an anlayacaksınız,ha unutmadan bir tavsiye daha;çok büyük beklentiler beslemeden izlemeye başlayın, filmin keyfi böylece daha iyi çıkacaktır.

3 daha doğrusu 2 samimi arkadaşı,evlenecek olan Doug'a düğün hediyesi olarak 2 gün önceden bir veda partisi düzenler üstelik Las Vegas'ın en ünlü otellerinden birisinde suit oda kiralayarak.Sonradan gelinin kardeşi de bu guruba dahil olacaktır ve ekibimiz 4 kişi olarak,bu özel güne sağlam (!) adımlarını atacaktır.Her şey dört dörtlük bir şekilde planlanmıştır,en lüks oda rezerve edilmiş,planlar düzenlenmiştir, sadece geceyi başlatmak kalmıştır geriye.Çatıya gizlice çıkıp gelinin kardeşinin başlangıç yapmasına izin vererek hayatlarının en büyük hatasını yapacaklarının farkında değillerdir asla çünkü tek ve geçerli olacak gecenin sabahında uyandıkları,aynı zamanda bizi karşılayan sahnenin başlarına gelebilecek en kötü teorinin bu olacağının çok geçmeden farkına varırlar.Nasıl varmasınlar;salonun ortasında gezinen bir tavuk/horoz, dişi çekilmiş olarak ağzı kanlar içinde uyanan diş doktoru,darmadağın olmuş bir suit,banyoda kocaman bir kaplan gezinmektedir,sadece bu olsa yeterli diye düşündürtecek son misafir de çok geçmeden gözükür, nerden geldiği ve kimin olduğu bilinmeyen sevimli mi sevimli bir bebek...

Ne olduğunu anlamaya çalışan dörtlümüzden olan kayınbirader,salona döndüğünde tüm bu sürprizleri idrak etme çabası verirken bulur kendisini,en berbatı da günün adamı olan damadımız Doug'ın ortalarda olmayışıdır.Doug'ı bulmak oldukça zor olacaktır çünkü geriye kalan 3'lümüzden hiçbirisi,gece nereye gittiklerini,nerde sabaha kadar vakit geçirdiklerini ve gece boyunca neler yaptıkları hakkında hiçbir şey hatırlamamaktadır.Tüm bu yaşananlara bir anlam verebilmek için her şeyi en başa sarmak zorundadırlar çünkü damat Doug'ı bulmak ve düğüne yetiştirmek gibi bir sorumlulukları vardır.

Vegas filmlerine oldum olası aşırı bir ilgim vardır,kumar tutkum yoktur aslında tam tersine,bu sevgim nerden geliyor neden böyle bir hayranlığım var anlam veremedim hiçbir zaman;belki de ışıltılı dünyalar cazip gelmiştir çoğu zaman. Vegas'ın tüm sahne boyunca gözükmesi önemli değil,bir an bile gözükse beni benden almayı başarabiliyor o film ya da o konu diyelim.Şimdiye kadarsa izlediğim en iyi Vegas filmi '21' idi,bunu sonuna kadar da savunurum. Gerçi 'Hangover' ve '21' çok farklı boyutta,sadece mekan açısından örtüşüyorlar,bunun dışında birbirine yaklaştıkları hiçbir nokta yok,bu nedenle de iki filmi kıyaslamak ne kadar sağlıklı olur siz düşünün. Neyse asıl konumuza;Hangover filmine dönelim.Hangover,afişiyle bile kendine çekebilecek bir yapıda aslında, şapşal görünen 3 erkek ve dünya tatlısı bir bebişe yer verilmiş o afişi gördükten sonra izlememek gibi bir düşünce beslemedim hiç,aksine direk diğer klasörleri aşıp da kendini karşıma getirmeyi başardı diyebilirim,2009 yılının iyi yapımlarından(mış ,arkadaşımın söylediğine göre) benim dikkat etmediğim bir nokta bu çünkü son yıllarda film olayından uzak kaldım birazcık ama araya böyle iyi daha doğrusu keyifli filmler attıkça,film dünyası yeniden kendine çağırıyor sanırım :D

Komedi kısmına gelirsem;bekarlığa veda partisi,Las Vegas,striptiz kulüpleri ve eğlencenin dibine vurulan kumarhaneleri düşünün,direk aşırılıkların yer aldığı bir filmin düşüncesini getiriyor aklına insanın ama bu şekilde düşünenler kesinlikle ilk yanılgıyı tadıyorlar çünkü film de konusuna göre ne aşırılık vardı ne de bir sapkınlık, aksine komedisi öylesine yerinde işlenmişti ki ailecek bile oturup seyredilebilecek kıvamda bir seyirlik sunuyordu (ama siz yine de kapanışı yaparken,hatırlamadıkları geceye ait fotolara bakarken bu 4 kahramanımıza eşlik etmeyi düşünüyorsanız eğer anne babanızı yanınızdan bir bahaneyle atın dışarı :P).

Konuya uyan müziklerini hatırladım bir an için;duydukça eminim ki birçok izleyici kendini ritme hatta sözlere ayak uydururken bulacak çünkü sizi karşılayan müzikler o kadar aşina o kadar tanıdık ki filmdeki hiçbir sahnede yabancılık hissi yaşamıyorsunuz ve kendiliğinden sizi içine çekiveriyor,artı tavsiyeme uyup da o çok sevdiğiniz 1-2 arkadaşınızla da izliyorsanız,koro şeklinde bile eşlik ederken bulabilirsiniz kendinizi.

Uyku umrumda değil, Leon.Ben aşk istiyorum ya da ölüm...

2010-09-30T16:54:00.014+03:00

'Leon' izleyesim geldi bir kez daha,son izlemiş olduğum anime serilerinden birisi olan 'GunXSword' yapımından sonra,mecha ve yol hikayesi olması dışında hemen hemen aynı konsepte sahip bir hava barındırıyor bünyesinde, seri.Finalin gidişatını da eklemek gerek diye düşünüyorum bu noktada, ikisinin finali birbirinden apayrı noktada elbette ama bu gönül Leon'un o güzelim finalinden bahsederek heba etmek istemiyor bu muhteşem yapımı,daha filme tanıklık etmemiş olan izleyici için.

Jean Reno'yu pek bi severim,Portman'ı ise daha fazla severim,Mathilda'nın bünyesinde can bulmuş haline ise daha bir tutkunumdur... İkisi (Leon ve Mathilda) arasındaki o çok derin olan özel bağ ise bu tutkumu daha da tetiklemektedir. Böyle bir bağı tekrar tekrar izlemek ise yaptığım en iyi şeydir. Aralarına giren bir saksı çiçek dışında,hiçbir şey tarafından zedelenmeyen o çok özel bağı...

Mathilda,ailesi mafya tarafından öldürüldükten sonra,akıllıca bir manevra yaparak,komşuları olan tetikçi Leon'un kapısına sığınır lakin Leon bunu duymamazlıktan gelecek bir bünyeye sahiptir.Sahip olduğu kişiliğin tabularını ilk kez yıkmaya yeltendiğinin,çok sonraları farkına varacaktır.Yaşadıkları bu başlangıç anından sonra hayranlık beslediğim bu ikilinin dünyasına adım atacak olan izleyici,ilerleyen zamanda Leon gibi bir karakterin ılıklığına varacak aynı zamanda Mathilda gibi bir yandaşın da sevecenliğini tadacaktır.

''Eğer bir kere adam öldürürsen, ömür boyu tek gözün açık uyursun...''

Çok zaman geçmişti bu filmi ilk izleyişimin üzerinden ardarda birçok kez izledim sonrasında,hala da izliyorum, bir gün bıkar mıyım bilemiyorum bu filmden ama bıkmak da istemediğim düşüncesinde bir hevesim var. Suikastçı ve yanına aldığı ufak bir kız çoçuğunun hikayesi değil aslında izlediğim,ondan daha öte.Leon'un varlığına tanıklık etmek en güzeli ya da Mathilda'nın yaşadığı travma sonrası olgunlaşan bünyesine değinmek ama hepsinden fazlası aralarındaki -her kesimin dilinde aşk diye eleştirilse de- o özel bağı zedelemeden, birbirlerini anlayabilmelerinin tadına varmak.

Afişinde her şey saklı aslında, Mathilda'nın elinde tuttuğu oyuncak ayı,Leon'daki devamlı varolan bir çiçek saksı ve devamlı ilgilenmek istediği başka bir çiçek olan Mathilda ve Mathilda'nın Leon'a;''Ve eğer benim de büyümemi istiyorsan, beni de sulamalısın.'' diyerek,sarfettiği cümleler.Her zaman için benliğimde hapsettiğim bu filmin,her noktasına değinmek/ulaşmak isterim aslında ama bunu yaparsam biliyorumki içindeki büyüyü bozacağım,bu nedenledir ki çoğu kez açar 'Shape Of My Heart' dinlerim,özellikle de Mathilda'nın hep kendinde depoladığı Leon sevgisini anlamak için...

''Ben artık büyüdüm Leon, yaşlanıyorum.''

''Re-'' Ekseni

2010-09-29T22:10:00.015+03:00

'R' hakkı değil elbet bahsettiğim, günlerimi tekrarlığıyla dolduran yaşanmışlıklar,insanlar ya da animelerle geçirmekteyim bu ara,azıcık İngilizce parçalayayım dedim (wizardsky kulakların çınlasın, bugünlerde feci sarasım var sana ve seninle olan ticari ortaklığımıza :P),aslında hiç sevmediğim bir şeydir güzelim şekilde gidişata sahip bir Türkçe yazımının içine sokulan yabancı kelimeler, ne güzel bir dilimize sahipken ama illa yaparız bunu değil mi,ben bile yaparım yeri geldiğinde farkında olmadan,bu noktada kendimden bile nefret ederim aslında çünkü çok amaçsız çok gereksiz gördüğüm bir şeydir,neyse amacım bunu eleştirmek değil aslında, dediğim gibi bazen heveslendiğim bazen de kaçmak istediğim şu 'Re-'lerin dedikodusunu yapmak istediğim.

Elimdeki Türkçe çevirisi tamamlanmış ne kadar anime varsa noktalamış bir vaziyetteyim bu ara,İngilizce çevirisi olanları izlemekle meşgulüm ama ablamla izlemenin keyfini vermiyor maalesef tek başına izlemek, doğal olarak da onun bir ara anime dünyasına sırtını döndüğü bir dönemde,tek başıma izlediğim ne kadar anime serisi varsa onlara dönüş yapmış durumdayım sevgili ablam sayesinde ama olsun bu kez daha keyif verici bir izleyiş oluyor nede olsa sıcağı sıcağına eleştirmek ya da izlediğimiz serideki bir geyiği sıcağı sıcağına aramızda döndürmek gibisi yoktur.Bu 'Re-'ler sadece animelerden ya da 'Ayak İzlerim'i bıraktığım yerdeki çok sevdiğim hayaletlerden oluşsa keşke ama işte öyle olmuyor maalesef,ne kadar geçmişimde onlara verdiğim dostluğumu ya da arkadaşlığımı heba ederek beni hiçe sayan kişi varsa gelip buluvermiş beni Facebook'da birkaç gün önce,elim de kararsız şekilde bir kabul etme bir de iptal etme butonuna gidip geldi, insanlara her zaman -daha doğrusu hatasını anlayan insanlara- ikinci bir şans verilmesi taraftarıyımdır özellikle de dostluk kavramında çünkü 'Özür' dileyen insan -ki gerçek bir özürse dilediği- yaptığının bilincine varıp o olgunluğa erişmiş kişidir benim gözümde.Bugüne kadar yaşadıklarımdan çıkardığım bir ders de budur benim için,özlellikle de özür dilemesini biliyorsa karşımdaki o hakkı yani ikinci bir şansı sonuna kadar hakettiğine inanıyorum,tabii aynı hatayı yenileyene kadar.Facebook da bu hayaletlerden kaçmak için 'arama özelliği'ne kapalıdır profilim yani ya mail.i bilmesi gerekiyor ekleyen kişinin ya da arkadaş listemden bulması,3. bir seçenek olarak da benim eklemem gerekiyor o kişiyi.Hoş zaten facebook mail kutusu göreviyle daha çok hizmet vermekle (bu konuda daha başarılı :P) yer alıyor hayatımda,mail olayından haz etmeyen ben için o daha kullanışlı en azından spam gelmiyor :P bazen de can sıkıntımı oyalamak için foto yorumlarıyla birebir keyif veren bir faktör facebook,zaten arkadaş listemin 200.e yakınlığına rağmen sadece bir elin 10 parmağını geçmeyecek arkadaşlarımla bağlantıdayımdır çoğu kez (bu durumdan da mutluyum açıkçası),bu noktada burdaki 'Re-'ler bir nebze de olsa uzağımda yer alıyor,ne güzel.

Uzaklaştıramadığım daha doğrusu 'Tekrarlığından' kurtulamadıklarım var birde bu günlerde,bir ikinci değişimi yapmama rağmen ve rehberde kayıtlı kısmına karşı çıktığım halde -ortak hiçbir arkadaşımızın varlığından iz kalmamış olmasına rağmen- telefonuma ulaşıp da beni huzursuzluğa iten.İstemediğim konuklardan birisi/birileri gelip buluyor zaman zaman beni.Gerçi ben bu yılı 'Re- Yılı' ilan etmiştim kış döneminde aslında, Bornova'da en işlek caddede onlarca kafe ve barın olduğu yerde gelip de beni bulan lise döneminin hayaletleriyle karşılaşmamdan. Didim'de ise, geçmişin bazı dönemlerini paylaştığım birkaç arkadaşı da gördükten sonra ama en sonki olaydan sonra daha bir bu özelliği veresim geliyor 2010 yılına.İstenmeyen bir telefonun ulaşmasının huzursuzluğu gibisi yoktur,kaçıncı kez değiştirirseniz değiştirin no'nuzu hiçbir şey farketmiyor,bir tarafınız sizi bu şekilde arayıp da bulduğu için mutlu -her ne kadar gereksiz bir mutluluk olsa da- olurken bir tarafınız istemediğiniz şeyleri getiriyor aklınıza,bu noktada da Enrique Iglesias yetişiyor imdadıma;'Love To See You Cry' dinliyorum tekrar tekrar,ardı ardına.İyi şeyleri hatırlamak için değil bu 'Re-'liğim,dinleyip de kötü diye damgaladığım ne kadar şey varsa,onları hatırlamak için,hatırlayayım ki hayaletlere karşı durabileyim bu savaşımda...

'Re-'lerin mutluğuna ulaşmak için sadece animeleri sokmam gerekiyor bugünlerde hayatıma,sevdiğim dostlarımı demiyorum çünkü kolay kolay arkada bırakmam bu tür dostlarımı,o yüzden de onların getireceği bir şey değil bu 'Tekrarlılık',onlar zaten hep var hayatımda.Değer verdiğim her tür insan için geçerlidir bu durumum aslında ama değerini daha doğrusu buna değer vermeyen insanların,varlığının 'Re-'liğinden kaçasım var en çok da,kaçmaktan çok son veresim ama işte bazen o güç yitip gidiyor maalesef,bu noktada da sanırım yapılabilecek en iyi şey sevdiğiniz ne kadar 'Tekrarlılık' varsa onları sokmak yaşamınıza, anime evrenimde yaptığım gibi...

Acaba yeni bir seriye başlangıç yapacağımız;Ghost in the Shell:Stand Alone Complex gibi keyif aşılayan (özellikle de müzikleriyle daha çok keyif aşılayan) bir seriden sonra,bugünün ilerleyen saatlerinde, ikileyecek olduğum hangi animeye yer versem 'Re-' hayatımda :)

Güzel Bir Gün(dü)!

2010-09-28T20:22:00.010+03:00

Yağmurun günü zedelediği ana kadar...

Güneşli ama boğucu olan gün,bize gerçek yüzünü göstermişti gecenin ilerleyen saatinde.Oysaki ne zamandır evde tıkılı kalmanın acısını çıkartıp eğlencenin özüne noktayı koyacaktık o gece. Bahsettiğim uzun zaman öncesi kavramını içermiyor aslında,daha 2 gün öncesi olan bir geceden bahsediyorum.Her zamanki ani kararlarıyla hareket eden birkaç arkadaşımdan oluşan bir çevrem de mevcuttur yakınımda bulunan,her ne kadar bazen beni huzursuz etse de,alıştığım bir durum oldu sanırım.Göksel de bu çevreye ait olanlardan sadece birisi hatta ilk sırayı göğüsleyeni, hiç önce yapılan bir planı yoktur,her an her planı icraate geçirebilecek bir gücü olduğuna inanıyorum,nasıl bir güçse bu?

Gündüz babamla yaptığımız sahil kenarı yürüyüşü sonrası evde,akşam yemeği dinlenişi ardından köşeme çekildiğim daha doğrusu netimi de açıp öylesine vakit geçirdiğim bir anda Göksel'in,'Bara erken geçiyorum bugün,geçerken hazırlanın sizi de alayım' mesajıyla, oturuşuma daha ilk saniyelerinde son verip harekete geçiverdik ablamla ki hemen hazırlanma telaşına başladık çünkü ne zamandır evden bu amaç için çıkmadığımızın bilinciyle bize iyi geleceğini düşünüp, hiç tereddütsüz verdiğimiz olumlu bir cevabın ardından hazırlanma müsaadesiyle geceyi başlatmış olduk,saatin daha akşam 9'u gösterdiği esnada...İki gündür süren sıkıntılı sıcağın piyangosunun gelip de bizi bulacağını nerden bilelim.Çıktık,daha eğlence saatine vaktin çokluğunu bara gelmemiş olan personelden bile anlayabiliyorduk,sadece biz,mekan sahibi Göksel ve misafiri 2-3 arkadaş tek masamızdaydık ama o manzara ve ılık esintiye sahip akşam rüzgarını tüm güzellğiyle bize sunan,bir zamana kimse itiraz etmiyordu açıkçası.Yavaş yavaş toparlanan personelle birlikte,eğlence saatine kadar o güzel manzarayı çay keyfiyle değerlendirmek en akıllıca şeydi ve biz de bunu uyguladık elbette.Gelen ilk personeli kurban seçip güzel bir çay demlenmesiyle bizim gecemiz başlamış oldu,hoş sohbetin ve terasın en güzel köşesine oturup da muhteşem deniz manzarasını izleye izleye ve ne zamandır bir araya gelmediğimiz arkadaşlarla güzel bir güne başlangıç yapıyorduk.

Zaman ilerledi,çaylarımız bitti saat gecenin başlangıcına doğru giderken yavaş yavaş gelen müşterilerin yoğunluğuyla ve kutlanan bir personel arkadaşın doğumgününden gelen muhteşem pastayla,keyfimiz daha da had safhaya ulaşıyordu derken gök gürlemeye başladı,gelir geçer diyerekten keyfimize devam ettik ve der demez de yağmurun yavaş damlaları değil de gökyüzünü delercesine düşer tarzda olan akışına yenildik maalesef.Bir hışımla içeriye koşan biz,ne olduğunu daha anlamadan bir de baktık ki teras kısmının tabanı suyla doluyordu,oysa hayalimiz yağmur yavaşladığında içeceklerimizi terasta/balkonda denize karşı tüketmekti, neyse bu seferlik olmadı çünkü çalışkan personel sağolsun gider borusuyla hiç muhatap olmadığından borunun tıkandığını yağmur sayesinde o an öğrendi sevgili arkadaşım Göksel ve yine tüm işe kendisi koşturdu,geldiğinde sırılsıklam bir halde çıktı karşımıza,'Güler misin ağlar mısın?' halimize hiçbir şey diyemedik açıkçası,içimizde uykusu olanların bir güzel uykusu açıldı, konuşmayanların çenesi düştü,dans etmeyenler piste gidip coştu,yağmur iyi mi geldi kötü mü geldi anlam veremedim açıkçası ama sanırım iyi gelmişti :D

Anlatıma bakınca çok kısa bir zaman dilimi gibi göründü ama bahsettiğim süreç tüm geceyi kapsıyordu çünkü suyu akıtma mücadelesi bittiğinde saat 4'ü gösteriyordu ve elektrikler de 3 saattir kesikti,bunun üzerine çalıştırılmaya uğraşılan jenaratör de arızalandığı için çalışmıyordu,kısacası her şey üst üste gelmişti.Göksel de bunları gördükçe doğal olarak barı kapatmanın en iyi fikir olduğunu söyleyerek barmen'inin 'Closed Timeeeeeee' diye çığırmasını uygun gördü :P yine de mekandan çıkmak istemeyen İngilizler,daha gecenin bitmediğini dile getiriyordu,mecburen biraz daha oyalanan biz oturduk kaldık yerimizde.Son çıkan müşteriden sonra nihayet kapatma vakti gelmişti,ee bunun üzerine çorba iyi gider diye söylenerekten soluğu sevdiğimiz çorbacımızda aldık ve günün as sohbetini orda yapabildik;geceden,gelen yağmurdan,Göksel'in başına gelenlerin pişmiş tavuğun başına gelmeyeceğinden -güya gündüz de yüzmeye gidecektik,devam eden havaların etkisiyle aldığımız kararı da rüzgar etkilemişti- bahsettik,gün değerlendirmesiydi yaptığımız bir nevi,sohbetin ana kaynağı oydu tüm gün.Çorba,çay ve sohbet evresini de tükettikten sonra 6'ya gelen saatin etkisiyle evlerimize dönme vaktinin geldiğini çok rahat anlayabiliyorduk ve Göksel servisçiliğine başlayacaktı bu sefer,hepimizi sırayla evlerimize teslim etti tüm o uğraşı ve yorgunluğunun üzerine.

Hepimizin,güzel bir gece daha doğrusu güzel bir gün hayali suya düşmüş oldu,gerçek bir suya düşüştü bu,inkar edemeyiz hiçbirimiz,bu ıslaklık bizi rahatsız eden bir etken miydi sanmıyorum,ha evet bir tek Göksel için o ıslaklık kötü bir izlenim yaratmış olabilir çünkü içimizde geceyi sırılsıklam geçiren oydu,üstelik yedek giysilerini bara koymayı unuttuğu gündü...

Hayır,gece ile ilgili aklımda kalan şeye hala gülerim aslında,o kadar hengamenin içinde üşenmeden bir anda üzerini değiştiren bir arkadaş/personelin gidip de gecenin o saatinde (gece 3 civarıydı yanlış hatırlamıyorsam) dalgalarını binaların köşesine kadar sıçrattığı hırçın denize girip gelmesiydi,onu da geçtim gelip bir de 'Yıldırım çarparsa diye hemen dalıp geri geldim!!!'' demesi yok muydu,bu değişik vakalarla tamamladığımız gecenin en güzel bölümüydü sanırım.

Fatmagül'ün Suçu Ne'miş?!

2010-09-26T20:33:00.009+03:00

Gecenin o saatinde,kız başına tek olarak sokağa çıkmak(mış)!

Net hayatının ve yanlı medyanın kendini baş gösterdiği ürünler çoğaldığından beri,nadirdir evimize gazete girişi.Oysaki,o kendine has kokusu ve sayfalardan gelen,haşır-huşur seslerini ne çok severim.Bir zamanlar tek zannettiğim,'Cumhuriyet' geldi aklıma,sadece onun girişine izin olduğu için evimizde,başka gazete yok sanardım çoçukluğumda, medya denilen yayın organı kendini zedelememişken daha...En son demlerinde olan zamanlarına ait de 'Milliyet'i hatırlıyorum,şimdilerde ise 5. aile üyemiz 'Sözcü' var bildiğim.

Normalde pek dizi (Türk dizisi,o da son yıllarda,çoçukluğumda çok keyif aldığım diziler vardı,ne güzel) izlemez bu bünye,en son büyük haz aldığım,'Çemberimde Gül Oya' vardı,ondan sonrası da gelmedi zaten.'Fatmagül'ün Suçu Ne?' dizisini ise izlemedim hiç ama yıllar önce tv.de,Hülya Avşar'ın başrolü üstlendiği filmini izlemiştim.Kendisini de pek sevmem ama oynadığı filmin içeriği ve sergilediği oyunculuğa -tecavüz sahnesi değil bahsettiğim elbet- bir lafım yok.Umarım dizi de filmin formatını bozmdan bir gidişat sergiler.Umarım...

Filmin en çok tıklanan sahnesine güldüm (!) aslında,gülmek derken acınası gülümseyişti benimkisi,ırkımızın gerçek kimliğini ne güzelde ortaya seriyordu.Tıklama oranından çok ordaki yapılan şu yoruma acıdım en çok.Yorumdan ziyade kendimize,bünyemin etiketlendiği 'Kadın' sembolüne acıdım.O saatte -ki filminde yanlış hatırlamıyorsam tecavüz vakası gündüz gerçekleşiyordu- sokağa çıkan kişide bu cinsiyetin varlığı bulunuyorsa, kendisine yapılan kötü her şeyi hak ediyormuş meğersem...Tecavüzcü kesime ne güzelde alkış tutuyor yorumu yapan şahsiyet ve onu destekleyen zihniyete sahip birçok kesim.Videoyu izlemedim hiç,o sahneden haberim bile yoktu,ne kadar görüntü gözler önüne seriliyor,ne kadar kadın vücudu sergileniyor bir fikrim yok.Sözcü'de yer alan köşe yazarı Tarık Yılmaz'ın eleştiri yazısında okuduğum bir bilgiydi sadece.Hukuk yaşamımızda yer alan,'Tecavüzcüsü ile evlendirilen kurbanın ve bunun sonucunda da diğer tecavüz eden suçluların paçayı kurtarması' varken,gelen bu yorumu da göz ardı etmemek,daha doğrusu yoruma gülmemek gerekir aslında.Bu tü suçluların savunmasına ışık tutan bu yasalar varken,Fatmagül ne yapsa da,zaman kaç yılında olsa da kurban eğer bir kadınsa,tek suçlusu yine 'Kadın'dır.Nasreddin Hoca'nın,'Hırsızın hiç mi suçu yok?' sorusunun (yanlış hatırlamıyorsam onun sözüydü) yeridir aslında bu vaka...

Filmi izlediğim dönemde,beyinsel bir olgunluğa erişmemiş olsam da filmin içeriğini,bu saçma yasayı eleştiriyor oluşunu ne çok takdir etmiştim oysa ama şimdi bakıyorum,zaman geçmiş daha doğrusu zaman ilerlemiş ve benim bulunduğum noktada yeni bireyler türemiş.'İlerleme' denilen şey layıkıyla olduğunda 'İlerleme'dir benim gözümde (çoğumuz da olduğu gibi),'İlerleme' eşittir 'Gelişme'dir çünkü...Sahip olduğumuz,yürüyen her dişinin cinselliğiyle değerlendirildiği bir ırkın varlığına sahip olduğumuzu bir kez daha hatırlattı bana Fatmagül ve bu düşüncenin sonucunda bizim sahip olduğumuz 'İlerleme', 'Gerileme'nin yandaşının ırkına sahip olduğumuzu gözler önüne seriverdi bir kez daha.Bunların net sonucu olarak da bence,Fatmagül'ün en büyük suçu;o saatte sokağa kız başına tek olarak çıkması değildir,bence en büyük suçu -bu da ırkımızca yapılacak diğer bir yorumdur eminim- kaçamıyorsa eğer bulunduğu durumdan zevk almamasıdır (!) çünkü Türk ırkına ait sınırlar içerisinde yer alan zihniyetlerle yaşıyor(uz).

Tecavüz vakasının gerçekliğini gördüm birkaç gün önce yakın bir yönümüzde.Gazetelerde yayınlandı mı bir fikrim yok açıkçası.60 yaş civarına sahip,yalnız başına yaşayan Hollanda asıllı bir kadının başına geldi bu vaka.Gelip de Türkiye'ye yerleşmiş,yıllardır yaşadığı ev ve civarında geliyor başına bu olay, tek başına gecenin bir vakti sokağa çıkmamış yani,evine girilmiş elleri bağlanmış ve üstüne 30 binlarısı da çalınmış.Şimdi bu nasıl bir zihniyet,hala çözemiyorum.Ha ergenliğe ulaşmamış küçücük bir kız çoçuğu ( en çok olan vakalardan birisi ülkemizde),ha yaşını fazlasıyla almış geçmiş kocaman bir kadın.Hadi, Fatmagül gecenin o saatinde tek başına sokağa çıktığı için suçlu (ymuş!),peki bu kadıncağızın suçu neydi?

Ookiku Furikabutte

2010-09-22T20:11:00.005+03:00

Beyzbol sporunun,birey olarak öne çıkıp da aslında takım ruhu güden bir spor dalı olduğunu kanıtlarcasına Abe-kun ve Ren Ren'i bana sunan bir yapımdı,üstelik kendini spor türevleri tercihimde bir adım daha öne çıkararak...

Zor değildir aslında bu tür serilere karşı olan ısınma turlarına hemen ayak uydurabilmem Oofuri'da nasibini alanlardandı,nasıl almasın kendimi zaman zaman Ren Ren ile karşı karşıya kalan Abe-kun'un verdiği taktikleri uygulama işaretlerini yaparken yakalıyordum ve hala da yapar şekildeyim;Ren ortaokul döneminde,okulun sahibi olan büyük babası sayesinde takımda bulunduğuna inanan takım arkadaşları tarafından dışlanmıştır,yaşadığı bu moral bozukluğu sayesinde de sahip olduğu gerekli performansı sunamamış ve bulunduğu takım olan Mihoshi tüm maçları kaybetmiştir.Ren yaşanan tüm bu olumsuzluklar sonucu beyzbolu bırakma kararı alır ve yeni transfer olduğu lise hayatında ilk gün,okulu tanımak ve okul klüplerine göz atmak için aylakça gezinirken kendisini beyzbol sahasında bulur.Karşısına çıkan takım koçu Momoe sayesinde,daha önce bu okulda hiç kurulmamış olan beyzbol takımına katılma kararı alır çünkü Ren'de çok başka bir yetenek vardır (her ne kadar kendisi bunun farkında olmasa da),atışları çok başarılı/hızlı olamasa da topu kontrol etme yeteneği çok kuvvetlidir.

Bulunduğu durumun sarsıntısıyla Ren,ne yapacağını afallamış şekildeyken,iyi bir ikili oluşturacakları Catcher/Yakalayıcı pozisyonundaki Abe-kun ile tanışmış olur ve oyunda olsun ya da takım içerisinde olsun Ren,Abe-kun sayesinde kendi varlığını ve kendinde bulunan Pitcher/Atıcı yeteneğini kullanmayı öğrenecek ve beyzbol sporunda eski takımında asla farkına varamadığı 'Takım Ruhu' nedir ve yine bilincine ulaşamadığı,aynı amacı güttüğü takım arkadaşları arasındaki gücü koruyan o çok özel bağ olan 'Dostluk' öğesinin ardındaki derin anlamları öğrenecektir.

Sahanın Sihirli Atmosferi'ne Değinelim Birazcık da;

Konu basit,karakterler klişe,ele alınan spor türü deseniz birçok seriye ilham olmuştur kesinlikle ama öyle bir şey varki Oofuri serisinde,ilk an Ren'in kendini bulma çabasını verişlerini izlemek bile ayrı keyif katıyordu seriye,öyle ki hiç sevmediğim bir karakter türüdür aslında Ren Ren,devamlı kendini ezik gösteren daha doğrusu öyle bir inanca sahip,erkek olduğu halde sulugöz olan ve başkalarına güvenerek yaşam şeklini oluşturmaya çalışan ama bu kez öyle değildi,kendini bana aşırı sevdiren birisiydi Ren;hatta o kadar sevdirdi ki onun mimiklerinin olmadığı bir Oofiru düşünemiyorum bile...Her defasında mızmızlanmasının yanında karşısına çıkan güçlüğün üstesinden gelmeyi başaran birisi Ren ama bunu yaparken o noktaya kadar geldiği basamakları yani ona destek olan insanların varlığını inkar etmiyordu. Utangaçlığının ve geçmişinde onu -oyunu yüzünden- dışlayan bir takımın karşısına geçip de yapabildiğinin en iyisini sunan birisiydi,belki de zaman zaman kendine kızıp söylenmesi konusunda haklıydı ama ben onun Abe-kun'un yaptıklarını,kendi iyiliği için yaptığının farkına vardıktan sonraki çabasını sevdim,yapmacık değil de olduğu gibi kendini takım arkadaşlarına sunuşu belki de Ren Ren'deki en sevdiğim özellikti.

Abe dedim de ona geçmem gerektiğini farkettim birden,Abe de klişe karakter dünyasından çıkıp da karşımıza sunulan bir tarz aslında,asabi tavırlar sergileyen ve yaptığı işi en iyi şekilde sunmasının bilincinde olan,yeri geldiğinde çoçuksu yeri geldiğinde de benden bile olgun tavırlar sunan birisi.Sadece takım için önem verdiğini sandığım Ren'i,ilerleyen bölümlerde daha da insancıl noktada önemsemesi Abe'yi gözümde ayrıca özel kılıyordu,ona giderek aşıladığı 'Takım Ruhu'nu farkettiren kişi olmasından dolayı seviyordum sanırım Abe-kun'u ama hepsinden öte 'Dostluk' konumuna getirmesinden ve takımda Ren'in,kendini bir birey olarak hissettiren kişi olmasından dolayı gönlümdedir Abe-kun,hepsinden öte Nakamura Yuuichi (♥), daha fazlasını anlatmama gerek yok sanırım :D kısacası Seiuyu kadrosu mükemmelin ötesinde diyorum.

Çizimler konusunda seri daha da bir önemliydi benim gözümde çünkü ne her köşe başında karşıma bir Bishounen çıkıyordu ne de bayan karakterlerin varlığına rağmen sulu espriler...Çizimler öylesine samimiydi öylesine içtendi ki izlerken çok dikkatli bir şekilde kendine bağlıyordu beni,finale değinmek isterdim aslında ama bu seri için finale ulaşma süresi oldukça uzun gözüküyor,ne de olsa karakterlerimizin çoğunluğu 'Çaylak Takımı' olan 1. sınıflardı,bunu göz önüne alırsak bizi daha 3. ve 4. sezonun beklediğini söyleyebilirim zaten 2. sezonu varlığını koruyor.

Müzikleri ise,hatta müziğinden öte kapanış görüntülerini çok sevdim,bu sahnelere bir de o güzel ses eklenince gerçekten de sevdiğim kapanışlar arasında diyebilirim. Genelde bayan sesleriyle karşılar anime yapımları bizi müziklerinde ama bu kez farklıydı,kapanıştaki o sesin sahibini tekrar tekrar izlemek daha doğrusu dinlemek için can attım.Nadirdir çünkü kapanış ve açılışları tekrar tekrar izlemem,ikilediğim olmaz pek sonrasında ama Oofuri bu istisnayı yıkmayı başarmış nadir serilerden birisiydi,o kapanışı tekrar tekrar açıp da izlediğimi biliyorum.Açılışın üzerine,tek bir müziği var beni kendine çekiveren,seri içerisinde yer alan o enstrumantal müziği vardı ilgimi çekmeyi başaran bir de,pek bir şey anlatmam yersiz aslında çünkü dinlenip de farkındalığını yaşamak en güzelidir bu tür müziklerin.

Higurashi no Naku Koro ni

2010-09-22T20:03:00.004+03:00

'Anime Dünyama İhanet Eden' yapımları yazmak daha zorlayıcıymış ona karar verdim,bu yazıyı yazmaya karar verişimin üzerinden bu kadar çok zaman geçirdiğimi farkettiğim noktadan beri anladığım en iyi şey bu oldu :D Ne zamandır ele almak istediğim yapımlardan birisiydi ama neresinden başlayıp hangi noktasını ele alacağım konusunda çok kararsız kaldım,oysaki ayıla bayıla izlediğim bir yapımsa hatta ucundan azıcık zevk aldığım bir yapımsa bile kendiliğinden ortaya çıkıp da nasıl dökülüveriyor kelimeler, cümleler...

Başlama konusunda çok kere ileri tarihe attığım serilerdi Higurashi yapımları,ne zaman 'Umineko no Naku Koro ni' serisi gözüme çarptı (ki onun verdiği eziyet daha berbattı izlerken) o zaman otur başına sık dişini izle Itır,artık şu yapımları dedim de aslında beni korkutan şey,biraz tırsmamı sağlayacak oluşuydu bu yapımların ama gel gör ki ne tırstım ne korktum ne de ürperdim,bana verdiği en büyük meziyet koca bir sıkıntı oldu açıkçası,ne tür bir ümit beslediysem artık bu seriye karşı.Her anime sitesinde olsun ya da forumlarda olsun hakkında çok abartıldığını düşünüyorum çünkü bana göre senaristi,Higurashi'yi yapmadan önce bu türe hizmet eden ne kadar Amerikanvari film varsa oturup saatlerini vermiş izlemiş ve bu yapımları sunmuş piyasaya,en çok da 'The Butterfly Effect' (Rika'nın kaderi değiştirme savaşını Ashton Kutcher veriyordu bu filmde) filmini sevmiş sanırım :D Umineko içinse,ne kadar Agatha Christie romanı varsa yalayıp yutmuş,özellikle de 'Ten Little Nigger ' romanını acayip benimsemiş. Beatrice ayrıntısını ekleyerek de bu romanı okuyanların gözünü boyama yoluna gitmiş kesinlikle.

İzlemeden önce,çok uyarı niteliğinde verilen ''Acayip tırsarsın,hatta gece izleme (ki çok tırsak bir yapım vardır bu tür konulara karşı,küçüklükten gelen bir travmanın doğal sonucu olarak) uyuman güçleşir...'' gibisinden,bu uyarıları verenler de haklı aslında çünkü bana oldukça yakın olan çevrem bilir 'Korku' öğesini bünyemin kaldıramadığını.Öyle bir zamanda elime geçmişti seriler (Bahadır'cım sağolsun) ve o dönem ablamla yalnız kaldığımız bir zaman aralığıydı ben de ne olur ne olmaz diyerekten annemlere kavuşacağım ana kadar sakladım serileri izleme planımda ve o gün sonunda gelip çatmıştı yaz başında,güzel başlayan bir konuya sahipti aslında,işlenen ilk cinayetin ardından güzel bir gidişat bekliyor düşüncesiyle hızlıca geçiverdik devam bölümlerine,uykusuzluğu umursamdan üstelik ama birkaç bölümden sonra yanıldığımızı çok net anlayabildik çünkü kafa yormaktan ziyade daha önce karşıma gelen çok klişe birkonu sunmuştu bana,psikopatlığın havasını yaşatmak uğruna herbir kızın eline aldığı cinayet araçlarının görüntüsü bile bir kez olsun bana bir ürperti vermedi (iyi de oldu böyle olması xD),oysaki çok kanlı sulu görüntülerden nefret ederim anime yapımlarında,nefretten ziyade kan antipatikliğim vardır.Diğer noktada ise,seriye biraz (!) piskoloji etkileri sürelim demişler ya daha da kötüleştirmiş bence olayı,dönüp dolaşıp aynı şeyi sunmaları (ki nedeni var elbette bu dönüşümlerin) izlerken acayip boğuyordu,hani 'Sıkıyor' demiyorum sıkmıyordu zaten ama boğuyordu resmen,bir an önce artık 'Yeter!!!' diye bağırma isteğimiz uyandı ablamla seriyi izlerken.

Hiçbir karaketerinin beni çekmediği,tersine tamamen itici geldiği saçma öğelerin süslediği bir sürü klişe karakter sunmasıyla zaten eksi puanları toplauyordu benden,severleri okuyorsa an itibariyle yazdıklarım için hiç kusura bakmasın doğrusu,bu serileri yüceltip de adamakıllı serileri yere batıranlardan daha iyi yorumlarım var yukarıda eminim :P ayrıca severlere de saygım sonsuz ama ne olur ne olmaz ben tedbirimi alayım :P, kesinlikle bulunduğu noktayı haketmediğini sonuna kadar savunmak istiyorum bu yapımların,dediğim gibi orjinalliğini hiçbir noktada yaşayamadım açıkçası,hele o cinayet sebeplerini,ortaya atılan laneti piyasada dolandıran 'Sarışın Fettan'ın amacıyla finali bağlamaları yok muydu,gözümde tam bir fiyaskoya çevirdi seriyi,keşke gidişat gibi ya da Rika'nın yaşadıkları gibi daha psişik bir sebebe bağlasalardı da en azından finaliyle kotarsaydı kendini benim gözümde,benim için ''6'' dan yukarıya çıkamayacak yapımlar kervanında ilk sıraları çekiyor Higurashi ve Umineko isimleri.

Biraz da Umineko'yu taşlamak istiyorum hazır laf ona gelmişken,o nasıl bir 'Cadı'dır nasıl bir stile sahip karakterdir anlam veremiyorum hala -ki oysa cadılar hep çekmiştir beni anime ya da film dünyasında- vermek için de bir çaba sarfetmiyorum açıkçası. Karakterlerin alınıp da bir evde toplanıp, esrarengiz cinayetlerin işlenmesi ve bu eve gelen konukların cinayeti işleyeni bulup olayı çözme çabası vermesi ve bunlara ek olarak da aralarındaki kişilerden şüphelenme durumları...Tamamıyla Agatha Christie tarzıydı, aslında kitaplarını çok okumuşluğum yoktur üstadın ama tek kitabını okumak bile yeterliydi çünkü okuduğum 'On Küçük Zenci' kitabı aynı gidişattaydı,adaya davet edilen bir grup ve evde işlenen esrarengiz cinayetler,bunun doğal sonucu olarak da gruptaklerin cinayeti çözme çabaları,tıpkı Umineko da olduğu gibi satranç maçı havasında sunulan zekice planlar,zekice suçu örtme çabaları;bir an için kendimi onun romanına gömülmüş şekilde buldum,hadi diyorum esinlenme olur ona bir lafım olamaz asla çünkü her alanda karşılaşabileceğimiz türde bir şeydir aslında bu olay,esinlenme olsun örnek alma olsun ama direk 'Orjinal' diye tabir edilmesine karşıyım kesinlikle,hatta karşı olmaktan öte tamamıyla uyuzum bu 'Orjinallik' meselesine.

Hayatın 'Rastgele' Getirileri...

2010-09-18T22:15:00.014+03:00

Karşı Cinse Rastgele Atılan Terliğin Verdiği Keyif ve Yıllar Sonra Gelen Bir Gülümseyiş!!!

Geçmişin hayaletleri uğruyor bugünlerde yaşamımın pencerelerinin ardından sızarak içeriye doğru,hiç istemediğim konukları ağırlamakla meşgulüm bu günlerde...Geçmişin hayaleti demişken,birisi daha geldi kapımı çaldı,hayalet diyemeyeceğim birisi aslında çünkü ne geçmişte ne de şu an varlığıyla bana huzursuzluk vermeyen birisiydi,sadece geçmişte çoçuksuluğun verdiği negatifliğe sahiptim kendisine karşı,belki o daha pozitifti bana karşı ama ben bir türlü pozitif duygular taşıyamadım,tüm bu geçmişten gelen negatifliğine karşın bu kez yüzümde tebessüm oluşturmayı başaran nadir hayaletlerdendi, ünlü senaryomuzun baş aktörüydü ne de olsa.

Her yaz geldiğimiz bu yerde,kendi evimizde geçirdiğimiz ilk yazın hayaletlerinden birisini gördüm birkaç gün önce,aradan geçen birkaç yılın üzerine üstelik.O andan beri,birbirimize tek kelime dahi etmediğimiz, karşılaştığımızda da birbirimizle göz göze gelip de -yanımızdakilerden çekindiğimiz için miydi yoksa geçmişte yaşanan şu terlik mevzusu muydu bizi tutan bilmiyorum ama- içten içe birbirimize gülümsediğimiz bir andı ve aramızda yıllar sonrası gerçekleşen tek diyaloğumuzdu...

İlk arkadaşlıkların kurulduğu ve her şeyin ne olduğunu anlamaya çalıştığımız bu yerde,geçen günlerin havasına sahip bir dönemdi. Birçok grubun birlikte hareket etmek için tek ama oldukça büyük oluşturulan bir topluluğun içerisinde yerimi almıştım ben de;bunların getirisi olarak da içlerinden kendine en yakın hissettiklerini ayırırsın,gruptaki her bireyin yaptığı doğal bir şey olarak.Ahmet'i ayırmıştım ben,farklı olarak elbette,yani karşı tarafta öylesine görüşeceklerim arasında yerini alacaktı benim nezdimde çünkü büyüse de ergenliğin tüm getirisi olan saçmalıklarından arıtamamıştı bünyesini ve bir bayanı rahatsız edecek ne varsa,hiç çaba sarfetmeden döküveriyordu ortaya.

Öyle bir zamanda voleybol oyunumuzu kurmuştuk yine,denize girmeden önceki zamanda sahilin en güzel vaktini bünyesinde barındırdığı 18:00/19:00 saatleri arasında,oynayıp da denize girmenin haklı sebebini yaratacaktık çünkü bedenimizde.Sahilin tam ortasında başlarsınız o anda oyuna ve çevresinde ne kadar tanıdık tanımadık akranlarınız varsa size,bulunduğunuz gruba dahil olur sanki aylardır hatta yıllardır tanıyormuşçasına sohbete bile dalarsanız zaman zaman,aslında bu durum çapkınlığa heves eden ergenlerin kaçınılmaz fırsatıdır ama başarılı olurlar mıydı orası şüpheli xD.Bazen voleybol diye niyetlenirsiniz ama yaşınızı önemsemeden,küçüklüğünüzde oynadığınız yakartop,istopvari topun aracı olduğu ne kadar sevdiğiniz oyun varsa oynarken buluverirsiniz kendinizi ya da sadece erkeklerin yer aldığı kızların da çene çaldığı ve bu kez de şenzlongları alet ettikleri uzun eşek vardır günü noktaladıkları o dönemlerde.

Oyunumuz başladı,benim bir numaralı ergen de oyunumuza dahil oldu,direk karşımda yer alarak üstelik hiçbir şekilde görmeyi arzu etmediğim o saçmalıkların ve tüm aptallıklarının barındığı gülümsemesini takınarak hem de...Daha fazla katlanamamanın getirisi ve birazdan,tatillerinin geri kalanı için Bodrum'a gidecek olan Cenkler'i bahane ederek,oyundaki konumumu terk edip yan tarafta yerde kurulmuş grubuma dahil olmuştum,daha mı kötü olmuştu hala düşünürüm bunun üzerine çünkü üzerime bilerek atılan topların sinirini depoladım bünyeme o an.Susmanın da işe yaramayacağını anladığım bir nokta da patlayıvermiştim;benim de o dönemdeki yaşımın getirisi olan çoçuksuluğumun verdiği enerjiyle.Ne yapsam gereksizdi çünkü o an,erkek ırkını gözümde baltalayan örneklerden birisi vardı karşımda ve bunu çok başarılı bir şekilde de sürdürebiliyordu. Hiçbir şeyin işe yaramayacağını anladığım o noktada ise elime ne geçirsem de kafasını delsem düşüncesiyle,ona fırlatılmış bir terliğin çok sonra farkına vardım,kendimi o ana öyle kaptırdığımı farkedememişim bile...Etrafta o an oluşan sessizliğin ardından kendiminde dahil olduğu kahkaha bonbardımanın girdabına dahil olmuştu herkes,Ahmet dışında elbette (hala gülmekten kendimi alamadığım bir sahnedir).

Hesapsızca söylenen sözler,yapılan en saçma davranışlar,gereksiz diyaloglar,ortaya konulan arkadaşlıklar ve alnın ortasına gelen o beklenmedik terlik...Plaj terliği deyip geçmeyin sakın,parmak arası olsa da öyle plastik malzeme değildi o dönem kullandığım,Ahmet'in şansına :P Ortamın normale dönüşünden sonra Ahmet'in o anki gözlerinin ifadesinden anlamaya çalıştığım şeydi malzemenin sertliği mi yoksa yaşadığı şaşkınlık mıydı onu bu halde bırakan,hiçbir zaman öğrenemediğimiz bir şeydi bu.Ne olursa olsun bir erkeğin yiğitliğini sergileme mücadelesi veriyordu o an ve ilk kez bir ergenden çok büyük bir erkeğin varlığını gördüm kendisinde,belki de benim sayemde bir nebze de olsa büyümüştü Ahmet *huhu* / O dönemde,günlerce aramızda dönen bir sohbetin temel kaynağıydı yaşanan bu olay,beraber vakit geçirdiğimiz arkadaşlarımızla ve her bahsedişimizde hırsımı alamamış olmanın etkisi olacak ki yaşanan bu olayın,gece gerçekleşmesini dilediğimi ne çok sözcüklere döktüm kim bilir çünkü o alna gelen şey topuklu bir ayakkabı olacaktı,terliğin ağırlığı onun yanında daha bir hafif kalacaktı biliyorum.

Yaşanan o an' dan sonra ne kadar süre karşı karşıya gelsek de hiç konuşmadık birbirimizle,tesadüfi anları paylaşmak zorunda kalsak bile görmemezlikten geldik birbirimizi her defasında,mecburi aynı anı paylaşmak zorunda kalsak bile ya o terk etti konumunu ya da ben.Yıllar geçtikçe de görmedik zaten birbirimizi,belki de 4-5 yıl olmuştur görüşmeyeli.En son birkaç gün önce göz göze geldik aradan geçen birkaç yıl sonrasında ve arada yaşanacak olan tek diyaloğu sunduk;sakin ama içerisinde bir sürü anlam barındıran sade bir gülümseyişti. Birbirimize baktığımız anda da direk 7-8 yıl öncesi gelen bir duygu yayıldı tüm benliğimize eminim,bir erkeğe öylesine atılan ama şans eseri tam alnının ortasına isabet eden terliğin verdiği keyifti o diyaloğu yaratan,şimdi düşünüyorum da yüzümde tebessüm oluşturan şeyi,o anki atılan terliğin keyfini daha yeni çıkartıyordum eminim ve bu gülümseme o keyfin eseriydi ama hepsinden öte bu sonucu hissettiğim andan itibaren,''nişancı bir ruha sahipmişim!' diye söylenirken buluyorum kendimi ve gelip de yüzüme yerleşiveren o tebessümü yakalıyorum zaman zaman :)

If Only

2010-09-18T22:04:00.021+03:00

Uzun süren zaman aralığından sonra yeniden film hayatıma,'Merhaba!' dediğim bir filmle açılışı yaptım birkaç gün önce,daha doğrusu tesadüfi izlemiş olduğum sakin ama bir o kadar güzel gidişata sahip bir filme yer vermek istedi bu bünye,çok şey beklemediğimden belki de bilemiyorum ama seyirlik kriterimde yer verebileceğim bir yapımdı.

Bir taksi şoförünün;''Nerde kalacakasınız, içeride mi dışarı da mı? '' sorusuyla,hayatın neresinde bulunduğunu anlamaya çok geç kalmış olan ve sahip olduğu Sam'e,''If Only'' deyimini sunan Ian'ın hikayesine,1 saati aşkın bir zaman diliminde tanıklık ettiğim bir filmdi If Only.

Adından da anlaşılacağı üzere yaşanan bir günde,ayda,yılda ya da hayatımızda sahip olduğumuz her an'ı 'Keşke'lerle doldurmanın saçmalığını sunuyor ve bu ifadeyi sık kullanan bir kişinin sahip olmayı isteyeceği bir günü yaşatıyor.Belki de Sam'in,en içten şekilde dilediği,birlikteliklerinin her gününü anlamsızca geçirmek yerine ''Keşke'' diyerek başlayıp da ''...tüm ömür yerine,tek bir güne sahip oldukları ve bu tek günü de hiçbir şeye kafa yormadan, birbirlerine sunmalarını!'' yaşatıyordu ve Ian'ın,''İçeri mi dışarı mı?'' teklifine vereceği cevaptı tanıklık ettiğimiz.

Ian,işkolik ve nasılsa her an yanında diye düşündüğü Sam'e gereken özeni göstermeyen bir erkek,Sam'se okuduğu keman bölümünden yeni mezun olacak bir müzisyen,aynı zamanda da Ian'a olan sevgisi altında ezilen aşık bir kadın.Hayatlarını değiştirecek olan taksi şoförünün devreye girmesi de mezuniyet gününü gelip buluyor. Mezuniyet konserini layıkıyla tamamlayan Sam ve o günü yani konserini, kendinin hatırlatmasıyla farkeden Ian yine tüm ilgisizliğini Sam'e sunar. Göstereceği ilgisizliğe ait bu günde Ian, hayatında ''Keşke'' terimini, kullanmanın vereceği o yüke ait en önemli günü noktalamaktadır aslında...

Biraz ''The Butterfly Effect'',biraz ''Siliding Doors'' esintisi sunuyordu bana biraz da gerçekliğin esintisini.Ian,gerçeklikte tam anlamıyla ''Hödük'' diye etiketleyebileceğim bir erkek ırkından ama yine de bulunduğu durum üzüyor izleyeni.Sonunda yaptığı şey için,biraz fedakarlık biraz pişmanlık diyesim geliyor ama yine de iyi miydi kötü müydü karar veremiyorum hangi tarafta olacağıma.Biraz şarkısını dinlemenin yardımı dokunuyordu seçeceğim taraf için ama yine de kararsızlık etkisini sürdürüyor hala.

Ana karakter diyebileceğim sadece 2 kişi,mekan çeşitliliği desem yok denecek kadar az (o sevimli ev dışında),aksiyon deseniz sıfır kategorisinde ama yine de etkilemeyi başarıyor mu diye soru işaretini taşıyacak olursanız düşüncelerinize,taşımamanızı önerebilirim gönül rahatlığıyla.Sakin bir o kadar da gidişat için meraklandıran bir filmdi,sahip olunan havasına bir lafım yok zaten,nasıl olsun,mekan kullanımı konusuyla kendine hiçbir söz ettirmeme hakkını kazanıyordu çünkü.Ian ve Sam çiftinin,esintilerini bıraktığı o evi ve evin bulunduğu sokak bir an için İngiltere'de yaşama arzusuyla kaplattı tüm benliğimi.Son bir iki gündür de 'If Only' dedirten şey oldu bana bahsettiğim o sevimli ev ve bulunduğu sokak,ben de filmden nasibimi alanlardan oldum sanırım :P

Record of Lodoss War

2010-09-18T21:58:00.003+03:00

Bilinmeyen daha doğrusu eski bir zamanda çeşitli ırkların savaşı ve bu savaşta mücadele veren krallar,şövalyeler,berserker ve de bir tane Elf ile 'Kara Elf' diye tabir edilen,tüm kötülükleri bünyesinde barındıran Elf ırkı,tüm bu karmaşada yer alan ve her zaman,bu tür seride karşımıza çıkması beklenen,babası geçmişte çok güçlü bir şövalye olan ve tek amacı babası gibi olmak isteyen Parn...

Yapılan bu savaşta Yaratıcı Tanrı ile Yıkım Tanrısı belirsiz bir şekilde kaybolur.Yaşanan bu olaylar sonucu lanetli bir kıta olacak olan Lodoss kurulur ve bu kıtada devamlı süren savaşlar mevcuttur çünkü birileri Yıkım Tanrısı olan Kardis'i yeniden diriltmek istemektedir. Tüm bu yaşananları çözmek isteyen birisi vardır ve bu amaçla bir yolculuğa çıkmak için hazırlanmaktadır;Parn karakteri aslında sevdiğim tipte olan bir anime karakteriydi çünkü karşısına çıkan hiçbir zorluk için ağlayıp zırlamayan,ortalarda 'Küçük Emrah' modunda gezmeyen ve çıktığı savaş yolculuğunda da karşılaştığı zorlukların asla yıldıramadığı birisiydi.Tüm saydığım bu özellikleriyle de benim sempatimi kazanmayı başarmıştır,nasıl başarmasın yanından asla ayrılmayan Deed adına bir Elf kızı vardı :)

Varolan bu iki ırk arasında süren iyiler ve kötülerin mücadelesini konu alan Record of Lodoss War;yüzyıllar boyunca süren bu kötülüğü durdurmak isteyen Parn ve arkadaşlarının atıldığı çeşitli maceralara bizi de tanık edecektir,bazen Elf ırkına yaklaşırken buluyorsunuz kendinizi bazen de Japon Dünyası'nın,önemli bir kültürünü oluşturan Ejderhalar dünyasına tanıklık ediyorsunuz.Tüm ırkların katılacağı bu kaçınılmaz savaşa doğru yol alan Parn ve diğer 4 arkadaşını çeşitli zorluklar karşılar,ilk bölümde hepsini bir araya gelmiş şekilde görürken,2. bölümde geçmişe giderek tüm bu dostların nasıl tanışıp da toplanıp bir araya geldiğini izliyoruz. Yaşadıkları çeşitli olaylardan sonra herbiri,birbirine karşı yabancı olan bu grup,taşıdıkları çeşitli amaçlar doğrultusunda bu yolculuğa çıkmak için bir araya gelir ve zaman ilerledikçe hepsinin de tek amacı olan bu savaşı sonlandırma düşüncesinde buluşurlar.

Fantastik öğelerin,hiçbir eğretiye yer verilmeden hakettikleri sahnelere özenle yerleştirildiği bir yapım Record of Lodoss War.Konusu bildik aşina bir şekilde ilerlese de sonuna kadar,içinde yer aldıkları dünyanın gizemine çekiveriyor sizi,hele benim gibi bir de 'Elf' tutkunuz varsa...

Konu dediğim gibi aşina bildik bir konu;iyiler ve kötülerin yıllardır bitiremediği bir savaş mücadelesi,buna eşlik eden çeşitli ırkların varlıkları,tarihi öğelerle süslenip bize sunulan bir ana tema.Buraya kadar olan klişeliğe bir lafım yok aslında ama bundan ayrılan birkaç öğeye klişe diyen olursa,orda söylecek bir iki söz bulabilirim, üstelik hiçbir çaba sarfetmeden :P İlk bölümün açılışında anlatılan efsanevi savaşın ezgilerine eşlik eden görüntüleri izlemeye başladığım anda, kendimi ilk çıktığı yıllarda büyük bir heyecanla izlediğim ve izlemekten de asla yılmayacağım 'The Lord of the Rings' filmleri serisinin havasında kaybolmuş gibi hissettim,keşke bu efsunu tüm seriye -aslında 13 bölümlük bir OAV yapımıdır Record of Lodoss War- yaysalardı diye iç geçirdim çoğu kez çünkü biraz daha ırkların,o çok eski zamanda süregelen fantastik savaşını daha doğrusu efsanevi öyküsünü izlemek isterdim ya da birazcık Elf ırkına tanıklık etmek hiç olmadı güçlü bir savaşçı olan Orson ile Shirish hikayesine...

Seri (yani OAV), 13 bölümde ne varsa ortaya dökülmesi uğruna,konu ve grafikler bakımından harcanmış bir yerde olmaktan kurtaramıyor kendisini benim gözümde, belki bağlantılı olduğu serilere devam niteliğindedir bilemiyorum,bir de o yapımlara göz atmak lazım.Birkaç yıl önce tesadüf eseri bulmuş olduğum Deed x Parn çiftine ait resimler sonucu ulaştığım bir seriydi bu yapım,çok şey daha doğrusu çok umutlar beslemiştim,sonuna kadar da o umudu yitirmedim aslında ama eğer benim gibi aşırı hatta çok aşırı umutlarla yaklaşırsanız,seri gözünüzde eksi puanlar alarak yer edinecektir eminim bu nedenle tavsiyem sakin,tarihi daha doğrusu mistik öğelerin süslediği bir seri arıyorsanız ve 'Elf' gibi çekici ırkın bireylerini Shounen bir seride görmek isterim diyorsanız yaklaşmakta tereddüt etmeyin derim,serinin yapım yılına nazaran çizimleri biraz nostaljik havada,o döneme göre oldukça iyi diye düşünüyorum aslında,bishiounen arayanlar uzak durmalı kesinlikle (xD) unutmadan es geçmek istemediğim bir noktda daha vardı;seri içinde yer alan şahane ezgilere sahip müziklerine göz atmanızı daha doğrusu kulak vermenizi öneririm.